De Moto Guzzi 250 TS

De dynamiek van een huilbaby

Wie bij Moto Guzzi automatisch denkt aan zware viertakt V-twins met een diepe plof, vergeet gemakshalve dat Mandello del Lario in de jaren zeventig ook flirtte met iets veel lichters en veel scheller. De Moto Guzzi 250 TS is zo’n buitenbeentje. Een tweetakt twin, ontwikkeld in een periode waarin de Italiaanse motorindustrie met kunst- en vliegwerk overeind werd gehouden en De Tomaso de scepter zwaaide over zowel Benelli als Moto Guzzi.

Foto’s: Harry Linker voor Auto Motor Klassiek

In dat onrustige decennium verschenen gelijktijdig twee opvallend gelijkende motorfietsen: de Benelli 2C en de Moto Guzzi 250 TS. Badge-engineering avant la lettre, ingegeven door kostenbesparing en noodzaak. Technisch liepen de machines vrijwel in de pas, maar optisch werd er net genoeg onderscheid aangebracht om de merkidentiteit te redden. De Moto Guzzi kreeg een rondere tank, grotere zijdeksels en een hoger stuur, wat hem een iets toeristischere uitstraling gaf dan zijn Benelli-broer.

Tweetakt tussen de V-twins

De 250 TS voelde binnen het Guzzi-gamma als een vreemde eend in de bijt. Geen dwarsgeplaatste V-twin, geen cardan, maar een luchtgekoelde tweecilinder lijnmotor met mengsmering. Toch was het blok geen achterhaalde rommel. De aluminium cilinders waren modern voor Italiaanse begrippen, zeker vergeleken met de gietijzeren exemplaren van de Benelli. Met een boring van 56 mm en een slag van 47 mm was het blok duidelijk overvierkant en gebouwd om toeren te maken.

Onder de 5000 toeren gebeurt er weinig. Het blok bromt wat, houdt zich in, bijna beschaafd. Daarboven verandert het karakter abrupt. De motor komt op adem, de uitlaat begint te zingen en de 250 TS joelt zich richting het rode gebied. Met 24,5 pk bij 7.750 toeren is hij geen Japanklopper, maar het plezier zit ’m niet in de cijfers.

Italiaanse logica

De eerste bouwjaren waren uitgerust met prima werkende Grimeca-trommelremmen. Vanaf 1974 verscheen er een enkele Brembo-schijf voor, wat het toch al sterke rijwielgedeelte nog beter tot zijn recht liet komen. Het dubbele wiegframe, gecombineerd met Marzocchi-vering, zorgde voor een strak sturende motor die zich verrassend makkelijk door bochten liet jagen.

Opmerkelijk is wat níét werd aangepast. Ondanks de lange productietijd – van 1974 tot begin jaren tachtig – bleef de techniek grotendeels onaangeroerd. Geen verbeterde mengsmering, geen zesbak, geen waterkoeling. Zelf mengen bleef de norm. Charmant, maar ook tekenend voor de beperkte middelen en prioriteiten binnen de Italiaanse motorindustrie van die tijd.

Zeldzaam buiten Italië

Buiten Italië werd de Moto Guzzi 250 TS nooit een verkoophit. Japanse concurrenten boden meer vermogen, meer verfijning en vaak een scherpere prijs. Daar kwam een ongunstige wisselkoers bij en een kwaliteitsimago dat niet altijd meewerkte. Het resultaat is wel dat de 250 TS vandaag de dag een zeldzame verschijning is, zeker in originele staat.

Juist dat maakt hem aantrekkelijk. De combinatie van strak sturen, Italiaanse flair en een uitbundig tweetaktkarakter geeft de 250 TS een geheel eigen plek in het klassiekerlandschap. Geen allemansvriend, wel een motor die aandacht trekt en sentiment oproept bij iedereen die ooit warm werd van blauwe rook en hoogtoerig geweld.

Het volledige artikel over deze Moto Guzzi 250 TS is te lezen in Auto Motor Klassiek nummer 2, het februarinummer, dat nu in de kiosk ligt.

(Hieronder staan nog wat foto’s.)