Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Nat… – column
Ik kijk naar buiten. Het regent. Als een poos. Mijn motorfiets om sigaren te halen staat in de regen, omdat de meer knuffelbare exemplaren in de garage staan. Vroeger … Daar krijg je naarmate je ouder wordt steeds meer van. Maar goed: vroeger. Tot een paar jaar geleden reed ik de seizoenen rond. De laatste jaren waren niet oncomfortabel. Dat kwam doordat zelfs de niet eens zo heel dure moderne motorkleding onbeschrijfelijk veel beter is dan waar je het 40-50 jaar geleden mee moest doen. Als je kijkt wat een vlucht de motorkleding in 50 jaar heeft genomen? Als je kijkt hoe nat je toen werd en nu wordt tijdens een serieuze bui?
Water- en winddicht werd je ooit door de befaamde gele PVC-regenjassen en -broeken. De zuidwesteroutfit voor scholieren en fietsers met een broodtrommeltje op de bagagedrager. Die PVC-outfit moest zo groot mogelijk zijn. Dan konden er meer laagjes textiel onder. Als motorrijder had je daar voor de warmte-isolatie gebreide wollen onderkleding, vaak nog een pyamabroek en natuurlijk je gewone broek eronder. Boven de gordel heerste ook zo’n soort laagjessysteem. Achter het vrolijk gele PVC-doek kwam ter isolatie een krant op de borst. Bij voorkeur een zaterdagse Telegraaf.
Om de nek en onderkant van het gezicht werd een wollen sjaal gewikkeld. De bovenkanten van de handschoenen werden dik ingevet tegen het doorregenen. Net als de laarzen. De waterdichtheid van die wapperende outfit? Die was beperkt. Er traden lekkages op. Bij de hals voelde je de eerste druppels binnen het pantser dringen. Die druppels werden een stroompje langzaam opwarmend water. In de vallei tussen je billen ontstond een stuwmeertje. De overloop daarvan was links en rechts via je liezen. In die tijd hadden de handschoenen en laarzen ook al afscheid genomen van het Luctor et Emergo-principe. De handen werden nat en koud. De laarzen vulden zich langzaam met water. Dat water werd langzaamaan wat warmer. Maar dat kwam omdat je voeten kouder werden. In de tussentijd reed je met een bewasemd en bedruppeld vizier al geruime tijd op de tast. Tegen die tijd was de krant doorgaans al veranderd in papier-maché. En dan hoefde je nog maar een minuut of twintig te rijden tot aan de plaats van bestemming. Na het uitkleden lag er in de garage, schuur of gang een hele bult door en door natte kleding als een soort onbewoond eiland te midden van het er al uitgelopen en gedropen water.
Je lichaam went eraan. Herstelt zich. Tenminste: tot op een zekere hoogte. Als ik nu nog eens – per vergissing of per ongeluk – nat en koud word, dan klapt mijn hele systeem in een soort pijnlijke, reumatische, levend gekookte kreeftenstand. Lichamen herinneren zich dingen. En daar moet je dan maar mee zien te leven.
Intussen is het buiten nog steeds koud en nat. Maar het is droog in de garage. En als ik met het kacheltje de ergste kou van het gereedschap heb geblazen, ga ik in elk geval vast een motor weer voorjaarsklaar maken.
Wat na al die winters op de motor heb ik één ding geleerd: er komt altijd weer een nieuw voorjaar!
Ik ben ooit, toen ik veel jonger, slanker en knapper was, samen met een bevriende collega teruggereden van een Elephantentreff in de Eiffel.
Ik op mijn CB350F, hij op een Suus GS550.
R-e-g-e-n-e-n…nee niet normaal, maar we moesten door want de dag erop verwachtte de baas ons weer.
Tijdens tanken moest hij mijn Hondaatje aan de praat houden, want intussen vonkte alles en sloegen de doppen allang door..
Alleen boven de 4000tpm bleef het ding ‘keurig’ op vier pot(t)en lopen.
Wat was dat afzien, thuis heb ik wel een uur onder de douche gestaan om weer een beetje op temperatuur te komen…
En ik heb me toen heilig voorgenomen NOOIT meer een rit in de regen te rijden.
