Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Alfa Romeo Spider 2.0 JTS. Definitie van puur rijplezier
Van 1994 tot en met 2005 bouwde Alfa Romeo de 916-serie. Zesentwintig jaar na zijn debuut ga ik daar voor de eerste keer mee rijden. Anne Kramer geeft mij de sleutel van een late Alfa Romeo Spider 2.0 JTS uit de 916-serie, dus met de langere grille. Ik leef op goede voet met de Kramers, en ik mag de auto een paar dagen gebruiken. Dat is een fijn vooruitzicht. Zelfs in de wetenschap dat ik mijn heel fijne Volvo een paar dagen achterlaat. Deze pik ik over een paar dagen weer op, ook dat is een geruststellende en heel fijne gedachte.
De Alfa verkeert niet in een cosmetische topstaat. Maar de auto imponeert. Nog steeds. Die haast exotische belijning van deze Alfa maakt dat ik aan het einde van de jaren negentig déze auto één van de allermooisten van dat moment vond. Ik weet nog precies waar ik dat vond. De eigenaar van een skiwinkel in het Franse Champagny-en-Vanoise reed met de GTV, de dichte versie. “Hier komt niets bij in de buurt”, zei ik tegen mijn vrienden. Zij begrepen het niet, vonden de Alfa een vreemd geval. Ik begrijp bijna 24 jaar na dato nog steeds waarom deze Pininfarina-creatie een bekorende dans maakte met mijn netvlies.
Ik stap in de Alfa. Buiten is het bloedheet, maar het dak blijft dicht. De elektrische bedienbare ruiten gaan wel naar beneden. Ik start de motor en niet veel later ben ik onderweg. Het zijn de eerste meters van een paar prachtige rijindrukken. En deze gloriëren in vol ornaat op de bochtige binnenwegen. Zoals Anne al beloofde: de techniek is top en het pak onderhoudsrekeningen in het dashboardkastje vertelt waarom die technische staat uitmuntend is.
Ook deze Alfa tovert een grijns van oor tot oor op het gezicht. De wijze waarop hij op een stuurbeweging reageert is fenomenaal. Niet kartachtig, wel direct, zonder vertraging en met een prachtig stuurgevoel. Het onderstel en de stuurinrichting vormen een prachtig, vlezig geheel. Het onderstel is daarnaast dynamisch, het reageert vrij direct op iedere oneffenheid in het wegdek. Stoterig wordt het nooit, iedere beweging wordt mooi gedempt en met een soepele, korte veeruitslag afgemaakt.
De aandrijflijn is prachtig. Het schakelen doet sterk denken aan de wijze waarop je dat in een Giulia of een Bertone doet. De schakelwegen zijn niet kort, maar rap schakelen is geen enkel probleem. Rap optrekken ook niet. De krachtbron en de overbrengingsverhoudingen van de transmissie zijn voor elkaar gemaakt. Het geluid van de 2.0 JTS lijkt op dat van de Nordmotoren in de klassieke Alfa’s. Wanneer je de ogen sluit waan je je in een oude GTV, een Giulia of een Berlina. Alfa pochte een aantal jaren geleden over de terugkeer van het DNA, men deed dat kort geleden bij de lancering van de Tonale opnieuw. Maar in déze Spider voel je wat DNA betekent. Dit is een Alfa, het zit heel diep in de genen van deze wulpse Spider. En de hoop, dat die genen weer in een volgende Spider terugkeren, mag gekoesterd worden. Al is deze heel, heel ijdel.
Het maakt het genot van het rijden in deze Spider alleen maar groter. Die levendigheid, je voelt hem continu. Ongeacht cosmetische staat is het puur genieten geblazen in deze krachtige Spider, die ook op de snelweg zijn mannetje staat. Toch wil je binnendoor, mooie routes rijden, continu van koerswijziging naar koerswijziging sturen, terugschakelen, zwieren. Je wilt het uiterste uit dat prachtige uitgewogen onderstel halen. Je wilt dat heerlijke Alfa-geluid horen. En je wilt iedere seconde rijden met deze auto.
,Je kijkt om je heen. En voelt je gelukkig achter het stuur. Ook al heeft deze Alfa zijn krasjes. Ook al zit deze Spider voor het mooie net even te laag, nog lager dan de pré-faceliftexemplaren. Ook al worden alle klokken in het instrumentarium van de bestuurder gescheiden door spiegelend glas. Die bezwaren vallen volledig in het niet bij het oneindige rijplezier die deze Alfa biedt. De onvolkomenheden maken juist dat de pure rijkwaliteiten gevoelsmatig nog sterker naar boven komen.
Vorig jaar merkte ik het een weekend lang in de Giulia 1300 Super van Frans de Groot. En nu merk ik het weer. Autorijden kan mooi zijn. En rijden in een Alfa Romeo is mooi. Per definitie.
Weerom schitterend geschreven, Erik! Ja, er zijn natuurlijk nog auto’s die prettig rijden en er goed uit zien maar bij een Alfa is de kans dat hij écht rijdt, en niet alleen voor een verplaatsing zorgt, heel groot. De looks horen er natuurlijk bij! Ik heb zelf twee van die spiders. Eén groene préfacelift, een 2.0 TS van ’95 (Knap, typisch “hol” geluid, beter dan de latere versies door de andere plaatsing van de katalysator.)en een zwarte V6 3.0 24V van 2002. Een Busso. Ik heb “chance” dat ik als garagist met m’n garageplaten met die auto’s mag rijden. Het zijn wel dessert-auto’s, als dagelijks vervoer wellicht te onpraktisch. (O.a. de ver openzwaaiende deuren… die ook echt ver open moeten om in/uit te stappen.) Als kind vreesde ik met de stijgende brandstofprijzen dat ik geen auto zou kunnen rijden… gelukkig is het anders uitgedraaid… zijn auto’s een belangrijk deel van m’n leven. Hoe lang het nog blijven zal is een vraag, reden te meer om er “nu” met volle teugen van te genieten!