Trabant 601 S (1976) Een vrolijke Harlekin voor Bert en Rutger

Elk paneel een vrolijke kleur, bijna een clownskostuum. Geïnspireerd door de Volkswagen Polo Harlekin, die met zijn bontgekleurde carrosserie een icoon werd. Dit is niet zomaar een auto, maar een vrolijke herinnering aan vroeger, een echte blikvanger op de weg. Een DDR-icoon met charme. De liefde van vader en zoon gaat uit naar alles wat herinneringen oproept; denk alleen al aan de betekenis die de auto had in de DDR.

In de jaren 60, 70 en 80 hadden deze bijzondere volksauto’s nauwelijks waarde. Pas vele jaren later werd weer moeite gedaan om Trabants rijdend te houden en zo netjes mogelijk te maken. Er ontstond zelfs een actieve liefhebbersscene, met onder meer de Trabant Club Nederland, die de geschiedenis in ere houdt en de auto’s op de weg.

Pruttelpot

Inmiddels is de Trabant uitgegroeid tot cult. Kenners weten dat het hier om een tweetaktmotor gaat die op mengsmering loopt. Gewoon een heerlijke auto om naar te kijken én naar te luisteren als de motor zijn typische pruttel laat horen. Bovendien hoef je niet kapitaalkrachtig te zijn om deze hobby te bedrijven. Door zijn vormgeving, vaak omschreven als een plastic blokkendoosje, is de Trabant een aparte verschijning gebleven.

Liefhebberskwaliteiten

Het is natuurlijk het beste om Trabant-liefhebbers zelf aan het woord te laten. Dit is het verhaal van een aankoop die drie keer mislukte en uiteindelijk toch slaagde. Een verhaal waarin vreemden vrienden worden, en soms zelfs familie.

Bert vertelt: “Na de val van de muur in 1989 ging mijn broer Henk naar het toenmalige Oost-Duitsland. Hij begon daar als autohandelaar in gebruikte ‘west’-auto’s en logeerde bij een familie in Ueckermünde. Na een paar jaar kreeg hij verkering met de dochter van de boer en bleef hij daar wonen. De handel in westerse auto’s raakte verzadigd en omdat men inmiddels ook nieuwe auto’s kon kopen, stopte hij ermee. Hij ging als monteur aan de slag bij de garage van Claus.

Toen ik in 1990 samen met mijn zoon Rutger op bezoek kwam, stond er een beige Trabant voor de deur met het bordje ‘Zu verkaufen’.”

De eerste poging

De prijs was veel te hoog, zeker gezien de waarde in die tijd. Bij ons tweede bezoek, een jaar later, stond de auto er opnieuw, inmiddels gespoten in de Harlekin-kleuren. Claus had dat samen met zijn broer gedaan. Natuurlijk weer naar de prijs gevraagd, maar die lag zelfs nog hoger dan voorheen. Ook deze tweede poging tot aankoop mislukte.

Trieste familiegebeurtenis

Onze broer overleed aan een vreselijke ziekte. Zijn familie en vrienden waren inmiddels ook onze vrienden geworden en we bleven elkaar regelmatig bezoeken. Toen wij in 2020 weer in Ueckermünde waren, stond de kleurrijke Trabant opnieuw buiten. Het bod bleek wederom te laag; soms moet je accepteren dat een auto je simpelweg niet wordt gegund.

Toen mijn vrouw in 2022 plotseling overleed, verdween de Trabant wat naar de achtergrond, al bleef ik de ontwikkelingen op de Europese markt wel volgen.

Verkocht in de regio

De Harlekin dook opnieuw op, zo’n twintig kilometer buiten Ueckermünde. Ik belde de nieuwe eigenaar en vroeg hoe hij aan de auto was gekomen. Van een pomphouder uit Ueckermünde, vertelde hij. De auto was bedoeld als hobbyproject, maar door omstandigheden stond hij alweer te koop.

Samen met Rutger zijn we gaan kijken, hebben het hele verhaal gedeeld met deze familie en besloten tot de koop. Nu kunnen we samen de liefde en passie voor dit DDR-icoon voortzetten, en is de club weer een bijzondere auto rijker.

Klassieke Trabant is emotie

Glimmend van trots. Voor vader en zoon is dit een dierbaar bezit waar talloze herinneringen aan vastzitten, en tegelijk een prachtig hobbyproject dat verleden, emotie en techniek moeiteloos verbindt.