Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Opel Rekord (P1) (1960) – Klassiek juweel voor Remko.
Als een oldtimer er zo goed uitziet, is het ook plezierig om in deze prachtig ogende klassieker te rijden. Voor Remko is de Opel Rekord favoriet. Niet alleen vanwege de schoonheid. Maar vooral omdat zijn vader de auto in de jaren 80 in een sterk verwaarloosde staat kocht en de verleiding niet kon weerstaan om aan dit tijdrovende project te beginnen. De beslissing tot aankoop was snel genomen; het spaarvarken werd niet aangesproken, gezien de prijs van slechts 62,50 Hollandse guldens – ondanks de verwaarloosde staat – bijna een koopje was. In zijn werkzame leven was zijn vader monteur in een schadebedrijf, dus de vaardigheden en kennis van restauraties waren ruimschoots aanwezig.
Een belangrijke rol in het hobbyleven
Remko zegt: “Nu mijn vader niet meer onder ons is, heeft de Opel Rekord veel meer betekenis voor mij gekregen. Dat hij nooit meer weggaat, zal men begrijpen; de bewondering ervoor is ook emotioneel. De lange levensduur van deze Opel is bewezen. Mijn vader ontdekte de auto in Boerakker, waar de eigenaar hem had stilgezet vanwege een mankement aan de versnellingsbak. Het herstel was een fluitje van een cent, maar het herstellen van de vraatzuchtige roest in het plaatwerk kostte wel de nodige tijd en energie. Het was een kunst om nog onderdelen te vinden in originele staat. Na vele omzwervingen vond mijn vader nog een paar redelijke spatborden in Zeeland. De 1200 cc motor was gelukkig prima en 100 procent origineel. De Opel zou in zijn autoleven een lesauto zijn geweest, waarbij de kleur heel neutraal en dus een beetje saai was: grijs. De kleur zwart in combinatie met het witte dak is nu adembenemend mooi.”
Niet duurder dan een kleine wagen!
Zo werd de Opel Rekord P1 in de markt gezet, met aandacht voor zuinigheid, maar ook voor ruimte, panoramisch uitzicht en duurzaamheid. De elegantie en het comfort zijn bijna vanzelfsprekend. Het is een wagen die ontworpen was naar de eisen van zijn tijd. De Opel-automobilist wilde meer! Hij wilde ruimte, comfortabele stoelen waarin hij ontspannen kon zitten. En grote panoramische ruiten zodat hij gemakkelijk het verkeer kon overzien en rustig van het landschap kon genieten.
De schatkamer van Remko
Naast zijn kostbare bezit van de zwarte two-tone Rekord P1, staan er nog een aantal pareltjes in zijn verzameling – twee Opel C Kadetts, waarvan er een zijn allereerste auto was, en daarnaast nog een Opel Manta en een ’57 Rekord. Het is duidelijk dat Remko een vooruitziende blik heeft; zijn Opels hebben allemaal een toekomst.
Onmiskenbaar een liefhebber
Dat Remko onmiskenbaar een liefhebber is, wordt duidelijk door zijn verzameling. Zijn voorkeur gaat uit naar Duitse elegantie, een sentiment dat men kan hebben bij een auto. Ondanks de hoge prijs van restauratie, zijn de warme gevoelens die ermee gepaard gaan onbetaalbaar als je over emotie spreekt.
Remko weet hoe hij met oldtimers moet omgaan; koesteren en vooral genieten. U kunt ook maandelijks genieten van de bijzondere verhalen in Auto Motor Klassiek; u hoeft alleen een abonnement af te sluiten, en dat is zo gepiept. Zeker omdat het als abonnee nog voordeliger is dan in de tijdschriftenwinkel, met bovendien de zekerheid dat het vakblad elke maand glanzend op uw deurmat ligt.
Mijn vader had in 1964 een Opel 1500 kenteken GG-04-05, deze leek sprekend op een Opel Record, echter de chroom sierstrip aan de zijkant liep in een boog en niet in een V-vorm. Daarna kocht hij een Opel Record B uit 1966. Opel was een heel populair merk in de 60-er jaren.
Helaas voor de schrijver, maar dit is geen Opel Rekord. Het is de Opel 1200 (er was ook een 1500), een spaarmodel van de Olympia-Rekord P1 die vanaf 1960 werd gebouwd naast de duurdere Olympia-Rekord P2.
