Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Triumph Daytona T595 caféracer. Ook al klassiek.
In 1983 ging de ‘oude’ Triumph-fabriek failliet. De Engelse multimiljonair John Bloor kocht de naam Triumph op. De man wist dat niet alleen de naam, maar vooral kwaliteit en moderne productiemethoden nodig waren om succes te hebben. Hij huurde een team van experts in, bouwde een gloednieuwe fabriek in Hinckley en kocht de modernste productiemachines en onderdelen in Japan, Duitsland en Frankrijk.
Het hart van de nieuwe Triumph bleef Engels. Ricardo mocht de nieuwe motoren ontwerpen en het frame werd bij Harris ontwikkeld. De motoren werden modulair opgebouwd in drie- en viercilinderversies. Zo ontstonden er 750 en 900 cc driecilinders en 1000 en 1200 cc viercilinders.
Vanaf 1990 zijn de nieuwe Triumphs in productie en hebben ze inmiddels een uitstekende reputatie opgebouwd. Dat er geklaagd werd dat de nieuwe Triumphs leken op oude Kawasaki’s? Klagers heb je altijd.
In juli 1993 besloten Bloor en zijn team twee nieuwe driecilinders te ontwikkelen: een sportieve motor, de Speed Triple T509, en een supersportmotor, de Triumph Daytona T595. Nu met het oogstrelende Spondon-frame en looks waar we huiverend van bewondering naar keken. De Triumph Daytona T595 werd in 1996 gepresenteerd. Met zijn opvallende voorkomen vond hij zijn weg naar veel gepassioneerde eigenaren. 12 maanden later werd een T595 de 50.000ste in Hinckley geproduceerde motorfiets. Van alle Britse motormerken die ooit zijn ondergegaan en weer tot leven zijn gebracht, is Triumph het enige merk dat succesvol is herboren. En zo’n T595? Dat is nu gewoon een klassieker. Of een buitengewone klassieker.
De Triumph Daytona T595 op de foto’s is extra buitengewoon. De machine is gemaakt door Maarten Poodt. Maarten maakt haast dwangmatig motorfietsen. Dat is dan doorgaans een winterklus. Gewoon omdat het moet, vanuit het diepst van zijn hart, of als hij er een opdracht voor krijgt. In zijn vrije werk heeft hij een lichte voorkeur voor Yamaha, maar hij is geen merkblinde fundamentalist. Zijn creaties zijn zo goed dat ze uit elke gerenommeerde fabriek hadden kunnen komen.
Deze Triumph Daytona T595 is 100% in de stijl van de meest klassieke caféracer. Het is een hoogstaand eerbetoon aan de hoogtijdagen van de Engelse motorindustrie. De machine straalt doordachtheid, kwaliteit en klasse uit. De 595, deze recente klassieker, staat trots op de kruising van ambachtelijk vakmanschap en een bijna perverse schoonheid.
Als opdrachtgever heb je best wat te zeggen. Maar je moet het niet te bont maken. Teveel inspraak leidt immers tot chaos. Daar ging het bij het fotomodel ‘mis’. De opdrachtgever bedacht tijdens het proces dat zijn Triumph van een turbo moest worden voorzien. Een lang verhaal kort: Dat vond Maarten in dit geval absoluut niet passen. Om hoe dan ook te voorkomen dat iemand anders zich met zijn werk zou bemoeien, kocht Maarten de Triumph van de aanstaande ex-opdrachtgever en maakte hij de machine af op de manier die hij wel een waardig eerbetoon vond.
Daarna kwam het moment van inzicht: Maarten is een bouwer. Geen verzamelaar. Geen verkoper. Maar Maarten is al heel lang bevriend met Hans Juijn van Roadrunner motoren uit Velp. De Triumph mocht bij Hans in de zaak komen en op onnavolgbare wijze bedacht Maarten er een prijs van € 7.000 voor. Oh ja: Maarten maakt ook custom zitplaatsen. En hij heeft een website: https://yellowrider.nl
Wat is het toch fantastisch om offline echte mensen, echte karakters te ontmoeten. Toch eens vragen wat Maarten eigenlijk voor de kost doet…
En intussen zijn de Triumph driecilinders net zo legendarisch als hun voorgangers, de T150 modellen. Maar ze zijn onmetelijk veel beter. Vroeger was niet alles beter. Hoogstens overzichtelijker.
en na de verbouwing
De t300 had helemaal geen door Harris ontwikkeld frame. Er is door de Harris broers een prototype vakwerk frame gebouwd, wat door de fabriek is verworpen voor een frame, wat afgeleid is van het oude t140 bonneville frame. Verder, de frames van de latere t595/955i zijn helemaal niet door Spondon gebouwd of ontwikkeld. Deze frames liften goedkoop mee op het succes van Spondon aluminium buizen frames, zijn echter 100% goedkope gietstukjes, door robots in elkaar gelast, itt de echte Spondon frames, die van 7020-t6 aluminium buis handgemaakt zijn, en niet in stukken breken, bij de kleinste aanrijding. Kijk maar eens naar mijn echte Spondon Triumph 1200 daytona, en zie t verschil.
Heel erg mooi! Kunstwerk!
Een standaard gele Daytona T595 is ook schitterend.
Maar mijn grote liefde is toch de eerste generatie Daytona 900. In het geel.
Dus die staat in de garage. Naast een Trophy 900 in het groen en een Honda V65 Sabre.
Zowel de T 150 als de T 595 heb ik gereden. Qua geluid blijft zo’n driecilinder prachtig!
Enorm mee eens! Mijn T150 met Norton S pipes. En mijn Hinckley Trident had lange megatons. Maar die maakten op toeren wel heeel veel lawaai. Dat merkte ik zelf niet eens. Ik werd er op geattendeerd door een motor agent. Die ging toen op mijn Triumph voor me rijden terwijl ik er op zijn Yamaha achter aan mocht. Wat een lawaai. Bij mij thuis is de agent er bij gebleven toen ik de originele dempers weer monteerde.
Helemaal waar: SCHITTEREND!
En daarbij loopt zo’n 595 als een ‘turbine’. Een prachtige creatie!
1 word: schitterend