Vakantie van toen – column

Je stond op, pakte je papieren en een tandenborstel, stapte op en ging op weg. Zo ging je vroeger op vakantie. Ergens in de middag was er dan – nadat er in de buitenwijken van Verdun zelf overnachtingsplek is geregeld – een stop op een dorpsterras. De Fransen noemen WOI nog steeds ‘La Grande Guerre’.

Noord-Frankrijk was ver genoeg

In die jaren botsten de oude militaire tactieken met de nieuwste krijgsstrategieën. Zo marcheerden de Britten met de bajonet op het geweer traditiegetrouw in een breed front naar de vijand toe. Die vijand had net de zegeningen van het machinegeweer ontdekt en had zich meteen heel andere spelregels eigengemaakt.

Veel toeristen zoeken er velden en bossen af met metaaldetectoren. Soms vindt er eentje een bom of granaat. “BOEM”. Weer een gemengd bericht in de krant. Het liep tegen etenstijd. De XT500 kreeg een schop, en hop: “Verdun, daar kom ik weer”. Over dezelfde, onverharde binnendoorweg als waarover ik de stad had verlaten. Ik was er al bijna en toen deed iemand het licht uit. Later deed ik mijn ogen open. Ik had overal pijn. In een schemerige zaal hing een vage creosoot en urinelucht. Naast me klonk gekreun. Er lag een kind dat drie infusen had en ingezwachteld was. Ik voelde me nog wat vaag toen er een beeldschoon Aziatisch meisje naast me kwam staan. Ze heette zuster Maria Theresa. Zei ze. Ze beloofde de dokter te roepen. Er stond me iets van bij dat ik op de motor zou moeten zitten in plaats van dat ik in wat blijkbaar een ziekenhuisbed is zou moeten liggen.

Er kwam een joviale man in een witte doktersjas naar me toe

Hij keek me hoofdschuddend aan en meldde dat het hospitaal niet vaak meer slachtoffers van het slagveld van Verdun ontving. Vertelde wat er zoal met me gedaan was nadat een illegaal motorcrossende twaalfjarige me had gevonden. Die had de pompiers gecontact omdat hij in verband met zijn leeftijd niet naar de gendarmerie wilde. Op de derde dag vond ik mezelf genezen. Ik haalde het infuus uit mijn arm. Pakte de strip pijnstillers die er op het nachtkastje lag en meldde me af. Mijn bagage was door de herbergierster afgegeven. Ik kreeg niet alle knopen dicht. De treinreis naar huis was lang en pijnlijk.

Op het thuisfront heerste blinde paniek

Het is niet leuk om huilend door je moeder omhelsd te worden als je een stel gebroken ribben hebt, en bont en blauw bent. De reden van die paniek? Een vriendelijke repatriëringsfiguur had de gewokkelde XT zonder verdere uitleg naast de garage gezet. De oorzaak van de duik in de vergetelheid bleek geen Ricard. In mijn meest recente favoriete bocht had de XT een klapband voor gekregen. Dat bleek bij controle van de patiënt. Maar hoeveel Maria Theresa’s er nu echt waren? Mijn huisarts trok grauw weg toen hij zag dat de in Frankrijk verzorgde pijnstillers in Nederland zowel onder de Opiumwet als onder de wapenwet vielen. De XT werd weer opgebouwd. Met een Amerikaanse 590cc set. De motor werd er nog leuker door.