Dit model herken je aan de enkele, schuin aflopende sierstrip. De Rekord P1 had een knik bij het achterwiel. De Opel 1200 en 1500 werden afgelost in 1962 door de Kadett-A.
Bij zo’n mooie P1 komen onvermijdelijk de herinneringen weer boven aan de mijne.
Een 1,5 liter met b.j. 1958. Toch nog vanaf 1963 3 jaar mee gereden. Toen ik hem ‘wegbracht’ naar één van de beruchte slopers aan de R’damseweg langs de Schie, was de benzine net op toen hij van het dijkje afrolde.
Ben daar vroeger vaak geweest, op die autosloperij van Joop de Groot!
Weet niet of dat de sloperij van Joop de Groot was. Er waren er 2 iirc en er is nog lang een derde bij De Zweth geweest. De sloper waar mijn Opeltje heenrolde, had na sluitingstijd een paar grote gemeenkijkende honden achter het hek. En tussen de krapstaande rijen moest je springen om de olieplassen te vermijden.
Mijn vader heeft er 6 weken een gehad omdat de voorgaande auto reeds particulier verkocht was en de nieuwe auto i.v.m. levertijd 6 weken later kwam. Prima om tussentijds mee vervoerd te worden, alleen werd in die tijd de wegligging niet bepaald bejubeld.
Prachtig exemplaar trouwens Remko en heel leuk een orgineel NL kenteken, begrijp gezien de voorgeschiedenis dat die auto niet het pand voor verkoop verlaat. Veel plezier er verder mee.
Mijn vader kocht in 1960 een zwarte Opel Rekord Olympia, kenteken VP-05-81. Ik ken die auto eigenlijk alleen van foto’s omdat ik zelf van 1960 ben …
Mijn vader was nogal Opel minded.Vanaf begin jaren vijftig Rekord Olympia .In 59 een P1 Rekord 1500,in 62 of 63 een Rekord P2 1700 en zijn laatste Opel was een Rekord A coupé met de 2600 cc zes cylinder en een voerbak vloerschakeling in 1965. Kenteken ES 29 99. Ik had toen net mijn rijbewijs,en mocht er regelmatig in rijden. Voor die tijd een opmerkelijk snelle auto: een top van 170 en 0 naar 100 in ca 10 seconden. Ik mocht er in 1968 mee naar Spanje,met mijn vriendin, nu mijn huidige vrouw en een ander stel.
Ik denk nog steeds met weemoed aan die auto terug……
Najaar 1963 kocht mijn vader zijn eerste auto, een grijs-groene Olympia Rekord 1500, met olymat, een semi-automaat dus. Kenteken BD-75-92, in ons gezien daarom Brave Daan gedoopt. Drie jaar heeft Brave Daan ons trouw gediend, met vakanties naar Zuid-Frankrijk en Karinthië, Oostenrijk. en Ticino, Zwitserland. Nog geen 50 pk brachten ons, gezin met 4 kinderen op de achterbank en volledige kampeeruitrusting in kofferbak en op imperiaal De Gross Glockner en de Zwitserse Alpen over. Ik bewaar dus erg warme herinneringen aan deze goede en prachtige auto.
Ik heb zelf een Olympia -Rekord P1 uit 1957 gehad een mooie auto maar het grote nadeel aan die auto is dat je vaker met je knieën tegen de raamstijl aan komt met uitstappen
Mijn vader kocht in 1963 de vierkante Record A opvolger (1963-65) zonder panoramaruiten. Ik heb die als kind altijd heel lelijk gevonden.
Maar wat ik toen wel deed als 5-jarige, was continu door de zijruit vanop de achterbank om nog zo een mooie jaren50 Opel en andere geparkeerde gevleugelde jaren 50 auto’s te ontdekken langs de wegen.
Dankzij de lelijkheid van onze Opel Record A is mijn liefde voor jaren 50 modellen ontstaan (en gebleven)
Mijn vader had ook een Opel Rekord A Station uit 1962 pracht wagen metallic blue met roofrack en white walls prachtige chromen sierdoppen veel chroom kenteken weet ik nog HP -67-23. Een beauty. Weet niet of iemand nu nog heeft. Mooie herinneringen.