Moto Morini 350. Niet meer gratis

Zelf heb ik er twee gehad, de Moto Morini 350. Als wederdienst voor wat werk voor Harm Heuvelman van Back to Classics. Met die oplossing waren we allebei heel blij, want indertijd waren de Morini V-twins 100% onverkoopbaar.

De Moto Morini 350: De andere V-twin uit Italië 1973-1981

Ik was ‘in’ voor de deal omdat ik de Moto Morini 350 zo mooi vond. En dat de ene de koplamp miste en de andere een blijkbaar onoplosbaar elektrisch probleem had? Ach, daarover maak je je in de blijheid van het moment geen zorgen. De wat doorleefde zilvergrijze Strada Touring uit 1974 vond een baasje ver over de IJssel. Het beeldschone exemplaar met de spookstoring bleef me een paar jaar dwarszitten totdat Rob Koster uit Heemstede met de oplossing van de problemen kwam.

En die problematiek was 100% Italiaans op de manier waar ik al jarenlang een milde haat-liefde verhouding mee heb. De spoel van de ontsteking bleek voorzien te zijn van een wateraantrekkende laklaag. Als de Morini dus na een langere rit werd weggezet in een omgeving met een vochtige atmosfeer, werd de spoel ‘nat’ door condensatie. Natte spoelen sluiten kort. En bij kortsluiting zijn er geen vonkjes… Als de zaak dan weer eens was uitgedampt, dan liep de Moto Morini 350 weer voorbeeldig. Rob Koster had het probleem uitgevogeld en wikkelde een nieuwe spoel. Probleem opgelost! De zich sinds die tijd zich perfect gedragen Morini is daarna ooit in de collectie van wijlen Hans Bezemer terechtgekomen.

Intussen was die Moto Morini 350 twin het eerste ontwerp dat Franco Lambertini voor Morini tekende

En hoe mooi het motorblok ook was: Lambertini had er niets meer of minder mee bedoeld dan een kwalitatief hoogwaardige, zuinige en betrouwbare motor voor dagelijks gebruik te ontwerpen. Evenzogoed kostte zo’n Moto Morini 350 bijna net zoveel als een CB 750. Maar ach, wat Italianen ook maken: het uiterlijk schoon zit ze blijkbaar in de genen geweven. De eerste advertentie voor de nieuwe Morini stond in het Italiaanse maandblad Motocyclisme en liet duidelijk zien dat de Morini voor ‘alle soorten’ motorrijders was bedoeld. De nieuwe Moto Morini werd op de Motor Tentoonstelling van Milaan in 1971 onthuld. In de jaren daarna zou deze krachtbron dankzij zijn modulaire ontwerp (zo waren de cilinders en koppen ‘voor en achter’ uitwisselbaar), verder ontwikkeld worden.

Dat leidde tot twins van 250-500 cc

Om koelingsproblemen van de achterste cilinder te voorkomen, was de achterste cilinder 5 cm ‘opzij’ gezet. Dankzij de benen van de berijder, die werken als een spoiler, is de achterste cilinder vaak koeler dan de voorste. Plan gelukt! Daarnaast werden blokken ‘zonder de achterste cilinder’ van 125 en 250cc gemaakt. Modellen met de 125/250cc ééncilinders bleken uiteindelijk niet zo’n groot verkoopsucces als de tweecilinders. Maar wat het publiek echt verbaasde bij de onthulling van deze motorfiets waren niet alleen de cilinders. Het was het totaalpakket van technische oplossingen dat samen met het uiterlijk, meteen overtuigde. Vanaf het begin van de productie was de Moto Morini 350 V-twin immers voorzien van:

• Een zesbak (zeer ongebruikelijk in die dagen).
• De volledig elektronische ontsteking (CDI, dus zonder contactpunten) van Ducati Elettronica, voor het eerst toegepast op een serie motorfiets.
• De elektronische toerenteller (op latere modellen vervangen door een mechanische teller) en een volledig elektronische spanningsregelaar.
• De aandrijving van de nokkenas door een tandriem (voor het eerst toegepast op een serie motorfiets).
• De verbrandingskamers in de zuigers. De cilinderkoppen zijn volledig vlak, volgens het zogenaamde ‘Heron principe’. Dit systeem komt regelrecht uit de autoracerij.
• Een droge platenkoppeling (ook al uit de racerij afkomstig).
• De elektromagnetische benzinekraan.