Sluitingsdatum meinummer -> we zijn aan het afsluiten
Yamaha RD350. Een Krachtige Tweetakt
In de jaren zeventig was er een hevige rivaliteit tussen viertakt- en tweetaktrijders. Dit wordt duidelijk geïllustreerd in het eerste album van het Joe Bar Team. Hierin wordt echter niet gesproken over charmante oldtimers zoals de toen al verouderde Jawa’s, maar over Japanse tweetaktmotoren. Een van de bekendste motorfietsfabrikanten, Yamaha, bekend om het gekruiste stemvorkenlogo, maakte indrukwekkende machines. Nadat Yamaha het tweetaktgeheim had ontdekt door goed te kijken naar modellen zoals de DKW’s RT 125 cc en de Adler 250, kwam het merk met cilinders met vijf spoelpoorten en een aparte olie-injectie. De Yamaha RD350.
Yamaha RD350. Met Olie-injectie
Deze innovatie resulteerde in meer vermogen (dankzij twee extra spoelpoorten) en beter presterende en thermisch stabielere motorblokken. Het Autolube oliesysteem maakte een einde aan het zelf mengen van olie en benzine, evenals het tanken van twijfelachtige brandstofmengsels uit de pomp. Yamaha’s technologie bracht snelle en betrouwbare tweetaktmotoren voort. Bovendien waren al deze machines een eerbetoon aan de wereldkampioenschappen die Phil Read op Yamaha’s had behaald. De Yamaha RD350, destijds beschouwd als een middelzware motor met zijn 350 cc, vertegenwoordigde de top van Yamaha’s expertise op het gebied van luchtgekoelde tweetaktmotoren en hoogwaardige afwerking. In die tijd waren er zeker kopers die de toeristische eigenschappen en het soepele karakter van de RD350 waardeerden. De Yamaha’s waren verre van zwak, en de RD350 had meer race-DNA dan menig moderne sportieve motorfiets.
De letters ‘RD’ stonden tenslotte voor ‘Race Developed’.
Het frame van de Yamaha RD350 was bijna identiek aan dat van de TZ250-350 productieracers, met slechts een verschil van twee graden in de balhoofdhoek. Het 347 cc motorblok leverde dankzij Yamaha’s ‘Torque Induction’ 39 pk. Tot slechts enkele jaren daarvoor was de nu peperdure BMW R69S met 42 pk uit 590 cc nog de snelste productiemotorfiets ter wereld, met een opgegeven topsnelheid van 170 km/u. Dezelfde topsnelheid werd toegeschreven aan de Yamaha RD350. En waarom sneuvelden er meer Yamaha RD’s dan BMW R69S’s? Dat komt doordat de meeste RD350-rijders dachten dat ze rechtstreeks afstamden van de beroemde wereldkampioen Phil Read.
Yamaha RD350. De ‘Giant Killer’
De bijnaam “Giant Killer” was niet zonder reden aan de RD gegeven. Wanneer het gas volledig werd opengedraaid, gilde de tweetakt twin als een motorzaag met serieus liefdesverdriet. De eigenaren die vastberaden waren om alles te geven, monteerden kuipen, clip-ons of de beroemde ‘hangorenstuurtjes’, evenals uitlaten van legendarische merken zoals Ack Bant, Bullet, Reimo of Gianelli. Deze uitlaten vormden het definitieve einde voor het comfortabel brede toerengebied waarin de RD uitblonk, maar leverden aanzienlijke vermogenswinst op. Helaas zorgden ze ook vaak voor het uiteindelijke einde van de taaie motorblokken. De expansie-uitlaten (vaak in combinatie met aangepaste luchtfiltering) vereisten een aanzienlijke herafstelling van de carburateurs. Dit werd soms overhaast vergeten, wat leidde tot verbrande zuigerkoppen.
Beschikbaarheid van onderdelen
De beschikbaarheid van onderdelen voor de Yamaha RD350 is redelijk. Echter, NOS (New Old Stock) wordt zeldzaam en heeft een prijskaartje. Het Nederlandse CMSNL.com is een wereldwijde leverancier van onderdelen. Knal naar Potz heeft ook veel technische onderdelen. Het is echter aan te raden om een zo origineel en compleet mogelijk exemplaar te kopen. Voor een net exemplaar liggen de prijzen tussen de € 3.500-6.000. De trend is stijgend.
