Nieuwe tijden, nieuwe problemen…

De jongste erkende klassiekers dateren intussen uit 1987. Ze zijn 25 jaar jong en kunnen dus nog jarenlang mee. Kijk maar eens hoeveel Austin Healeys uit de zestiger jaren er nog dapper ronddraven.

Dat gaat dus ook makkelijk lukken met 1987’er Ford Thunderbird, een Aston Martin Lagonda of een Volvo 340’je? Misschien. Want zo vanaf de midden tachtiger jaren rukten elektronica en inspuitsystemen op…
Die ontwikkelingen maakten auto’s beter. En ze werden er moeilijker door te servicen, want de garagist had nu meer meetgereedschap nodig dan zijn Universeelmeter en een schuifmaat. Maar alles ging zijn gangetje en de garagisten leerden met de nieuwste ontwikkelingen om gaan.

Voor ons kunnen die ontwikkelingen onze hobby wat moeilijker maken. Buiten het feit dat een hobbyist niet zo snel aan inspuitsystemen gaat klussen waar hij met een revisiesetje voor zijn Solex of Dell ‘Orto carburateurs nog wel weg komt is het de elektronica die hem kan opbreken. En dan denken we niet aan een algemeen aanvaard en door en door betrouwbaar iets als elektronische ontstekingen. We trekken huiverend de schouders op bij de elektronica aan boord van bijvoorbeeld Aston Martins Lagonda. Die was zo high tech dat ze montage af fabriek onder leiding stond van een medium en dat de kwaliteitscontrole onder de wet op de kansspelen viel. En of er nu nog iemand weg mee weet? Of er nog aan onderdelen te komen is?

Gelukkig zijn er inmiddels een paar specialisten die auto electronica van de eerste generaties toch kunnen repareren.

Gelukkig hebben we niet allemaal een Lagonda.

Maar er is iets waar we steeds meer mee te maken krijgen en dat oplosbaar is. Oplosbaar voor ons: hobbyisten! Yes! Waar we het over hebben?

De geheimzinnige tragiek van de multi connectoren
Vroeger hadden kabelbomen de consistentie van spaghetti. Aansluitingen, verbindingen en ander ongerief werd gesoldeerd, geschroefd en/of gestekkerd. En bedenk wel dat de nu zo algemeen gebruikte AMP stekkertjes ooit net zo revolutionair waren als de tie wraps die je nu ook bijna voor niets overal kunt krijgen. Honderd jaar automobielbouw heeft ons geleerd dat stekerverbindingen in elk geval op termijn storinggevoelig kunnen zijn.

Op een of andere manier zijn we dat vergeten toen kabelbomen strak gebonden,serieuze dingen vol multiconnectoren werden. Een kleurrijke strakke bundel draden in het ene eind er in, een idem dito aan de andere kant er uit. Maar op een manier in elkaar te schuiven. En de stekerblokken klikken zuigend in elkaar en worden door borghaakjes voor scheiding behoed. Wat kan er mis gaan?

Een boel. Want die multiconnectoren hebben de neiging in de loop der jaren door corrosie en ander ongerief een interne weerstand op te bouwen. Bovendien kunnen de draadaansluitingen in de stekkers door jarenlange, fijne trillingen of tussentijds loshalen los komen of gedeeltelijk los komen. En omdat dat allemaal binnen de bescherming van de stekkerblokken gebeurt, zie je er bij een routinematige optische controle niets van. Maar bij de tweede gesneuvelde spanningsregelaar ga je toch eens nadenken. Ga je alles eens heel nauwkeurig nalopen.

Dan maak je al die multi’s eens los en spuit je ze in met contactspray, je blaast ze af met de volle 12 bar van je compressor. En dan gaat het goed. De motor start beter. Dashboardverlichting lijkt feller te branden… En spanningsregelaar nummer drie geeft de geest.

Om een lang verhaal kort te maken: de ellende werd zichtbaar aan de dradenkant van de multi connectors. Kijkens in de kleine insteekopeningen werden zwartig aangeslagen isolatie einden zichtbaar. En bij het draad voor draad natrekken kwam er opeens een dynamodraad los uit zijn steker. Die zat dus al een poosje niet zo vast.

Het scoren van nieuwe, originele multistekers bleek een hele klus. Er werd dus maar gekozen voor de andere aanpak: de multistekers gingen er tussen uit. De hele zaak werd met nieuwe AMP stekkers verbonden.

Niet origineel, wel heel functioneel.

En dus het overwegen waard.

Maar natuurlijk zijn er ook losse multiconnectorsets te koop