Als je al meer dan …

… een kwart eeuw rondslentert op driewielers uit de voormalige Sovjet-Unie, dan sleep je historie mee. Urals en Dneprs zijn nu cult bikes. En waar je vroeger een topper had voor 1.000-1.250 gulden, daar tik je nu zo maar 3.500 euro af voor een nette klassieke Dnepr of Ural. Dat is nog maar zo’n twintig mille minder dan dat je voor de goedkoopste BMW GS1300 moet dokken. En dan heb je bij die BMW nog niet eens een zijspan.

Over het feit dat die ex-Sovjet boxers veel beter (kunnen) zijn dan hun reputatie, is intussen al veel geschreven. Als je dus jarenlang met gewoon onderhoud en wat redelijke reparaties rondkachelt, dan droom je wel eens weg. Bij de gangbare snelheden van zo’n ex-CCCP scharreldier kan wegdromen weinig kwaad. En waar je dan over dagdroomt? Over ex-USSR tweetakten. Over IZH (talloze ‘correcte’schrijfwijzen zijn mogelijk). Over Planeta’s of Jupiters of de lichtere Voskhods.

Zo kun je dromen zonder er wakker over te liggen. Dit soort duinkonijnen was gemaakt voor transport. Niet voor het uitdragen van een Lijfstijl. Ze waren gemaakt voor langzame ritten over onverharde wegen. Lomp, traag, simpel en toch niet al te betrouwbaar. In de jaren zeventig, begin jaren tachtig waren er ook hier bevlogen importeurs van dat spul. De ‘Russische’ machines deelden een USP, Unique Seling Point: Ze kostten geen drol. Er werden er hier wat verkocht. Aan motorrijders van de scharrigste soort. Ze gingen stuk en reïncarneerden als afdruiprek of koektrommel. Of ze werden in een hoek gezet en vergeten.

Entree ‘De Gelderlander’, ‘Lezers helpen lezers’

Het idee had dus post gevat dat mijn geluk nog groter zou zijn als ik een Juoiter of Planeta naast de 750 cc KMZ zijklepper zou hebben staan. Dan zouden ze ’s nachts samen kunnen praten. Het aanbod van dat soort eigenaardigheden is schaars. Er is geen vraag. Het aanbod is gebaseerd op toeval. In de loop der tijd zijn er wat van die vriendelijk walmende reutelaars in diverse uitvoeringen als asielzoeker hier terechtgekomen. In Ter Apel zijn ze er nog door van de leg. Doorgaans hebben die geen kenteken en bij de RDW zijn ze er niet op gespitst om tweetaktasielzoekers een NL-status te geven.

Nu is natuurlijk alleen al het werken aan zo’n stuk archeologisch erfgoed een feestje. Technisch zitten de twins op het niveau van een blok aanmaakhout of een beginnerssetje PlayMobil. Maar de aanwezigheid van een kenteken is doorgaans handig. Als je dan even heenstapt over de enorme lokale schaarsheid van onderdelen voor zulks zijn er echter geen limieten voor je geluk.

Vanuit mijn jarenlange ervaring met Urals en Dneprs ken ik ook mensen in het ex-Oostblok. En daar moeten ooit een paar honderdduizend van deze agrarische twins zijn verkocht aan smachtende wachtenden. Dus onderdelen via Polen, Oekraïne, Moldavië, Slowakije of daaromtrent scoren mag geen probleem zijn. We zagen een poosje geleden een bijna perfect exemplaar dat voor € 750 onverkoopbaar bleek. Dat was na een paar andere exemplaren en voor het exemplaar dat ik nu blij en trots de mijne noem.

In De Gelderlander staat dus die rubriek waar in mensen een bord zoeken om een servies compleet te maken en waar een aanbieder twee lampen voor een Eumig Super 8 mm projector wil ruilen tegen een fles rode wijn (Merlot van de Aldi).

Ik schreef een berichtje naar de redactie: ‘AOW’er zoekt uit nostalgische gevoelens een oude Russische tweetaktmotor om op te knappen’. Ik tikte de mail weg en vergat zielstevreden het hele plan. Totdat ik een reactie uit Pannerden kreeg. Daar stond zo’n 350 cc twin die door tijdgebrek (en te weinig energie om er wat van te maken) ter adoptie was voor precies het maximumbedrag dat ik uit het familiekapitaal mocht besteden.

Er werd contact gelegd met de eigenaar, een vriendelijk mens dat eigenlijk meer voelde voor zijn Jawa 350. Dat snapte ik. Een 350 cc Jawa twin is in vergelijking met zo’n IZH een fijnmechanisch, kwalitatief hoogstaand stuk techniek. Bovendien is de Jawa onderdelenvoorziening ruim 100%.

Ik ben nu dus de trotse en blije bezitter van een IZH Planeta 5. “Een gedrocht” zoals mijn Lief de aanschaf kritisch analyseerde. Hij vonkt. Op remmenreiniger gaf hij al twee klappen. Het is een ‘werkhuis’, maar een vertederend werkhuis. Hij is verregaand compleet. En rood. Precies de kleur rood zoals de drie spuitbussen die ik tijden geleden per ongeluk bij de Action kocht voor het geval dat ik ooit een Ferrari zou scoren.   

In de tussentijd is het dus weer dringen in de garage. Dus misschien ga ik afscheid nemen van mijn afhaalchinees, mijn Mash 125. Hoewel, dat ding is zo klein dat hij eigenlijk niet in de weg kan staan. De kans dat mijn zijklepper weggaat, is ruim 0. Mijn Moto Guzzi wil ik ook niet kwijt. Al met al beginnen de problemen pas als er nog een reactie op mijn oproep komt…