Winterbanden – column

Als je net een verhaal hebt gelezen over de all-road winterbanden, dan kun je de winter weer aan. Niet omdat ze in de maten van mijn motor verkrijgbaar zijn, dat is niet eens een all-road, maar het idee geeft rust. Wanneer je dan hoort dat Great Barr Motorcycle Breakers in Birmingham zo’n leuke motorsloop is, dan bel je even twee kennissen die ook geen Heidenau compatible all-roads hebben en gok je gewoon op je dagelijkse banden en de klimaatomslag.

En tussen Frankrijk en Engeland ligt een tunnel, dus dat hele stuk rij je toch overdekt. Voor Calais doen we een koffie & cholesterolstop om de handen, knieën en voeten weer wat op temperatuur te krijgen. Elektrisch verwarmde handschoenen zijn goed, maar het zijn geen tovermiddelen. Ondanks de relatief veilige afstand tot Calais controleren we voor het wegrijden onze koffers op illegale passagiers. In de directe omgeving van Calais proberen Afrikaanse gelukszoekers immers alles om naar het Beloofde Land te komen?

Zonder besprongen of gekaapt te worden komen we op de tunnelterminal aan. Daar blijkt weer hoe hoog de werkdruk is en hoe weinig humoristisch Noord-Fransen kunnen zijn. Op de onderhandelingspoging of het niet goedkoper is om op eigen kracht achter de trein aan te rijden – die bielzen, daar komen we wel overheen – flipt de Franse conducteur, of wat voor petmans hij ook is, volledig. Gelukkig spreken we Frans. We verontschuldigen, kalmeren, spreiden de handen met de palmen omhoog zodat we onze onmacht en schrik tonen. Franse petmansen zijn nog machtshongeriger dan hun Teutoonse buren. We maken ons verontschuldigend microscopisch klein.

We maken sussende geluiden. En mogen toch tussen de rails, maar dan wel op niveau. Een motor wordt aan boord van de trein gewoon op zijn jiffy gezet. Vastsjorren is niet nodig. En omdat een motor twee wielen heeft, kost de over ondertocht met de trein maar de helft van het autotarief. Na dik een half uur stonden we, nog maar net opgewarmd, aan de overkant. Omdat we alleen even gingen shoppen pakten we de motorway en kwamen verkleumd aan bij de motorsloperij. Die dicht was.

Want niet alleen de Grieken hanteren unieke openings- en sluitingsstrategieën. We gingen broodjes halen bij een bijna verlaten Aldi. Een vriendelijke oudere Brit met een weemoedig kijkende hond meldde dat er verder op nog een sloop open was. Die van zijn broer. Maar die deed alleen in echt oude motorfietsen. “Real British bikes, not that modern stuff.” We vonden er niet wat we zochten, maar de ouderwetse sloop was vertederend. We kregen thee. Het was weer een erg leuk weekendje Engeland. Terug in Calais zagen we dat Afrika nog steeds op overtocht wachtte. We reden naar huis.

Door de regen.