Triumph 3 TA Twenty-One ‘Bath Tub’

Wat wil je met dit weer nog meer? Een badkuip vol koel water? Zou kunnen. Maar met badkuipen kun je zoveel meer…

Het eerste unit blok

De tijden dat motorfietsen voorzien waren van een los motorblok en een aparte versnellingsbak gingen zelfs in Engeland voorbij. Dat nieuwe tijdperk begon voor Triumph In 1957 met de 350 cc 3 TA. De 500 cc twins kregen pas twee jaar later een unit blok, de 650’s zelfs pas zes jaar later. In 1957 kwam de Triumph Twenty-One dus uit met het eerste  door Edward Turner en Jack Wickes ontworpen Unit construction-motorblok. Twenty-One staat daarbij voor de Amerikaanse inhoudsmaat: 21 cubic inches (348cc), maar ook voor de 21ste verjaardag van Triumph Engineering Co Ltd. Het is blijkbaar maar net wat je wilt. Maar de 350 cc twin was niet bedacht om de Amerikaanse markt te bestormen.

De Amerikanen gingen immers voor groot, groter, grootst

De dubbel te interpreteren naam bracht niet veel meer succes dan een vage glimlach. De officiële naam van de 350 cc twin was trouwens ‘3TA’, hij kreeg een plaatomhulling aan de achterzijde die al snel een “bath tub” (badkuip) werd genoemd. Dat gebeuren met al dat plaatwerk was een marketingfout. Een fout die verder ook opgang deed bij de Norton Navigator DeLuxe, de Vincent Black Prince en de Velocette Vogue. Het was een tijdsdingetje want de fabrikanten keken bezorgd naar de opkomst van de scooters. En die hadden namelijk ook zoveel plaatwerk? Daar moest het succes dus wel in zitten!

Geen geld voor een auto

In de tijd van deze Triumph waren motorfietsen nog voornamelijk gebruiksmiddelen voor mensen zonder geld voor een auto. Ze werden dus veel gebruikt voor woon-werkverkeer. En iedereen die wel eens wat over het Engelse weer heeft gehoord, die weet dat het op dat eiland nogal eens vochtig kan zijn. Het idee was dus dat de beter gesitueerde motorrijder tegen modderspatten en ander ongerief beschermd moest worden.

Vandaar al dat plaatwerk

Dat het plaatwerk het schoonhouden van en het onderhoud aan de motor serieus in de weg zat? Daar was niet genoeg over vergaderd. Het model verkocht slecht, veel dealers haalden de beplating, inclusief de ‘nacelle’ van hun winkeldochters af, omdat een Triumph als “naked bike” toch meer in trek was. Al dat plaatwerk werd weggegooid en daarom is een origineel ‘ingepakte’ Triumph nu best een zeldzaam ding en daarom gezocht. Er waren trouwens meer Triumphs voorzien van de ‘badkuip beplating’. De 500 (490) cc Triumph 5 TA en de T 110 waren ook zo gekleed. En dat we veel, heel veel later de Honda Pan European kregen? Dat waren andere tijden.

De 350cc 3TA Twenty-One was dus Triumph’s eerste unit blok

Het was nog steeds wel een 360 graden twin met een krukas die alleen aan de buitenkanten was gelagerd. Het centrale vliegwiel was demontabel. Dat was een constructie die hoge toerentallen nadrukkelijk in de weg stond, maar bij dit soort cilinderinhoud maakte dat niet erg veel uit. Bovendien had dit soort Triumphs geen circuitaspiraties. De constructie raakte pas over zijn grenzen toen de Britse twins groter dan 650 cc werden. Het cilinderblok was van gietijzer, de kop was van lichtmetaal en de twin ademde in door een enkele Amal Monobloc carburateur. De vierbak werd met de rechtervoet bespeeld. Bij de Twenty-One  stond de ontstekingsunit fier boven op het blok. Net als bij auto’s. De hoes er omheen verdiende misschien geen schoonheidsprijs, maar was met dat Engelse weer waar we het al over hadden gewoon een soort douchemuts om de verdeler droog te houden.

Al met al is zo’n in blauwe zomer ochtendlicht lucht gespoten Triumph Twenty-One net een plaatselijke opklaring. Het blauw in combinatie met het mooie volle aluminium van het blok en het chroom zorgt ervoor dat je je heel vrolijk gaat voelen als je de kleine twin ziet. En dat ‘kleine’ is dan niet pesterig over de cilinderinhoud bedoeld. Maar de 3 TA is gewoon een kleine motorfiets. Een motorfiets van alweer zo lang geleden dat de gemiddelde West-Europeaan zo’n tien centimeter korter was dan de huidig gangbare exemplaren.

Maar toch zit ook de zeker niet ondermaatse eigenaar er prettig op

Het voor de foto’s aan de hand manoeuvreren met de Twenty-One is een peulenschil. Het ding weegt gevoelsmatig bijna niets. En dat terwijl de beplating hem toch wat ‘mollig’ laat lijken. Zo’n Twenty-One is een heerlijk apparaat om over de binnenwegen en weggetjes te dansen. Toen Rob ons inhaalde koersten we op de ‘slingerroute’ instelling van de TomTom. En met zo’n reisleider op het stuur is een Triumph 3 TA Twenty-One de ideale partner om een dagje tevreden ronkend te doen alsof het nog 1965 is.

Dan moet je wel weg blijven van de snelwegen

Dat zou iedereen moeten doen. De Triumph redt het wel met de huidige toegestane snelheden. Maar de lokale opklaring wil dansen over secundaire en nog veel smallere wegen. Als je dan binnendoor, via de Maasvallei, naar de westkant van de Ardennen gaat, dan ben je zomaar een volle dag onderweg. Maar dat komt dan door de terrasstops. Oh ja: Deze hemelsblauwe badkuip is van Rob Remmerswaal van Wisper Classics. Bedankt voor je tijd Rob!