Sluitingsdatum nummer 11 -> we zijn nu aan het afsluiten
Spa Six Hours: een weekend ‘tot rust komen’ op Spa-Francorchamps
“Wat ik afgelopen weekend gedaan heb?” vragen ze op de vroege maandagochtend bij het koffiezetapparaat op kantoor. “Ik ben een weekendje naar Spa geweest”, zeg ik, waarop mijn collega’s verzuchtend reageren: “Ach, wat lekker! Ben je een beetje tot rust gekomen?”
Daar sta je dan, met nog piepende en nasuizende oren van je weekendje Spa. “Tot rust gekomen? Twee dagen lang heb ik ruim 300 historische raceauto’s over het circuit in Spa gesmeten zien worden. Ik denk niet dat dit overeenkomt met jullie definitie van tot rust komen…” Mijn collega’s kijken elkaar aan, kijken mij aan en zeggen: “Ach, ieder zijn hobby, toch?”
Vier jaar vaste prik
Precies, een hobby. Eentje die ik al bijna twintig jaar uitoefen door mijn passie voor auto’s te voeden met spot- en fotografietripjes door heel Europa. Vaste prik in dit reisschema is de afgelopen vier jaar de Spa Six Hours op het legendarische circuit van Spa-Francorchamps. Naarmate ik ouder word, merk ik dat mijn interesse steeds meer verschuift naar historische auto’s en youngtimers, auto’s die stiekem hartstikke nieuw waren toen ik jong was. Ik kon hierdoor mijn hart ophalen bij dit meerdaagse evenement.
Zes uur met klassiekers van vóór 1965
Aan het hoofdevenement zelf deden bijna zeventig verschillende klassiekers van vóór 1965 mee. Diverse GT40’s, Cobra’s, Jaguar E-types, Porsche 911’s, Lotussen en Aston Martins, waaronder een bijzonder zeldzame Aston Martin DB4 GT DP214, werden zes uur lang over het circuit gejaagd. De startlijst bleek bovendien een waar geschiedenisboek van de internationale autosport. De vele Ford GT40’s vormden vanzelfsprekend een van de grote publiekstrekkers. Deze legendarische Le Mans-winnaar verscheen in tal van uitvoeringen aan de start, naast auto’s als de Shelby Cobra 289, diverse Ford Shelby Mustang GT350’s, verschillende Lotus Elan 26R’s en een zeldzame Shelby Cobra Daytona.
Wat het evenement extra bijzonder maakt, is dat niet alleen de auto’s indrukwekkend zijn, maar ook de namen achter het stuur. Zo kwam voormalig WTCC-wereldkampioen Robert Huff in actie met een Ford GT40. Verder stonden coureurs als Sam Hancock, Phil Keen, Richard Bradley, Ben Barker, Rory Butcher en voormalig FIA GT-coureur Marc Goossens op de deelnemerslijst. Het was daardoor niet ongewoon om in de paddock een auto te zien waar zowel een miljoenenwaarde als een internationaal raceverleden aan verbonden was.
Alfa’s, toerwagens en youngtimers
Naast de Six Hours waren er nog genoeg andere races die werden gereden in aanloop naar de endurancerace. Zo werden er meerdere races verreden in de Alfa Revival Cup, waarin uitsluitend Alfa Romeo’s gebouwd tussen 1947 en 1981 het tegen elkaar opnamen. Wat op het eerste gezicht misschien een bescheiden merkencup lijkt, bleek in werkelijkheid een verzameling van enkele van de meest iconische toerwagens uit de geschiedenis. Over het circuit werden tientallen Giulia Sprint GTA’s, 1750 GTAm’s en GT Veloce 2000’s gejaagd, aangevuld met zeldzamere auto’s zoals de Alfetta GT Turbodelta. Vooral de GTAm’s maakten indruk.
In de Belcar Historic Cup reden diverse klassiekers en youngtimers het rubber van de banden. Denk hierbij aan klassieke DTM- en WTCC-auto’s die volgas door Raidillon knallen en elkaar met absurde divebombs proberen in te halen voor Les Combes. Voor liefhebbers van toerwagenhistorie voelde deze klasse als een tijdmachine. Er verschenen meerdere BMW M3 E30’s aan de start, samen met een ex-WTCC BMW E46, een Mercedes 190E 2.5-16 Evo, een Audi 80 Competition STW, een Volvo 850, een Ford Sierra RS500 Cosworth en zelfs een Nissan 200SX. Auto’s die ooit vochten in de DTM, het Europees Toerwagenkampioenschap en nationale kampioenschappen werden hier opnieuw tot het uiterste gedreven. Tussen dat geweld doken bovendien een Ford GT40, een Capri RS3100, diverse Porsche 964’s, een BMW 3.5 CSL en zelfs een Austin Mini Cooper S op. Het resultaat was een grid dat eigenlijk dertig jaar autosportgeschiedenis samenvatte.
In de Colmore Youngtimer Touring Car Challenge deden dan weer toerwagens, prototypes en Le Mans- en IMSA-racewagens van vóór 1990 mee. Hier werd op het scherpst van de snede geracet tussen onder andere een bizar uitgebouwde AC Cobra en een ADA03 C2 Prototype. Op papier was dit zonder twijfel de meest kleurrijke race van het weekend. Zo verschenen onder meer een Porsche 935 Kremer K1, een Ford Escort Zakspeed, diverse BMW M3 E30’s, een Mercedes 190 2.3-16, meerdere TVR Tuscans, een Aston Martin V8 Vantage, verschillende Corvettes en enkele Morgan Plus 8’s aan de start. Daartussenin reed ook nog een gigantische Dodge Challenger die bij iedere acceleratie leek te proberen het Ardennenbos te ontbossen met geluid alleen.