Technische specificaties
Yamaha RD350: Tweecilinder tweetakt, 347 cc, compressieverhouding 6,2/6,6:1, carburatie 2x Mikuni VM28 SC, zes versnellingen, 39 pk bij 7.500 tpm. Topsnelheid: meer dan 160 km/u.
Hey Niels , voor de blokken van de luchtgekoelde RD ’s uit de jaren 70 is volsynthetische te dun , voor mijn RD LC YPVS van 1985 gebruik ik wel volsynthetische die blokken draaien daar uitstekend mee ! Mvg , Nicolas
In mijn woonplaats rijdt iemand met de laatste LC-generatie met groot genoegen menig supersportrijder (M/V/O) het snot voor de ogen..
De voorkeur gaat echter uit naar de oudjes luchtgekoeld: 250, 350 en 400.
Eigenlijk waren de laatste series technies nog mooier.
YPVS, Yammerja Power Valve System, later ook op de Suzuki RGV en de Aprilia RS250 hebben 2-stage kleppen (schuiven) in de uitlaatpoort om de spoeling bij stationair en hoog toeren te reguleren.
Bij de RD500 was het zelfs een 4pitter 2 tact . .. . . .
Suzuki en Aprilia hadden een stappenmotortje op hun 250 cc 2-cilinder modellen voor die kleppen.
De 125 cc 1-cilinder modellen hadden vaak een solenoid (magneet) sturing daarvoor
Overigens koppellen steeds meer 2tact rijders de oliepomp los, en tanken dan 1:50 met een goede volsyntheet.
Ja, en die moet je dan zelf mengen.
De olie wilde in de tank vroeger nog wel eens “ontmengen” bij zelfmengen, maar met de huisge olieen is dat verleden tijd.
Daarbij willen de oliepompjes of gaskabels naar de pompjes nog wel eens sneuvelen, en smeren ze vaak best rijk (ivm de destijds slcehtere oliesoorten.)
Wat is er fout met een oliepomp, dat steeds meer rijders die loskoppelen en weer zelf gaan mengen? Die pompen zijn er heus niet gekomen om het zelf mengen te elimineren maar om de olie direct te injecteren zodat hij juist mínder met de brandstof mengt en de olie daardoor direct op de bewegende delen neerslaat en zijn werk beter zal doen. Minder olie nodig voor beter resultaat. Zo’n pomp vereist natuurlijk wel controle en onderhoud. Dat vergeten liet al menig pompje uitvallen en het motorblok subiet euthanaseren. De race teams in de tijd van Mitch Doohan en consorten werkten geheid niet met mengsmering en dat was niet zonder reden. Zelfs zoiets als een Trabant werkte met een oliepompje, kun je nagaan.
Ik had de 250, waarom hier niet even genoemd? Volgens mij ook veel verkocht. Heb daar erg van genoten, maar rustig rijden met dat ding was niet te doen. Altijd maar bedelen om vol gas, dat deed hij. Wel leuk maar ook link, want je kwam vaak beetje vermogen tekort. 33 pk is ok als je niet te veel haast hebt. Mooi waren ze zeker!
Ik reed begin jaren 80 rond op een Suzuki GT500 (tweecylinder twee-takt net als de RD350). Een goede bekende van mij reed destijds de RD350…en ik had alle moeite om hem bij te houden… op vermogen kon ik em wel aan, maar de RD stuurde duidelijk beter als de Suzuki (ondanks verstevigde achtervork en rode koni’s)
Ik denk nog altijd met veel plezier terug aan deze tijd…we hebben heel veel plezier gehad met deze motoren…
Waarheidsgetrouw relaas van de RD350 , rij er zelf mee ( type 521 van 1975 ) , zeer soepele motor om mee te touren , heb wel de oliepomp verwijderd en meng 1:50 met half-synthetische 2 T-olie ( pomp had de reputatie vaak te haperen! ) . Toffe vlotte bike , ’n aanrader !
Waarom een halfsyntheet olie, niet een volsyntheet ?