Obese – column

Wat viel op tijdens het kijken naar een film van Bert Haanstra? Je zag geen dikke mensen op het strand. Ook geen sportschool- of botox-gestylde exemplaren trouwens. Of mensen met tattoos. Dat is tegenwoordig verbijsterend anders.

Het was wat later geen film van Bert Haanstra, maar een Super 8-filmpresentatie uit iemands jeugd. Wat het meest opviel, was dat iedereen vroeger klassiek reed. Nou ja. Wat we vooral zagen, hoe klein de motorfietsen uit de jaren zestig waren. Dat kan toen anders geleken hebben, omdat ook de gemiddelde lengte van mensen in die tijd lager was, maar toch.

Onlangs waren we bij een motorzaak waar (tamelijk) recente motorfietsen verkocht worden. Wat later kwam een oude bekende zijn nieuwe motorfiets laten zien: een Triumph Bonneville. Het pleitte voor hem dat hij gewoon op een nieuwe motor reed, terwijl de sneeuw net was weggejaagd door heel veel zoutstrooierij, maar dat terzijde.  

Wat in de motorzaak en op de nog besneeuwde garageoprit hetgeen was dat opviel? Dat was hoe rank de ooit zware 600 cc BMW R60/2 was en wat een verbijsterend lompe machine de Bobbie was. De ranke atleet was uitgegroeid tot gezellige dikkerd.

Als het een kwestie van vergelijken is, dan weegt een Triumph Bonneville T120 Bonneville uit de sixties 165,5 kilo. Een nieuwe weegt blijkbaar 236 kilo. En dat zie je eraan af. De 2025’er is daarbij 1200 in plaats van 650 cc en is zo’n 80 pk sterk. De dikkerd moet ongeveer 190 km/snel zijn. De oer T20 werd opgegeven voor een topsnelheid van 180+ km/u. Dat zou de topsnelheid moeten zijn. De geschiedenis heeft geleerd dat mensen die probeerden hoe lang zo’n ouwe Bonnie zijn topnelheid uithield meestal tot onthutsende en dure ervaringen kwamen.

De BMW R60 werd opgegeven voor 30 pk en 195 kilo. De BMW zou op volle draf zo’n 145 km/u lopen.

Nog een heel groot verschil tussen de huidige topklassers en die van toen? De zithoogte. Voor ons als doorgaans wat oudere klassiekerliefhebbers is dat wel een dingetje. Tijdens een reünie van motormannen van vroeger kwam het meermaals ter sprake: het is bij die moderne machines vaak van uitdagend tot onmogelijk om op te stappen door je been soepel over de buddy te zwaaien. Het feit dat je bij stilstand met de voeten vlak op de vloer kunt, is ook niet te verwaarlozen.

Hier in de schuur staat een zijspancombinatie waarbij je een voetsteun als opstapje kunt gebruiken en een ooit indrukwekkende V7 uit 1967. Daar kan ik ook blijven opstappen totdat ik een rollator nodig heb. Het ding heeft ook een heel seniorenvriendelijk zwaartepunt.

We hadden het hier over de toen en nu.
Maar als we eens kijken hoe klein motorfietsen vroeger waren? Kijk maar op het plaatje onder dit verhaaltje! Met een glimlachende herinnering aan Misha/Mike Buttinger, toen hij en ik nog wat jonger waren.

De visie van een oude man: er is momenteel geen actuele motorfiets die ik in de garage zou willen hebben staan.

Gelukkig maar.
Want de garage is vol