Juist die mix maakt de YTCC zo bijzonder. Waar moderne kampioenschappen draaien om identieke reglementen en steeds kleinere prestatieverschillen, zie je hier Amerikaanse muscle cars, Britse sportwagens, Duitse toerwagens en exotische prototypes tegelijkertijd strijden om dezelfde bocht. Het levert soms chaotische, maar vooral spectaculaire races op. Op de Kemmel Straight denderen de grote V8’s voorbij, terwijl lichtere auto’s het verschil proberen te maken in de technische secties van het circuit.
Nog meer historische klassen
En alsof dat al niet genoeg is, werden er ook nog aparte races georganiseerd voor GT’s en tweezitsracers van vóór 1965 en een aparte klasse voor racewagens van vóór 1981. Hoewel deze klassen een behoorlijke overlap hebben met de startvereisten van de Six Hours Endurance Race, waren dit allemaal andere auto’s dan de auto’s die aan de start van de Six Hours zouden verschijnen. Enkele bijzondere prototypes deden mee, maar ook de oorverdovende Ford Capri RS3100 trad aan. Terwijl ik met mijn camera paraat aan de voet van Pouhon stond, kon je dit bakbeest vanuit La Source naar Eau Rouge horen optrekken. Krankzinnig.
Tot slot werden er ook nog raceklassen georganiseerd voor historische Formula Junior-auto’s, vooroorlogse Frazer Nash-racers én, als je al het historische geweld op de baan zat was, werd op vrijdag ook de Porsche Sprint Challenge Benelux verreden. In deze raceseries namen hedendaagse GT3 Cups en GT4’s het tegen elkaar op. Kortom, er was dus plezier voor jong en oud.
Het hele circuit verkennen
Omdat er zoveel verschillende races en kwalificaties in zo’n kort tijdsbestek werden verreden, moest ik me vaak strategisch positioneren langs het circuit. Waar ik de afgelopen jaren niet verder kwam dan de paddocks, die tijdens dit evenement vrij toegankelijk zijn, Eau Rouge-Raidillon, La Source en de Bus Stop Chicane, had ik me dit jaar voorgenomen om het gehele circuit te verkennen. Met als doel niet alleen het evenement op de mooiste plekken te kunnen ervaren, maar ook te onderzoeken of je zonder mediapas of megatelelens van duizenden euro’s dichtbij de actie kunt komen.
En of dat gelukt is? Ik durf te stellen van wel. In twee dagen tijd heb ik ruim 5.000 foto’s geschoten, vier batterijen leeggetrokken en een permanente piep in mijn oren overgehouden. Waarom die piep in mijn oren? Dat is het gevolg van de uitkomst van mijn eerder genoemde onderzoek. Je kunt inderdaad héél dichtbij de actie komen tijdens de Six Hours. In Bruxelles en Campus sta je praktisch op het circuit, op plekken waar de racewagens met volle vaart in de ankers gaan om daarna, na de apex meegepakt te hebben, weer vol op het gas te gaan. Langs de Kemmel Straight en Blanchimont komen de auto’s met ruim 200 kilometer per uur op nog geen tien meter afstand voorbijgevlogen. En als je langs het rechte stuk van start-finish of in de F1-paddocks staat, is het tussen de tribunes en gebouwen resonerende gebrul werkelijk oorverdovend.
Maar het meest bijzondere, intense en vooral luidruchtigste is de toegang tot de pitlane, waar tijdens de pitstops volop aan de auto’s geklust wordt, er ouderwets met hamers de wielen worden losgeslagen, rijderswissels plaatsvinden en de auto’s met burn-outs weer de pits verlaten. Het is ongekend om dit van zo dichtbij mee te kunnen maken.
Tot rust komen, op zijn Spa’s
Dus, welke conclusie zou ik kunnen trekken? Als autofanaat, hobbyfotograaf én natuurliefhebber is de Spa Six Hours een evenement waar veel samenkomt. Je zult zelden zoveel bijzondere en kostbare auto’s over een circuit gesmeten zien worden. Niet als statische museumstukken, maar als machines die nog altijd doen waarvoor ze gebouwd zijn: racen. Je komt ongekend dichtbij de actie, óók zonder mediapas of onbetaalbare telelens, waardoor je het rubber bijna kunt proeven en bijzondere foto’s kunt schieten. En je bevindt je in het hart van de Ardennen, dus als het je allemaal wat veel wordt, kun je zo even wat rust opzoeken in de omringende bossen.
Terugkomend op het gesprek bij het koffiezetapparaat op maandagochtend: tja, voor iemand bij wie het af en toe lijkt alsof er motorolie door de aderen stroomt, is het circuit van Spa-Francorchamps toch een soort equivalent van een spa. Dus ik ben, in zekere zin, toch wel echt tot rust gekomen afgelopen weekend. Al zullen mijn collega’s daar waarschijnlijk een iets ander beeld bij hebben.
J. Dullaart / Rotterdammert Car Spots
Er zijn hieronder nog meer foto’s te zien.
