Zomers gaan snel… – column

Motorrijden staat voor vrijheid, voor individualisme. Voor Lucky Luke als poor lonesome cowboy op weg naar de horizon. Zoiets. Toch?

Vanuit die optiek kun je je verbazen over de app waarin je na invoer van je vervoermiddel, je gewenste reistijd en je locatie een dwingend bagageadvies meekrijgt qua aantal sokken en verschoningen voor onderweg. En dat blijkt opeens een heel ander lijstje dan dat wij hier al jarenlang gebruiken. Voor een week weg heb je immers twee stel sokken, twee onderbroeken, twee T-shirts, een trui en je pinpas nodig. Oh ja: een tandenborstel is ook handig.

Als je twee weken weg gaat, dan doe je aan het eind van week één een wasje in de spoelbak van je camping of hotel. Er zijn ook al plenty apps om die overnachtingsplaatsen te vinden en digitaal te boeken. Vanuit je hotelkamer kun je dan met je smartphone checken of er een beetje aardig restaurant in de buurt is.

Dat is allemaal handig en effectief, maar je ontneemt de reis de kans om in zijn eigen flow te komen. En dat je voor die reis zelf het voordeel van de vrije programmeerbaarheid en de mooiste routezoekfuncties van je nieuwe TomTom gebruikt? Dat is alleen maar handig. Zeker wanneer je eens wat laat bent met het zoeken naar een slaapplaats.

Gelukkig geldt er volgens de marketeers en tekstschrijvers voor motorrijders nog steeds het rebels vrije stoerheidselement. In een gesponsorde bijlage bij het Bondsblad van de Koninklijke ANWB wordt het Ware Motorgevoel gepresenteerd aan het voorbeeld van een 24-jarige motorrijder die spontaan zijn jasje uitgooit, zijn mouw opstroopt en de tattoo van zijn favoriete motormerk laat zien: “Deze gozer is een Echte!” juicht de tekst. We hopen wel dat de jonge motorrijder merktrouw blijft…

In het bijgevoegde Bondsblad met zijn oplage van 4.000.000+ wordt gelukkig in een ingezonden brief duidelijk gemaakt dat nog niet heel Nederland uit Bikkels en dubbelgetatoeëerde Kanjers bestaat, maar dat er ook nog nagedacht wordt en over de betamelijkheid wordt gewaakt.

De briefschrijver/-schrijfster Spangenburg (89) uit Eemnes spreekt de ANWB erop aan dat er in filewaarschuwingen soms als reden wordt opgegeven: “Een kapotte vrachtauto”. En dan komt het: Een kapotte vrachtauto. Dat doet te veel denken aan een woord dat we vroeger niet mochten gebruiken omdat het plat, en niet netjes was: ”Kapotje”.

Of de ANWB in het vervolg maar wil spreken over bijvoorbeeld ‘Een omgevallen vrachtauto’. “Dan sta je toch wat meer ontspannen in de file.”

Weer terug naar Motorland: Op de motor sta je niet in files, maar soms wel in de krant: In de Volkskrant zijn er een burgemeester en een journalist het padje blijkbaar ook kwijt, terwijl de hoofdredacteur even niet bij de les was. Het gaat over het aan motorclubs verbieden van het dragen van ‘hesjes’. Nou loop je natuurlijk enorm voor joker met zo’n fluo hesje in het winkelcentrum, maar uit de rest blijkt dat het verhaal eigenlijk gaat over MC’s als de Angels, Satudarah en Bandido’s. En dat de telkens genoemde ‘hesjes’ de jacks met de ‘Colours’, de stamtekens van de betreffende MC’s zijn. Kijken hoe die boys reageren als je ze als brave burger aanspreekt met “Gôh mijnheer, wat heeft u een mooi hesje aan”. Waarschijnlijk gewoon vriendelijk.

Laten wij ons maar blijven verbazen. En wanneer je je routes zichzelf zo af en toe laat plannen, dan weet je inderdaad niet precies hoe laat en waar je aan komt. Maar je maakt ruimte voor het avontuur, de vrijheid van het motorrijden. De domme pret van een onverwacht landschap, ontmoetingen met mensen waardoor het best eens laat kan worden.

Het leukst is nog als je met je klassieker pech krijgt in de bebouwde kom. Iedereen heeft interesse in wat je doet en het heeft ons al eens een gratis overnachting plus ontbijt bij een vriendelijk Frans gezin opgeleverd. De dochter des huizes was dolblij met ons. Want – in tegenstelling tot haar ouders – had zij wel – een soort van – Engels geleerd. En ze vond het fantastisch haar trotse kennis met ons te delen.

Papa et Maman zagen dat wij in al onze bruut stoere mannelijkheid eigenlijk gewoon wat oudere, vriendelijke watjes waren en derhalve niet bedreigend voor de eer van hun dochter. “Of we nog een dagje wilden blijven? Er was lokaal nog meer moois dan alleen hun dochter te zien. Dochterlief kreeg toestemming om ons de hele dag in het Engels te begeleiden.

Intussen is het Engels van Ghislaine perfect met een hartveroverend accent. Ze is moeder van twee kinderen. En haar man? Dat is een Nederlander. Dat moet zijn gekomen door de goede indruk die wij hebben gemaakt. We hebben nog steeds contact.

Dat is waar ongestructureerd reizen en pech hebben je brengt.