Niet voor in Auto Motor Klassiek

Opstappers niet. Maar heropstappers en doorrijders? Die zijn hun motorleven vaak als betonvlechter of student begonnen. Twee gerespecteerde bezigheden die (toen) niet veel stress gaven. En niet veel geld opleverden. Het was rijden op arremoei. Op oud spul. Dat mocht kosten wat je kon missen. In de jaren zestig kostte een Harley-zijklepper uit WOII tussen de 100-300 gulden. Bier en benzine waren ook betaalbaar. Je kocht een motor, je reed, je deed van alles om rijdend te blijven. Dat mocht weinig kosten. Want: benzine en bier.

Ik ben zo begonnen. Mijn motorfietsen werden van oud tot klassiek. En vaak minimaal net zo goed als ooit af fabriek. Ondanks het feit dat de bak van mijn V7 deze winter aandacht vraagt.

Terug naar toen

Vier jaar geleden liep ik bij Roadrunner tegen een grappig ding aan. ‘Net een klassieker!’ Nou ja. De Mash 125 Black Seven (of zoiets) stond in consignatie. Op het eerste oog zag hij er jarenzestig Japans klassiek uit. De 125 cc was een Suzuki GN-kloonblokje. Hij was stuk. En de importeur wilde niet leveren aan een motorzaak die geen Mash-dealer was of zo. Met mijn 1,86 m zat ik er lekker op. De prijs/het prijsje gaf de doorslag. Het stuk zijn, lag aan de veiligheidsschakeling van de koppeling. Het spul overbruggen maakte mijn nieuwe bezit rijklaar. De schakelaar voor de koppelingsbeveiliging werd ook direct besneden.

Omdat ik geen emotioneel of historisch besef in de afhaalchinees zag, voelde ik me onbelemmerd jeugdig. De zwarte spatborden kregen een aluminium jas uit de Action-spuitbus. Dat leek al veel echter. De tank leek uit zuinigheid of design helemaal zwart te zijn gespoten. Daarvoor kwamen twee spuitbussen van Hornbach in beeld. Het ledachterlicht werd vervangen door een NOS Hella van Gekra. Intussen liep de Mash naar mijn smaak net niet lekker.

De uitlaatgastester gaf economische, schrale cijfers. In die tijd waren er nog geen OBD-verloopjes voor de Delphi-ECU. Omdat ouwe motorfietsen bewezen hebben het heel best met een gewone carburateur aan de inademkant te doen, ging alles met touwtjes en stekkertjes, inclusief de benzinepomp, overboord en werden er vijf tientjes geïnvesteerd in een imitatie-Mikuni ‘special for motor Suzuki GN125’. Dat was plug-and-play. Alleen bleven er dashboardwaarschuwingslampjes branden. De Mash liep er beter en sneller mee. Mogelijk ook omdat het originele luchtfilterhuis niet meer paste en er een imitatie-K&N-filter werd gemonteerd.

De stroef lopende O-ringenketting werd vervangen door een soepele NOS MZ-ketting (weer van Gekra). De standaard gearing werd iets opgewaardeerd door een groter voortandwiel. Daarvoor was ik bij Bonne van Mashpoint terechtgekomen. Die man is ouderwets gepassioneerd over ‘zijn’ merk. De koplamp kreeg een chroomring en reflector van een Honda uit de seventies, omdat het origineel van plastic was. Het controleglaasje van het remvloeistofreservoir bleek niet benzinebestendig. Ik boorde het gat wat op en met de bankschroef perste ik een plug van een stuk afgezaagde inbusbout in. Ook opgelost. De schakelaars aan de linkerkant werden ook behoeftig. Uit de bak onder de werkbank kwam een nondescripte Japanse verstekeling. De dodemansknop werd geamputeerd wegens niet nodig. De startknop werkte weer en ook deze actie had helemaal niks gekost. Maar die ging ook stuk.

In de bak met schakelaars en dingen zat nog de waterdichte startschakelaar van een ouwe buitenboordmotor. Dat ding werd met een stukje alu op het stuur gemonteerd. Ziet er niet uit. Doet het wel. Prima! Het standaard draai- en schakelgedeelte aan de gashandkant was intussen zo ver voorbij zijn houdbaarheidsdatum dat… Gelukkig had Gekra al een jaar of dertig nog wat snelgashandvatten uit de crosstijd liggen. Zonder garantie. Maar in verband met mijn enorm vaste klant-zijn ook zonder betaling. Het pasmaken was weer wat meer gedoe dan gepland. Maar met een sigaar erbij kom je een heel eind.

Zo begin je met een brave, standaard Mash die voornamelijk op een camper was meegelift en ben je zomaar dik vier jaar en best een pluk lokale en regionale (Ulft is bijvoorbeeld best ver weg) hoogst onthaastende kilometers verder.

Mijn Mash kocht ik zonder enige illusie in een opwelling. Maar intussen ben ik best met het ding vergroeid en vind ik hem zelfs een soort van lief. Hij wordt daarbij feitelijk behandeld zoals een Griek zijn ezeltje doet: weinig vreten en veel slaag houdt hem scherp en alert. Buiten al het ‘geknooi’ (citaat Richard Busweiler van RB Motorhandel, ook al zo’n langjarige relatie) heeft de kleine eenpitter me nooit laten staan.

De rubber ringetjes en dingetjes worden intussen wat poreus, maar dat spul is knakenwaar bij de Lidl, de Action en op elke beurs. De ketting is met 7000 km vervangen door een niet-zelfsmerend, maar minder zelfremmend exemplaar. Tandwielen heb ik bij 10.000+ km verwisseld, omdat er voor een grotere op moest en ik dat nieuwe voortandwiel ook een nieuw achterexemplaar gunde. De Chinese banden die voor normaal gebruik best bevielen, zijn bij iets van 15.000 km vervangen door een setje van een echt merk (dat in verband met overtollig serieus in de aanbieding was).

In de tussentijd zijn China en India opeens mondiale spelers op de motormarkt geworden. Er zijn mensen die dat niet serieus nemen. Maar die zitten in de genetische lijn van lieden die ‘wisten’ dat die rare Japanse motormerken het ook nooit zouden worden.

Intussen maakt een bedrijf als CFMOTO motorfietsen waar de Japanse en Europese motormakers heel slecht van slapen.

Wat er ook gebeurt: ik ben weer net zover als 50+ jaar geleden. Ik heb weer een goedkope motor waar ik onbevangen aan zit te kloten. Mijn officieel klassieke V7 uit 1967 staat erbij en kijkt ernaar.

Of mijn Mash ooit klassiek zal worden? Ach: als zestienjarige kocht ik voor 75 gulden een Norton 99 Dominator. Omdat niemand zo’n ding wilde hebben.

Maakt niet uit.

Als je maar schik hebt.

• Dit verhaal is best lang voor een online – gratis! – tekst. Internet is snel, maar vluchtig. Haastig. Als je nu je rustpunt wilt vinden, kun je abonnee van Auto Motor Klassiek worden. Dat is spotgoedkoop en een kwestie van aantikken. Als abonnee mag je ook nog eens gratis adverteren.

Maar een verhaal als over mijn afhaalchineesje zul je er niet snel in tegenkomen. Het ding ziet er dan wel prettig en retro doorleefd uit. Maar voor AMK is een motor (of auto) van ver na 2000 toch echt te jong.

Maar het verhaal wil staan voor het feit dat je voor weinig geld enorm prettig bezig kan zijn in een hobby die je gewoon ‘een leven lang’ geeft.