Oldtimerdag Burgum 2026. Tien met een griffel

Soms ben je selectief in de keuze voor het bezoek aan een oldtimerevenement. Een vaste waarde is de Oldtimerdag Burgum, bovendien is dat voor mij niet al te ver van huis. Dat laatste is overigens niet het meest relevante selectiecriterium. Dat geldt wel voor de frequentie, de sfeer, de setting en de tomeloze ambitie, waarmee de organisatoren deze happening organiseren. Oftewel: op 12 september 2026 pak ik de Omega, en rij ik naar de hoofdplaats van Tytsjerksteradiel.

Eens in de twee jaar, in september, staat Burgum in het teken van oldtimers en dat moment zorgt voor een pareltje op de evenementenkalender. De prettige regionale sfeer smelt daar samen met dik driehonderd klassiekers, die sfeervol binnen en in een route om het centrum een plekje krijgen. Een ieder mag vinden wat hij of zij daarvan vindt, maar ik vind het heerlijk. Horeca, de plaatselijke winkels en fraaie woonhuizen vormen een perfecte combinatie met het erfgoed, dat in zeer diverse mate in Burgum is te zien. Het evenement trekt veel deelnemers, want de Centrale As op weg naar Burgum is in alle vroegte al symbool voor langzaam rijdend en stilstaand verkeer. Het zegt veel over waarom dit evenement steeds prominenter op de kaart staat. En het zegt op voorhand nog iets: het evenement wordt de hele dag door druk bezocht. En die voorspelling komt uit, zo blijkt later.

Voor mij is de Oldtimerdag Burgum 2026 een weerzien met bekenden, en ook met mensen die ik nog niet eerder trof. Dat maakt een dag als deze ook waardevol. De afspraken voor toekomstige reportages zijn snel gemaakt, en het blijft heerlijk om op voorhand al de nodige details uit te wisselen. En waar twijfels over zijn, dat zoeken we later thuis dan wel op. Zo met klassiekers en hun eigenaren bezig zijn blijft iets dat iedere keer vertelt waarom ik al heel vroeg in mijn leven een zwak voor auto’s kreeg.

Op die autoliefde wordt al snel een beroep gedaan. De eerste blikvanger is voor mij de volkomen originele GMC Brandweerwagen met dito toebehoren, die vanaf 1950 in eigendom (of beheer) is van de plaatselijke Brandweer. Het plaatselijke vuurbestrijdingskorps maakt tegelijkertijd van de gelegenheid gebruik maakt om nieuwe helden voor te werven. Even verderop stuit ik op een vijf-en-zeventiger Vauxhall Viva, die in een gebruikte staat verkeert en zo zijn historie een tikje tastbaarder maakt. De Britse GM-loot trekt aandacht, en bij de Vauxhall spreek ik met een heer op leeftijd over de auto. Hij had zelf ooit twee Viva’s in eigendom, en blikt tevreden op die periode terug, met aandacht voor de technische verschillen tussen de tijdgenoten van concernzuster Opel en Vauxhall. Zijn ‘probleemloos’ komt meer dan geloofwaardig over.

Ik loop verder, en de groei in Burgum is letterlijk zichtbaar. Het evenementen territorium is uitgebreid, de ‘Merke’ is nu deels de pleisterplaats voor een groot aantal Amerikaanse auto’s en aanverwanten. Daar zie ik twee auto’s staan, die voor mij tot de favorieten van de dag horen: de Opel Rekord P2 Coupé en de Pontiac Star Chief Safari van de familie Jansma uit Wijnjewoude. Een schitterend duo, dat zijn glans nooit verliest en tegelijkertijd andere klassiekers niet in de schaduw zet. Ik noem nog een blikvanger: de Chevrolet Chevelle Concours, een hardtopsedan van Amerikaanse snit met een ontwerpstijl waar ik een licht zwak voor heb. Ach, er valt zoveel moois te zien. Ik spreek Egbert over het wereldje en over privézaken, een mooie manier om weer up-to-date te zijn over elkaar.

