Sluitingsdatum aprilnummer -> we zijn aan het afsluiten
SIMCA 1301 (1968) Charmante ouderwetse elegantie voor Frans
Ouderwets? Misschien. Maar dan wel in de beste betekenis van het woord. We hebben het hier over een keurige, representatieve middenklasse sedan die in de jaren zestig en zeventig opvallend populair was, mede dankzij zijn herkenbare en evenwichtige ontwerp. De Simca 1301 was geen schreeuwer, maar wel een auto die je serieus nam.
Frans weet nog precies wat er destijds in de folder stond: “U koopt een auto voor alle mogelijke doeleinden. Wij zullen u niet teleurstellen. U kunt met de Simca gaan waar u wilt en stelt uw eisen: op vakantie, korte uitstapjes of zomaar rustig rondrijden. De Simca is er voor u, en voor niemand anders.”
De wensen van Frans
Rustig rijden, omgeven door comfort. Zuinig omgaan met brandstof en vooral genieten van nostalgie, van herinneringen die nog altijd levendig zijn. Niet jakkeren, maar beleven.
Frans: “Ik weet dat er in de beginjaren roestproblemen zijn geweest bij dit type, net als bij de Simca 1000 en later ook bij de 1100-serie. De tijd heeft er veel achtergelaten op de sloperij. Meer nog dan bij moderne auto’s lag de roestduivel bij klassieke voertuigen constant op de loer. Mijn nieuwe aanwinst is gelukkig goed bewaard gebleven. Het is gewoon een verrassend mooie auto, zeker in deze groene lak. Op de Franse markt was hij erg geliefd bij gezinnen: een echte middenklasser met een styling die bescheiden bleef, maar toch onderscheidend was. Aan de reacties merk ik dat mensen het weer een genoegen vinden om hem op de weg te zien. De zwaluw op de neus geeft mij in ieder geval meteen het Simca-gevoel.”
Wij zijn veranderd
Lees: anders geworden. De herinneringen die je het meest dierbaar zijn, komen vaak uit je jeugd, van onder de vleugels van pa en ma. Als je Frans tegenkomt op een oldtimerevenement staat daar niet alleen een fraaie Simca 1301, maar ook een caravan uit de jaren zestig.
Aan alles zie je dat vakanties toen eenvoudiger waren. Minder luxe, meer beleving. Frans geniet daar nog steeds van en dat zie je terug in het interieur van de caravan, volledig ingericht naar de tijdsgeest. Klapstoeltjes, gaslampjes, waxinelichtjes, koken op een tweepitter, Michelin-wegenkaarten en gezelschapsspellen. Tastbare herinneringen aan vervlogen tijden, zonder opsmuk.
Wanneer Frans met de Simca en caravan onderweg is naar of van een evenement, zou hij eigenlijk begeleid moeten worden door politiemotoren, twee voor en twee achter. Als eerbetoon aan deze zeldzame combinatie, en als waardering voor iemand die een verdwenen merk als Simca niet alleen bewaart, maar zichtbaar levend houdt.
Heb precies zo een groene Simca gehad jaren met veel plezier in gereden had hem eigenlijk
nooit moeten verkopen.
Mijn vader kocht een Simca 1501 nieuw in 1968 . Nooit problemen mee gehad en er letterlijk heel Europa mee doorgereden op diverse vakanties. Was achteraf zijn mooiste Auto ooit qua uiterlijk.
Deze auto verdiende twee extra’s: een modernere motor en een betere roestbescherming.
Want de groter geworden Simca’s van 1967 waren erg fijne auto’s. Heel comfortabel. Ruim, grote koffer, veel glasoppervlak, mooi afgewerkt. Maar onder de motorkap lagen antieke motoren: de uit de Aronde overgenomen Rush. Die was betrouwbaar genoeg, maar had geen oliefilter. Wie het voorgeschreven onderhoud niet nauwgezet uitvoerde, inclusief het demonteren en reinigen van de oliecentrifuge op de krukaspoelie, kreeg vroeger of later een gebrekkige smering van de nokkenas en het kleppenmechanisme. Dat werd hoorbaar door een scherpe ratel in de motor. Het was dan ook een lange route die de olie moest afleggen.
En dan de roestbescherming: die was er niet. Mijn vader maakte de deurbekleding eens los van zijn 1501 Special en keek tegen blanke plaat aan, met een mooie bruine laag vliegroest. Onderin de deuren was het al geen vliegroest meer. Deuren zijn geen dragende delen, maar de kokerbalken wel. Het is nu onbegrijpelijk dat een fabrikant een auto afleverde zonder zich zorgen te maken om de reputatie ervan, maar in die tijd was dat zo en niet alleen bij Simca.
Ook had de auto snel last van lekke koppakkingen, een lekkende koppelingshoofdcilinder en gammele deursloten.
