Voor cabrio- en motorrijders…

De meest succesvolle triggermechanismen om tot aankoop over te gaan zijn angst en (de hoop op) sex. In die volgorde Voor wat de sex betreft gaat het in de praktijk van de gemiddelde motorrijder vaak mis.

Vrouwen hebben doorgaans eerder een gedoogbeleid ten opzichte van motoren dan dat ze er erg opgewonden van worden. En een helm is de pest voor een zorgvuldig gestyleerd kapsel. Zo! Maar met de verkoop van angst komen de verkopers heel breed weg. Want wie wil er – bijvoorbeeld – nu doof worden?

De wat ouderen onder ons, of de vaders van de wat jongeren zullen het ooit hebben meegekregen: van masturberen wordt je doof. “WAT ZEG JE?!” Ik zeg: ‘’Ach laat maar…’ Die bewezen ongefundeerde dreiging is omgezet in de actuelere aanpak: ‘Van cabriolet-/motorrijden/ concertbezoek wordt je doof.’ En daar is een verdienmodel voor bedacht: Gehoorbeschermingsartikelen. Dat is drie keer de woordwaarde trouwens.

Doof worden van motorrijden of het rijden in een cabriolet. Gelukkig dat ik dat niet wist. Anders had ik nu niets meer gehoord. Want: toen ik 15 was werd mijn eerste motorfiets door de politie gestolen. En intussen loop ik alweer bijna tegen de vier kruisjes op twee- en vier wielen aan. Maar zo door de bank genomen zit ik op 20D motorfiets  kilometer per jaar. Dat allemaal hoogstens met een middenklasse helm op de kop. En zonder gehoorbescherming.

In mijn diensttijd moest ik oorpluggen op de schietbaan gebruiken. Maar die vielen telkens naar binnen. Heel traumatiserend. Een echt snelle rijder ben ik nooit geweest. Alleen de rit in een ruk vanaf ergens onder Milaan naar huis was een paar jaar terug iets dat mee aan het denken zette. Op BMW R60/6 werd de snelheid constant op 150+ kilometer op de teller per uur gehouden. Bijna 1100 kilometer lang. Door de regen. Dat is een tempo waarbij mijn favoriete ROOF helm zich niet helemaal happy bij voelt. En terecht. Want daar heeft hij niet voor geleerd.

De volgende dag liep ik tot bedtijd met een fluittoon in mijn oor. In bed draag ik oorpluggen omdat mijn Lief snurkt. De fluittoon wordt veilig achter de plug opgesloten. Dan stikt hij wel. De dag daarna was alles weer in orde. In de zin van: er floot niets meer. Maar dat zet je wel aan het denken. Jammer genoeg denk ik niet zo snel.
Maar toch: In gezelschap heb ik moeite me op een spreker te focussen. Een normale spreekstem gaat voor mij maar al te makkelijk op in het geroezemoes. Dan hoor ik alleen nog maar een onbestemd ‘Rabarberabarber.’ Het helpt aanzienlijk wanneer je de heer of dame in kwestie dan strak naar de lippen gaat kijken, maar dat kan tot misverstanden leiden. En bij kerels met baarden kan je niet zien wat ze zeggen.

Voorkomen is natuurlijk beter is dan genezen maar het is dan achteraf best grappig om die gehoorschade argumenten eens te toetsen. En intussen is er een hele rij aanbieders die een wissel trekken op de vergrijzing; allemaal bedrijven of ketens die gokken op de komende aftakeling van de baby boomers. Daar kan je niet vlug genoeg bij zijn! Natuurlijk zijn al die specialisten gefocussed op het afnemen van gehoortesten om gehoortoestellen te verkopen. Maar vaak leveren ze ook nog geluiddempers / oorpluggen. Blijkbaar voor klanten met een te goed hoortoestel. Of voor ons motorrijders.

De vriendelijke verkopers zullen dan zeker aansturen op de aanschaf van zo’n geluidspompje in een- of meerdere oren. En bij hun doelgroep zullen ze dan waarschijnlijk aardig scoren.  Maar of een jonge God na veertig jaar motorrijden al klant wordt?

De test moet uitkomst geven. Ik krijg een koptelefoon op die piept. Zie het als een bezoek voor een nieuwe bril aan de opticien. Maar dan voor je oren. Thuis Google ik nog wat rond. Het miechelt op het net van de hoortesten. Ik prik er een paar en scoor ‘goed’ tot ‘redelijk’. Dat klopt dus ook allemaal aardig.

Beter laat dan nooit: Feitelijk blijkt de schade dus bijzonder mee te vallen. Sterker nog; ik heb een prima gehoor voor iemand van 65. Dat valt binnen de marges van 10 jaar links en rechts van het gemiddelde. En denk er om dat die 65’ers krasse knarren zijn. Ik ben dus blij dat ik me nooit bang heb laten maken. Want het valt blijkbaar nogal mee met al die geknakte haren in mijn oren. Ik kan dus zomaar doorkachelen zonder gehoorbescherming. Niks aan de hand! Maar ik was wel benieuwd naar de confectie gehoorbeschermers die ik me heb laten inpluggen.

Want de gehoordelaar had wel een listige vraag: ‘Maar vindt u dat geluid van die rijwind niet hinderlijk?’ Mwahhh. Nooit zo over nagedacht… Nooit wat anders gehoord. En nu ben ik dus bekeerd. Want met die zachte siliconenpluggen in je oren werd het rijden veel comfortabeler. De filtering haalde de scherpte van het windgeruis zonder dat ik het gevoel had met gehoorschade op de motor te zitten. De set oordopjes ‘Road’ kostte in de aanbieding 10 euro. Bruto gaan ze voor 14,95 euro. Een goeie investering op het gebied van rijcomfort dus. En dat ze gehoorschade voorkomen? Prima toch!

En hoe de stand van zaken nu is? Geluidsbescherming 2.0 is gearriveerd. De softplugs van een tientje bevielen zo goed dat ik nieuwsgierig werd naar een meer structurele aanpak. Ik ben toch bij een uit de motorwereld bekende oorplugger terechtgekomen. Die maken aangemeten otoplastieken. Die tik je af voor 130 euro of zo, maar dan heb je ook wat. Want waar de zachtplestikken filtertjes al zo’n verrassing waren, daar zit zo’n aangemeten stel geluidsdempers in je oren als een goed ingedragen spijkerbroek dat aan je kont doet. De gehoortest kreeg ik er gratis bij. De uitkomst was hetzelfde als bij de collega’s.