Hij heeft drie Fords meegenomen: twee puike Capri’s en een Mustang Mach I vertellen slechts gedeeltelijk het verhaal van het merk met de ovaal in Burgum. Want ook de echt schitterende Ford Taunus 2000 GXL Coupé van Durk van der Molen trekt zeer, zeer nadrukkelijk de aandacht. En dat geldt ook voor de specifiek getunede VW Karmann Ghia van de heer Bloemhof, met wie ik na een tijd weer bijpraat. Hij heeft meer klassiek werk, en we kunnen vast verklappen dat we of in het najaar, of in het voorjaar van 2027 een heel mooie reportage met één van zijn auto’s gaan maken.

Niet veel later heb ik mijn prooi te pakken. Geen model autostand is veilig voor mij, waar dan ook. En het is heerlijk om een modelletje te vinden waar je niet op rekent, maar waar je wel naar zoekt. In Burgum is het raak, voor een contant tientje gaat de Citroën 2CV Raid Afrique 1973 in de tas. Leuk, want voor Auto Motor Klassiek beschreef ik een drietal grote marathons (of liever gezegd: raids) die Citroën tijdens het begin van de jaren zeventig organiseerde. En dat ontketende weer de wens om een mini-verzameling aan te leggen van modelletjes die tijdens deze monsterritten actief waren. Nummer drie van deze collectie is binnen, en ik ben zo blij als een kind.

Ik ga rustig verder, en tref mijn oude buren op wie ik gesteld ben, en even later kuier ik verder. Er trekt weer veel klassiek werk aan het oog voorbij. Het is onmogelijk om alle auto’s, brommers en motoren te benoemen. Maar bij het hoekje van Lex wil ik wel even stilstaan. Daar is echt uniek materiaal te zien, en de bezoekersdichtheid is daar nog groter dan elders binnen het toch al druk bezette en bezochte evenement. De Heinkel en de Fiat 500 kennen we, de fietsen met hulpmotoren ook. Ze springen opnieuw in het oog. Maar de gele Garelli is net klaar en maakt zijn debuut. De brommer is een prachtaanvulling en past treffend in het sfeerbeeld dat de verzameling oproept. Het valt niet uit te leggen, je moet het zien en voelen.

Nienke is aanwezig met haar vader, en heeft haar onvolprezen en originele Renault 5 GTL meegenomen. Het is geweldig om haar enthousiasme iedere keer te ervaren, en om te merken hoe blij iemand met een klassieke auto kan zijn. Zij staat daar symbool voor. We praten een tijdje en drinken een colaatje, en dat is een mooi vervolg op de reportage die we binnenkort in Auto Motor Klassiek gaan plaatsen. Het is gezellig, en Nienke vertelt dat ze de volgende dag met haar Justin naar een grote Renault-meeting in Limburg gaat. Liefde voor elkaar, en liefde voor het merk, dat is op het jonge paar van toepassing.

Eelke van der Kooi- één van de mannen die verantwoordelijk is voor de organisatie van de Oldtimerdag Burgum- schuift aan, en vertelt over de voorbereidingen op deze dag, over het bijsturen op deze dag en over het aanstaande sluitstuk van de dag. Neem van mij aan: het organiseren van een dergelijk evenement gaat verder, héél veel verder dan het ontwikkelen van een flyer en een aankondiging op Facebook, zonder het belang daarvan overigens te onderschatten. Want de annonces zorgen voor veel bezoekers en deelnemers, die stuk voor stuk genieten van alles wat aan hen voorbijtrekt. Dat dat zorgeloos gebeurt, is een groot compliment aan de organisatoren, die bewijzen waarom dit evenement een must is voor de klassiekerliefhebber en achter de schermen voortdurend zorgen voor een goed verloop van de dag. De tien met een griffel verdienen zij volkomen.