Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
400 cc Honda’s: Twee tegen vier
De Honda CB400F was de eerste Japanse motorfiets waar de Britse pers juichend enthousiast over was. De vierpitter ademde lifestyle en dynamiek. En het rijwielgedeelte kon het blok aan (oud grapje: vraag: “Waarom hebben Japanse motorfietsen zo’n dikke kabelboom?” Antwoord: “Om het frame te verstevigen”). De lijnvoering was dynamisch. Het uitlaatsysteem was uniek.
Maar in zijn tijd was er ook nog traditioneel vraag naar gewoon handtamme, inzetbare middenklassers. Motorfietsen van zo om en nabij de 400 cc. Dus er was markt voor de Honda CB400T. Een tweecilinder. Die tweecilinder was best een listig ding met drie kleppen per cilinder, balansassen en een vijfbak.
De CB400 F liep van 1976 – 1980. De twinlijn liep van 1978 – 1985. De tweecilinder leverde 32 pk bij 9500 tpm. De vierpitter 36 pk bij 8500 tpm. Met twee cilinders woog de ‘N’ krap 170 kilo droog aan de haak. Evenveel als zijn broertje met vier uitlaten.
De CB400F met zijn zesbak was de sportieveling. De CB400N was meer een brave woon-werkverkeerrijder met de optie van rustige, middellange toerritten, beschaafd gedrag en gedegen onderhoud.
Die rappe viercilinders zijn inmiddels ‘ontdekt’, en dat zie je aan de prijzen. Koop zo’n machine het liefst zo goed en origineel mogelijk, waarbij het originele, kenmerkende uitlaatsysteem een must is. Qua lakwerk, qua spuiten zijn de viercilinders overzichtelijk. De kleurstelling is sober. De stickers zijn gewoon te koop. Maar buddyseats en uitlaatsystemen worden schaars. En dus duur.
Veel van de twins die na een jarenlange slaap wakker gekust worden, zijn nog in verrassend goede staat. Het was immers het soort motorfiets dat door beschaafde mensen gekocht en gekoesterd werd. Later brachten ze, keurig onderhouden, zo weinig op dat ze doorgaans (onder een laken of zo) in de hoek van de schuur terechtkwamen. En daar maar bleven dutten totdat… De 400T-lijn was en is daarbij blijkbaar niet interessant voor allerlei creatievelingen die er caféracers, bobbers, customs, ratbikes of meer van zulks willen bouwen. De onderdelenvoorziening van de twins is – ook gebruikt – goed en betaalbaar.
Het resultaat is dat zelfs mooie, originele, goed lopende CB400 Twins niet duur zijn. Maar ze zijn intussen wel heerlijk gedateerd en het bewijs dat een leuke klassieker echt geen MV of Harley hoeft te zijn. De ronde lijnen, de Comstar-wielen? Allemaal pure nostalgie! En er waren zelfs CB400-tweecilinders met automatische versnellingsbak. Die waren natuurlijk bedoeld voor de USA-markt, maar waren daar geen succes. Ondanks hun vrij unieke insteek en de beperkte productieaantallen zit er weinig tot geen prijsverschil tussen de vijfbakgeschakelde exemplaren en de automaten.
Buiten de 400 cc-versie was er ook de 250 cc-lijn. Dat had met verzekeringen te maken.
De naamgeving
De twins hadden na de cilinderinhoud de T van twin. In diverse Engelstalige buitenlanden heetten ze Dream of Hawk. In de tijd dat er massale hoeveelheden nieuwe, onverkochte motorfietsen per schip de wereld rondreisden op zoek naar kopers, kwamen er ook Hawks naar Nederland. Weer wat later werden die (weer) te koop aangeboden. Er was nog geen internet, maar gratis advertentiekrantjes waren heel populair. En hoe het komt, komt het. Maar in het gele ViaVia stonden die Hawks regelmatig aangeboden als “Honda Halok”.
In 1980 was een Honda CB400N mijn les motor. Destijds, maar ook nu nog, sprak het hoekige N design mij meer aan dan het ronde van de voorgangers.
Wat ik mij kan herinneren, reed het opvallend goed. Maar als je net van je brommer afgestapt bent, is dat wellicht normaal …
Over C-tjes met automaat gesproken: Prince reed een 400-tje met automaat in de film “Purple Rain”, een CM400A. De CM is eigenlijk de custom versie van de CB serie maar de mogelijkheid tot automaat verklaart te overeenkomst, plus de tijdgeest waarin beide series (de CB400 en CM400) leverbaar waren.
Hier in de mancave staat een CB500T uit 1975. Destijds een te vroeg in de markt geplaatste oranje “retro” bike. Ik vond hem te oubollig en heb hem omgebouwd naar Black Bomber look alike met originele tank, maar zit er nu toch aan te denken hem weer terug te bouwen naar origineel 🤔
De CB400 F had also eerste Honda een 6-bak.
Ho ff, de 400F was de opgeboorde 350F met vijfbak, de T was eveneens 5 bak, maar 34pk, N daarentegen een 6 bak, 175kg droog aan de haak, 43pk, 175km/u top en in alles beter de de F. Onder 2min op t oude Zandvoort
De twin drukte in N-vorm de four van de markt; meer vermogen met minder cylinders, dus goedkoper te fabriceren.
De drie-kleppen-per-cylinder twins hadden 43pk, het is het oude model dat 35pk had.
De 400 twin werd opgevolgd door de 450 twin; de Hawk werd de Nighthawk.
Sinds afgelopen augustus heb ik zo’n werkpaard voor weinig gekocht in de collectie, en het blijft verbazen dat het ‘slechts’ 450cc is.
De Engelsen hadden voor hetzelfde vermogen minimaal 650cc nodig namelijk.
De Twin is erg levendig en potentieel, heel anders dan de CB350F die ik ooit bezat.
Waar de vierpitter uitgemolken moest worden om snelheid te maken, kan de twin prima op koppel gereden worden.
Het is een fijne allrounder die zich goed leent voor woonwerk verkeer, of met z’n tweeën erop uit…power zat.
Ik heb 21 jaar een CB400F gehad en ben daarvoor mijn motorcarriere begonnen op een 400F in 1990. Dus ik ken ze redelijk. En een CB400Four heeft een 6-bak.