Als je klassieker gestolen blijkt

Terwijl hij niet weg is…

Jammer, maar helaas

Je denkt natuurlijk: “gekocht is gekocht, dus van mij”. Meestal werkt dat wel. Maar in ons speelveld kan er een flinke adder onder het gras zitten. Dat zit zo: Een vage bekende zag op internet een leuke motorfiets. Een klassiekerproject. Hij ging op bezoek bij de verkoper. Dat bleek een aardige man. Het project was ook leuk genoeg om te adopteren. De machine was een flink aantal jaren daarvoor aangeschaft, maar van het opknappen was nooit wat gekomen. Maar “Oh ja, de papieren zijn niet helemaal compleet. Het kenteken is slapend. Maar het originele nummerbord zit er nog op. Dus kun je bij de RDW gewoon het kenteken weer opvragen.” Top! De koper kreeg een aankoopformulier mee. Klaar.

Blijkbaar hoefde er bij slapende kentekens niets verzekerd of betaald te worden

Dus bleef het kenteken tijdens de restauratie slapend. Twee jaar, een hoop uren en aardig wat geïnvesteerd geld later kon de motor op een hangertje naar de RDW, waar na schouwing het kenteken weer wakkergekust zou worden. De keurmeester zag het spul aankomen en besloot de motor direct maar te schouwen, loofde al het werk dat er in was gaan zitten en bevond de motor puik in orde.

Het verhaal over het kenteken bleek niet helemaal te kloppen

Maar dat leek voorlopig geen probleem. Totdat de motorfiets volgens de computer als gestolen gemeld stond. Daar ga je dan met je goede gedrag en geïnvesteerde moeite en geld. De politie werd gebeld om proces-verbaal op te komen maken. De motorfiets werd ter plekke gearresteerd. Wat de restaurateur ook probeerde uit te leggen. Hij kreeg te horen dat het onderzoek minimaal twee maanden zou duren. En daarna zou de officier van justitie uitspraak doen. In de tussentijd moest onze kennis zijn troost zien te halen uit een bewijs van inbeslagname. Hij had intussen in een klap een hoop uren en geld afgeschreven.

De terneergeslagen ex-motoreigenaar ging boos terug naar de verkoper.

De verkoper die volgens de politie niet de rechtmatige eigenaar van het project was, en dus niet het recht had gehad om het ding te verkopen. Die verkoper bleek te goeder trouw zijn geweest. Zo werd het gesprek toch nog een soort van gezellig. De motor was in het verleden gekocht via een kennis van een kennis, van een vriend die iemand kende… De ex-eigenaar beloofde op zoek te gaan naar de voor vorige eigenaar. Daar heeft hij serieus moeite en tijd ingestoken. En zo kwam er een dossiertje dat weer aan de officier van justitie werd overhandigd.

Volgens menselijke maatstaven was dat verhaal waterdicht. Bureaucratie werkt echter niet altijd volgens menselijke maatstaven.

Maar in revisie van de ambtelijke zaak bleek de laatste verkoper in goeder trouw te hebben gehandeld. Maar hij had de motor niet mogen verkopen. Het aangeleverde detectivedossier werd uiteindelijk zo gewaardeerd dat er gerede gronden waren om er vanuit te gaan dat er ooit ergens iets in de vorige administratieve of transactietrajecten mis was gegaan. Of zo.

Een cynicus vatte het zo samen

“Ze hadden bij de RDW iets fouts in de computer staan. Maar door al dat werk wat je hebt gedaan konden ze je zonder gezichtsverlies je motor teruggeven.” Nu hebben wij uitsluitend goede ervaringen met de RDW, maar er kan natuurlijk best eens iets foutgaan bij zo’n grote overheids software structuur.

Maar toch: Eind goed, al goed. Maar check bij aanschaf van een klassieker altijd even de nummers en de papieren. Het Hondaproject op de foto is overigens alleen ter illustratie. De V77 heeft zijn papieren. En staat op naam.