Sluitingsdatum septembernummer -> 21 juli
Vakantie 3 – Hotel du Liverpool
Vanuit Brummen naar Calais binnen één dag? Moest kunnen! Moderne motorkleding is fantastisch. Maar na krap 400 verregende kilometers kwamen we toch in Calais aan, alsof we vanaf de White Cliffs of Dover waren komen zwemmen.
In elk hotel of kamerverhuurdingest struikelden de baliekluivers over hun woorden terwijl ze ons verzekerden dat ze vol, absoluut volgeboekt zaten. Echt! “Tout est complet!” Naast ons kreeg een droog koppel automobilisten schaamteloos de sleutel van hun kamer.
Wat moedeloos sjokten we weg. Totdat we tegen de wat wankele gevel van Hotel du Liverpool aan liepen. Bij onze binnenkomst schrok de dame achter de balie wakker. Zestigplus. Een ontploft grijs kapsel en een bril met heel dikke glazen, die met veel plakband aan elkaar hing en scheef op haar hoofd stond. Ze leek geschrokken en wankelde wat. Het was enorm warm in het halletje. “Mais vous êtes des motards! Vous êtes tellement humides!”
En of we verschrikkelijk nat waren! Tegen de schrik nam ze een paar stevige slokken uit haar glas wijn en schonk zichzelf snel bij. Uitdroging is een verschrikkelijke dood.
Ze ging onmiddellijk kijken of ze een kamer, of kamers, voor ons vrij had. Van waar we stonden, zagen we dat ze het gastenboek ondersteboven hield. In de vlekkerige spiegel achter haar zagen we dat ze ernstig bladerde door lege pagina’s. En raad eens wat?
Er was ruimte voor ons. De kamers waren net zo heet gestookt als het halletje. We hingen onze natte plunje in een andere lege kamer, douchten, deden droge spullen aan en gingen onze brommers maar eens ophalen en wat eten.
Onze landlady lag met haar hoofd op haar bureau te snurken, met een leeg glas en een lege fles naast haar rechterhand.
Terug bij ons hotel bleken we niet meer naar binnen te kunnen. Lichten uit, deuren in elk geval op een slot waar onze sleutel niet op paste. We waren niet in de mood om de gevelartiest uit te hangen. Aan het binnenpleintje waar we onze motoren hadden gestald, stond een soort schuurtje. Er lagen wat dekkleden en zo in.
We vonden het wel mooi geweest. We maakten onze eigen bedjes en vielen tevreden in slaap, met de zekerheid dat onze spullen de volgende dag droog zouden zijn.
Die volgende dag begon met zon. We gingen Calais in om te ontbijten. We liepen een rondje en kwamen weer bij Hotel du Liverpool aan. Daar nipte de hoteleigenaresse net voorzichtig aan een glas rode wijn.
Ze begroette ons enthousiast en vrolijk: “Alors, mes amis! Est-ce que vous avez bien dormi?”
In alle onschuld.
Of we lekker geslapen hadden.
Zoveel warm menselijke interesse.
Hotel du Liverpool.
Een echte aanrader!
Dat is leven zonder Insta en TicToc!
Een mooi verhaal Dolf, heerlijk improviseren!
Ps.
In een BMW Atlantis motorpak was je mooi droog gebleven Dolf …
Maar dan was je rit misschien wel niet zo mooi geëindigd!
Had m al eens eerder gelezen maar blijft leuk.
Vakantieherinneringen komen vaker voorbij in praktijk van het dagelijks leven. En jij hebt een bovengemiddeld goed geheugen!
Top verhalen !
Ook in Spanje 2013. Op onze doorreis naar Portugal belandden we met onze twee foxen in een onooglijk “hotel”. De lounge, lobby, eetkamer en ontbijtkamer waren samengevoegd tot de huiskamer van de hospita en hospes. Met een zekere afstandelijkheid, lees knorrigheid, werden wij ontvangen; ja, desnoods was er wat te eten en zo. De ene fox was gebiologeerd door de tv en de andere ging de keuken verkennen.
Mijn geliefde, die veel aardiger is dan ik wist het ijs te breken en er ontstond een soort communicatie tussen vier mensen met nederlands en spaans, maar dan niet gekoppeld.
Al handen en voetend vonden gastheer en ik een gemeenschappelijke hobby, motorfietsen en enduro’s in het bijzonder. Toen gastheer vernam dat ik een Montesa H6 reed ontplofte het huis; pa werd gebeld, broer werd gebeld, de wijnkast ging open en de communicatie versoepelde per glas.
Het ontbijt staat mij niet meer helder voor de geest…..
Twee jaar later zijn we er weer vlak in de buurt geweest, maar niet meer bezocht; ik reed inmiddels weer XT500, en tja, dat is toch “decir palabrotas en la iglesia”.
Kijk, dat ishet bewijs dat het blijkbaar moderne ‘herinneringen maken’leeg, hol en zinloos is. Het leven bestaat uit herinneringen aan dingen die je onverwacht overkomen zijn!
Dat heb ik met ‘Sunny Lodge Hotel’ aan de andere kant van Het Kanaal in Folkestone; sinds we daar de eerste keer met onze oude Mini aankwamen, konden we geen kwaad meer doen.
De eigenaar had er verschillende gehad, en bleef herinneringen aan zijn guitige autootjes ophalen.
We zijn er meermaals geweest voor een tussenstop naar een vakantieplek dieper het land in.
Fantastisch dat er dit soort plekken zijn waar je altijd welkom bent en terug mag/ kunt komen.
De laatste keer bleek de tent (door-)verkocht, en de eigenaar al overleden helaas..
Maar onze foto met Mini (de echte, niet dat BMW-hok) hangt er nog altijd aan de muur, en de nieuwe uitbater is blij dat we terugkomen.