Maar ja; je wordt natuurlijk wel eens ‘overvallen’ door de spetters.
Een miezer-buitje is wel te doen, maar een plensbui?
Dan zoek ik de eerste de beste schuilplek op; café, overkapping of viaduct…het is me om het even.
Nee, ik ben niet van suiker… maar sinds die terugrit in de stromende regen ook niet meer van steen..
Zelfs al zou het warm water regenen: BAH! Maar nu is het top! Zo ff op de Mash sigaren halen en dan terug over Steenderen, Bronkhorst en Brummen
Denk dat Dolf zijn wisky vergeten is, dat houd je warmer dan een sigaar
En proost!
Doe, als je door Rha langs het oude schooltje rijdt, dan even een zwaaihand omhoog; er woont familie…
Mooie omgeving daar.
Bij thuiskomst even op de rug gaan liggen met de benen omhoog om de laarzen leeg te laten lopen. Werkte!
Het tegenovergestelde kan ook….
Ooit eens op het punt van vetrekken gestaan na een dag harde arbeid achter m’n bureau…
Eind augustus; ongeveer 27°c en een zwarte onweerslucht op komst. Leren broek en jas….dubben…regen overall aan of niet?
Toch maar wel gedaan. 10 kilometers verder was de onweerslucht de andere kant op gewaaid en stond ik in Leren pak èn regen pak voor het stoplicht bij 27°c!
Bij thuiskomst eventjes de laarzen leeg gegoten en het verloren vocht vervangen door een litertje schuimend vocht. Wat een helle rit!
We zijn dan ook echte bikkels~!
Wat een prachtig verhaal alweer Dolf! En ook weer zo herkenbaar(!!)
Zelf jarenlang doorrijder geweest. Weer of geen weer, wind, regen, onweer, vorst en ook wat gladheid. Deze jongen reed door met mijn trouwe Blauwtje. Ik heb (en heb nog steeds) dat leren pak met die zware leren jas. Dat pak dat ik pijnlijk nauwkeurig deed en doe invetten. Een regenbuitje deerde echt niet. Stortbuien waren echter wel een probleem. Het water dat van de tank op het zadel geblazen werd en alles dat sowieso van boven daar terecht kwam, verzamelde zich tussen mijn benen en zette uiteindelijk via de stiknaad onder winddruk mijn kroonjuwelen in een niet te missen ‘verfrissend’ zitbad. De pijpen van de broek konden ook óver de laarzen en dat was ERG handig. Mijn andere motorbroek kan alleen ín de laarzen. Een rol breed bruin dozenplakband gaat bij dreigend weer altijd mee en daar tape ik zonodig de overgang van mijn broek naar de laarzen mee af. Werkt monster!!
Aanvankelijk had ik géén handvatverwarming. Die bijna 40km naar de baas bij -12 graden was een beproeving. Eenmaal aangekomen kon ik de jiffy er nog net onder schoppen. Vragen van mijn collega’s, die mij ‘‘s morgens altijd bedolven met vragen als ik arriveerde, kon ik twintig minuten niet beantwoorden omdat mijn praatautomaat bevroren was. Mijn handen gevoelloos totdat ze gingen opwarmen. Dat gevoel, miljaaaar !! 😬😖
Echt erg was het als het dagen achtereen regende en ik mijn kleding van thuiskomst tot morgen en van arrivé op het werk tot thuisrit niet fatsoenlijk droog kon krijgen. Dat was ronduit onprettig.
Op enig moment hadden ze bij de Aldi zo’n eendelig regenpak. Moeilijk aantrekken maar het is geweldig. Zo ook tijdens de rit naar Jan Beck in Wijhe terwijl het regelrecht goot. Met 130kmh over de autoweg door de regelrechte regendouche maar het regenpak gaf geen krimp.
De isolerende werking van kranten kan ik onderschrijven. Opgefrommelde kranten werkten nog beter. Ook hadden ze op het werk wel eens noppenfolie…. werkte nog beter…👍🏼👍🏼
Het is de kleding die het verschil maakt. Maar ik heb mezelf na mijn 70ste verjaardag vrijgesteld van natte, koude ritten. Dat had ik eerder moeten doen