Eend (2cv) kapotkrukaslager en overgestapt op n Simca 1501 v d vader v e vriend, 500 gulden Tsjonge met 5 man op vakantie en in eerste trap 120 km/u rijden….1:13
Dat was wel wat anders dan een eend ! In de tweede trap werd t wel n zuipschuit….
Ruime auto met n open dak er in, dat ik veel later apart verkocht heb toen de auto vanwege roestproblemen naar de sloop ging Nu weet ik dat doorgeroeste dorpels makkelijk gerepareerd hadden kunnen worden…maar als twintiger en beginnend sleutelaar dacht ik toen dat dit echt het einde v d auto betekende. Toch een flinke tijd plezier van gehad
1976, Mijn eerste auto, kenteken iets met 93-25-NT
Koste me 1200 gulden, wat n feest, alles met de auto. 1e jaar bijna 20000 km gereden zo ongeveer zonder het dorp uit te komen. Het verste was Echt in Limburg
Toen op n ritje vanaf Oosterbeek naar omg Utrecht mn krukaslager er uit liep ( over de vluchtstrook helemaal naar huis geklepperd) heb ik voor 100 gulden n 2 e hands 1500 blok gekocht en dit erin gebouwd
Fijne auto met fijne herinneringen ( 1e verkering 😏)
Later 2 Simca Chrijslers n 160 en n 280 gereden
Wou dat ik die laatste nooit weggedaan had, maar ja, mn Puchie is ook onder het afdak verdwenen
Supermooie, nostalgische auto, alhoewel het 1e model md ronde achterlichten het mooist was. Maar updaten hoort natuurlijk bij onze zieke wereld@software “specialisten”/designers😆
Mee eens. “Verandering van spijs doet eten” is ook door de commercie opgepikt en marketing heeft daar helaas gelijk in: het volk wil vermaakt worden.
Er zijn maar weinig auto’s echt beter geworden van een update.
Ik denk dat de Opel B Kadett een vd uitzonderingen is…
De B2 is beter en iets mooier (achterlichten) dan de B1
Prachtige van een auto. Mijn vader kocht in 1975 een gebruikte mos-groene Simca 1301-Spécial. Zag er geweldig uit met blitse verstralers in de grill!
Roesten viel mee met de 55-66-UH maar de witte die er na kwam roestte zo’n beetje alles wat maar metaal was.
Ik had toen net mijn rijbewijs gehaald in een VW-Kever (op gas) en dan voelde de groene Simca als een Mercedes!
Mijn vader was geen scheurneus en haalde rond 1 op veel-meer-dan-wij… Als je het gas goed intrapte kwam dectweede trap van de carburateur erbij. Tja, het “keelgat” werd dan ook groter.
Die groene 1301-Spécial was een feestje om mee op pad te zijn!
Die Cibie of Marchal verstralers waren voor ons een gewild onderdeel van de sloop om onze 2cv, R5 of GS mee te pimpen. Ik heb ze op mijn zolder nog volop liggen en ze geven nog steeds een hele boel licht op mijn klassiekers.
Maar, nu terug naar die Simca’s 1301. Dat waren destijds toch een beetje de Opel Kadetjes (of Ascona’s?) voor het franse gezin. Een degelijke motor, 4 zits en een boel kofferruimte.
Met een beetje meer power als standaard stonden ze niet bekend als zuinig in vergelijk met andere Franse familiewagens. Mijn onderwijzer op de basisschool klaagde over 1 op 6 van zijn Simca.
Maar @Frans: je hebt een mooie auto die ook bij mij warme herinneringen oproept van vervlogen tijden. En wat maakt dan mijn automobiel kritiek uit. Geniet er van, het is een prachtige wagen. 👏
Ik had na mijn Fiat 600 1957 en 3 mini’s het geluk om van een 1e eigenaar ( de la maison ) een donkerbruine Simca 1500 station over te nemen voor 1250 gulden.
Wat een overstap.
Kenteken was EU-12-70.
Echt nooit een probleem mee gehad.
Stuurschakeling en rustig rijden.
Als je de achterklep openklapte en het raam naar beneden liet zakken kon je het deksel vh reservewiel eruitnemen en als picknicktafel gebruiken.
Hetzelfde patroon vd tafel was ook in het de achterklep geïntegreerd en kon je daar van alles op zetten voor wat je nodig had voor de picnic.
Eigenlijk geen roestproblemen gekend.
Volgens mij had deze auto een doorlopende voorbank.
Ik heb samen met mijn lief vele uitstapjes gemaakt w.o Spanje.
Koelingsproblemen waren er niet.
Toen verkicht en een BMW 2002 aangeschaft.
En als je een band had met je auto herinner je je leven lang het kenteken.
Ik weet ze allemaal nog.