Wat is wat waard?

En waarom ook niet? Onze passie is gebaseerd op emotie. Op nostalgie. Op interesse voor technische ontwikkelingen. We hebben onze klassiekers en/of dromen over onze droomklassiekers.

Maar ergens in die trajecten – zeker als het over aan- of verkoop gaat – gaat er wat anders spelen: “Wat is de waarde van de betreffende twee- (of drie)wieler?”

Het meest briljante antwoord op die vraag is: “Wat de gek ervoor geeft.” In een gesprek over een MV Agusta-viercilinder sprak een verder oprechte klassieke motorliefhebber: “Daar zou ik geen stuiver voor geven. Wat zijn die dingen lelijk!”

De Zuid-Franse eigenaar van zo’n erkend lelijke MV Agusta 600 4 met maar 14 (!) kilometer sinds nieuw vraagt 1.200.000 euro voor zijn unicum. En daarmee zitten we meteen op een heel belangrijk punt: alle verkoopprijzen die genoemd worden zijn vraagprijzen. Zelfs de vaste prijzen.

Voor heel veel klassiekers is het aanbod zo groot dat er een soort redelijke marktwaarde aan geknoopt kan worden.

Maar ook die vraagprijzen zijn aan hevige fluctuaties onderhevig. Nog maar een paar jaar geleden waren de grote Britse eencilinders schaars en best prijzig. Het zal met de leeftijd en de beperkingen van bejaarde kickstartknieën van de eigenaars te maken hebben dat ze de laatste tijd best regelmatig aangeboden worden. Dat gaat van: “Het is er eentje! Die kans moet ik pakken!” naar: “Moeilijk om te kiezen welke ik moet hebben.”

Zware motoren vallen onder dezelfde vlag. De ooit echt dure Honda CB750 OHC-modellen worden voor aardig wat bezitters fysiek aan de zware kant. Die mannen wijken uit naar de CB500- en CB550-Honda’s uit dezelfde generatie. Zelfs de ooit vrijwel onverkoopbare CB360’s vinden nu tevreden baasjes. De prijzen van de CB750 OHC-modellen en die van de dikste Kawasaki’s staan onder druk. Die van de middelzware zustermodellen trekken aan. Raar spul, die marktwerking. Maar je kunt er je voordeel mee doen door je droomfiets te zoeken op plaatsingsdatum van de advertentie. Door advertenties te zoeken in de tijd dat heel Nederland op vakantie is. Of tegen het eind van het jaar, als partners dringend vragen: “Moet er nu weer verzekering betaald worden voor dat ding? Je rijdt er nauwelijks op!”

Wat ook heel erg naar waarde wordt geschat, is de originaliteit van klassieke motorfietsen. Onze vrienden, de bezitters van de oudere tweeklepsboxers, zijn daarin de meest kritische geesten. Maar in het algemeen zijn uiterlijk, lakwerk en originele uitlaatsystemen zaken die serieus van invloed zijn op de prijs. Temeer omdat het terug naar origineel brengen van die componenten tegenwoordig echt geld kost.

En dan zijn er nog de onverklaarbaar goedkope, puntgave klassiekers. Of je hem mooi vindt? Over smaak valt niet te twisten. Maar de soft-custom Yamaha die in Drempt bij Albert Venema te koop staat? Die staat te koop voor minder dan twee mille.

Er zijn ook dingen aan de pluskant. De motoren die de afgelopen tien jaar door investeerders zijn gekocht, blijken als investering toch suboptimaal. In Mannheim werd – ook weer – een MV-viercilinder aangeboden waarvan iemand de laatste aankoopprijs wist. Die machine werd voor 30.000 euro onder de vorige aanschafprijs niet verkocht. Zo kennen we meer voorbeelden. Met die trend zouden ook de klassiekers die nu buiten onze financiële mogelijkheden liggen zomaar bereikbaar(der) kunnen worden.

We leven in heel interessante tijden. Maar tot op dit moment blijven de prijzen van klassieke motoren nog steeds (ver) onder de prijzen van de met elektronica volgestopte nieuwe motorfietsen. Interessantere tijden?

Het gaat er alleen maar beter op worden!