Contactsleutels van 1.400 euro – column

Motorfietsen zijn nog nooit zo goed geweest als nu. En waar in 1969 de 67 pk van Honda’s CB 750 Four echt teveel waren voor de secundaire kettingen en de achterbanden van toen, daar koop je nu zomaar een 100% betrouwbare motor met tweehonderd pk aan boord. Dat die 200 pk het nodig maken dat er een dozijn elektronische slaafjes mee moet is om te voorkomen dat de motor voor- of achterover slaat bij het remmen of accelereren, dat het koppel in de eerste twee- en de topsnelheid in de laatste twee versnellingen beperkt wordt, dat het achterwiel niet gaat stuiteren bij het terugschakelen? Dat soort dingen?

Het lijkt mij een beetje op twee strips Viagra opsnoepen om dan eens in de Wehkamp – of laat het ‘FonQ’ – catalogus te gaan zoeken naar nieuwe onderzettertjes voor de eettafel.

Nog zo’n wat verwarrend stuk informatie kreeg ik onlangs te horen van een vriendin in wiens huis was ingebroken. Haar huis-, auto- en motorsleutels waren meegenomen. Nieuwe deursloten waren snel geregeld. Haar auto was een leasebak, die werd gewoon omgeruild.

Maar een paar nieuwe sleutels en een contactslot voor haar motor moesten zo’n € 1.400 kosten. Want een moderne sleutel heeft doorgeleerd en moet ingelezen worden op, of in de boordsoftware van een moderne motorfiets. En dat kost… blijkbaar iets van € 1.400…

Dan kom je op het verhaal dat vroeger niet alles beter, maar wel overzichtelijker en betaalbaarder was. Toen het contactslot van mijn 1971’er Moto Guzzi onlangs de geest gaf, kon ik met alleen het boordgereedschap de draden even doorverbinden. En route ging ik bij TLM in Nijmegen langs. Daar adviseerden ze me een imitatie Guzzislot te kopen. Imitatiesloten waren beter. Het slot en de sleutels kostten met € 35 en ik schroefde mijn nieuwe aanwinst voor de showroom aan mijn brave twin. Klaar!

Het rijden van een klassieke motorfiets is dus te verdedigen als ‘economisch verantwoord’. Met die strijdkreet kom je in Nederland altijd weg. Maar er zijn meer manieren om uit te leggen waarom je klassiek rijdt. Mensen die er uit maatschappelijke overwegingen niet voor willen uitkomen dat klassiek rijden gewoon leuker, en veel intenser is dan rijden op een nagelnieuw exemplaar kunnen altijd losgaan op de duurzaamheidsfactor van het klassiekerrijden. Want wat al gemaakt is, daar zijn verder geen onvervangbare grondstoffen voor nodig. Stel je voor wat al die moderne motorfietsen alleen al aan plastic opmaken.

Straks zijn alle Chinese plasticmijnen leeg! En wat dan? Bovendien zijn klassieke motorfietsen in Nederland om onverklaarbare redenen zo goedkoop dat 80 % van de aangeboden motoren naar het buitenland gaat. Als je hier dus een goede klassieker koopt, dan ben je dubbel goed af, want er op afschrijven hoef je ook bijna niet te doen. Maar vooral ervaar je op een klassieke motorfiets alles wat marketeers en engineers, de enige twee groeperingen in de motorwereld die wel verjongd zijn, ons hebben afgenomen.

Op een klassieke motorrijder ben je motorrijder. Geen passagier met beperkte inspraak. Op een klassieke motorrijder ervaar je wat moderne motorrijders missen, of zelfs niet eens meer kunnen handelen. Een moderne motorrijdende kennis en ik wisselden tijdens een tripje door de Ardennen eens van motor. Op zijn motor voelde ik me een beduidend betere piloot, een mechanische chirurg.