Een Cavia?

Het is natuurlijk een Cagiva Ala Verde. Cagiva – de naam is een samentrekking van Castiglioni Giovanni Varese – is een al sinds de jaren vijftig bestaand, bekend Italiaans merk, opgericht door Giovanni Castiglioni. Oorspronkelijk produceerde het bedrijf metalen onderdelen zoals gespen en gedoe. Pas veel later zouden motorfietsen als de Cagiva Ala Verde het merk internationaal bekend maken.

In oktober 1979 kocht Cagiva de AMF-Harley-Davidson-fabriek in Schiranna (Varese). Die fabriek was de ideale basis voor de Castiglioni-broers om motorfietsen te maken. Dat werd sinds 1980 gedaan met een assortiment van acht modellen, bestaande uit twee- en viertaktmotorfietsen met een cilinderinhoud van 125 tot 350 cc. De motorfietsen werden verkocht onder de naam Harley-Davidson-Cagiva.

Begin jaren tachtig was Cagiva de enige Italiaanse fabrikant die erin slaagde de invasie van Japanse merken te weerstaan door het gebruik van nieuwe technieken en de introductie van innovatieve machines. Het aanbod van Cagiva bestond uit motorcross-, enduro- en modellen voor de openbare weg. In het thuisland was Cagiva marktleider in het segment van de lichtere motorfietsen. Onder leiding van de zonen Claudio en Gianfranco groeide het bedrijf door de aankoop van merken als Ducati, Husqvarna en MV Agusta.

Cagiva werd beroemd door slimme technische oplossingen en de racerij, de bezigheid waar je nooit genoeg geld in kunt pompen. Als de boekhouder bij de directie komt om aandacht te vragen voor de kosten van al die wedstrijden, dan wordt hij ontslagen of uit de weg geruimd. Maar toch: op sportief gebied heeft Cagiva grote overwinningen behaald. Op het circuit was Cagiva ook kandidaat voor de titel, met legendarische rijders als Randy Mamola, Eddy Lawson en John Kocinski. In totaal won Cagiva meer dan tien GP-500-races en in 1994 eindigde Cagiva als derde in het Wereldkampioenschap. Oh ja: in 2012 viel het doek.

En dit verhaaltje gaat over een Cagiva zonder sterallures. Een eenvoudige, niet te dure motorfiets die betaalbaar was voor het publiek en die voor de fabriek gewoon zijn geld opbracht. Ons fotomodel is een Cagiva Ala Verde 250.

De allroad Elefant werd een van de meest succesvolle modellen van Cagiva. Maar er waren ook modellen die onder de radar bleven ten noorden van Italië.

En de nu wat modieus als ‘naked bike’ gepresenteerde 250 cc tweetakt op de foto’s was daar eentje van. Deze basale tweetakt heette als (soort van) Harley-Davidson nog SS 250 en had een vrijwel identiek 350 cc-broertje. De machine hoorde bij de reeks tweetaktmotorfietsen die werden gebouwd vanaf begin jaren zeventig. Het basisontwerp van de 250- en 350 cc-machines werd toegeschreven aan Yamaha, en dat is zeker niet de slechtste bron die je als Italiaanse motorfietsfabrikant kunt hebben.

Maar de milieueisen stonden al te dringen om de tweetaktmotoren buitenspel te zetten. En bij ons werden de motoren toch gezien als ‘te dure, elegante Jawa’s’. Van de 350 cc-versie zijn er hier wel wat verkocht. De (250- en 350 cc) exemplaren die in Italië worden aangeboden zijn optisch vaak netjes tot mooi. Dat leert een korte excursie naar Italiaanse verkoopsites als Subito ons.

Een conclusie

Feitelijk is het waardeverhaal onbelangrijk. Je zoekt en koopt immers een klassieker die je leuk vindt. En dan is het een feestje voor je portemonnee als je zo’n dikke brommer als een Cagiva Ala Verde leuk vindt. Toch?

En die olifant in Cagiva’s logo?

Giovanni Castiglioni koos de olifant als geluksbrenger voor Cagiva vanwege zowat alle goeds dat aan die slurfdragers wordt toegeschreven.