Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Mini Cooper Innocenti (1974): auto speciale per gente speciale
Vrij vertaald: een bijzondere auto voor bijzondere mensen. En dat is precies wat dit verhaal laat zien.
Dit artikel vertelt over Bertus, een techneut en gepassioneerde hobbyist die het beste uit zijn hobby haalt. Het is een verhaal vol avontuur, doorzettingsvermogen en daadkracht, waarin een Italiaanse Mini Cooper Innocenti een tweede leven kreeg.
Sloop doet leven
Bertus raakte geïnspireerd toen hij een Mini te koop zag staan in Friesland. Volgens de eigenaar was het een nutteloze missie: de auto had geen kentekengegevens meer, geen kentekenplaten en was klaar voor de sloop.
Waarom toch
Veel mensen hebben een speciale band met auto’s. De Mini wekt bij velen nostalgische gevoelens op, en voor liefhebbers is het een symbool van herkenning en vreugde. Bertus, onder de indruk van de Italiaanse versie die in licentie werd geproduceerd door Innocenti, besloot de Mini impulsief te kopen. Deze bijzondere uitvoering, specifiek bedoeld voor de Italiaanse markt, verdiende een tweede kans.
Hulp van de RDW
Bertus wilde meteen aan de slag, maar nam eerst contact op met de RDW. Hij stuurde een foto van de Mini en het goed zichtbare chassisnummer. Tot zijn verrassing ontdekte hij dat het kenteken, 48-BH-24, nog in het slaapbestand stond. Het advies was helder: restaureren en ter keuring aanbieden. “Er kwam een traantje van geluk”, vertelt Bertus. “Want er kwam weer een Mini bij!”
Nieuw leven inblazen
De restauratie bleek een uitdaging. Onderdelen voor dit type Mini waren schaars, zowel in Nederland als in Italië en Engeland. Toch slaagde Bertus erin om de auto zo fabrieksorigineel mogelijk te maken. “Het was veel plaatwerk, motorrevisie en onderdelen zoeken, maar alles deed ik in eigen beheer”, vertelt hij trots.
Een huzarenstukje
Kenners weten het: om een Mini in “condizione perfetto” te herstellen, moet de auto volledig worden gedemonteerd en opnieuw worden opgebouwd met betere of nieuwe onderdelen. Het resultaat was een stijlvol meesterwerk dat Bertus met trots presenteerde. Toen hij het nieuwe kenteken op de Mini schroefde, was dat het sluitstuk van een onvergetelijke restauratie.
Bevangen door de Mini-koorts
De charme van de Mini bleef niet onopgemerkt. Een enthousiaste koper deed een aantrekkelijk bod op de onberispelijke Italiaanse Mini. Onder het motto “Keep the legend alive” verhuisde de auto naar Maastricht. Voor Bertus betekende dat ruimte voor nieuwe projecten, want wie wil er nu niet gezien worden in een Mini?
(Het artikel gaat hieronder verder met de foto’s.)
Briljante auto’s. In een ver verleden de 47-AS-12 gehad… stage 2 getuned en een dubbele weber deed de rest 😎.
Goede avond.
We hebben er zelf ook een gered van de sloop maar dan van het Auto Friedhoff uit ZWITSERLAND.
De al om bekende plekken vernieuwd.
Motor revisie gedaan.
Gespoten in der bekende kleuren Blue scuro met een Bianco avorio dak.
Hij beschikt over de invoer papieren maar staat nog niet op Nederlands kenteken.
Om te bekijken ga naar old Timer webb Belgie onder Innocenti cooper 1300 Export 1973.
M.Struikenkamp
Mein guter Freund Stefan Kühltbach und ich absolvierten 1974 gerade unseren Fahrlehrer Lehrgang in Bremen.Eines Tages kam er mit einem grünen Innocenti (scharzes Dach) vorgefahren.Das Auto war nigelnagelneu. Nach all den Jahren kann ich mich noch sehr gut an den schönen Geruch im Innenraum erinnern.Das Kassetten Radio war ein 8 Spur Gerät von Clarion.Der Cooper für sich wie ein Gokart.
vervolg: de laatste die ik had was een 1275GT, super skelter reed geweldig, rallyes mee gedaan op de veluwe, met 4 volwassenen er in ik ben 197 en toch pastte het, enorm veel plezier van gehad.
ik heb er 4 gehad, 1 had een glider 1300 motor met polyester voorkant+motorkap was makkelijk om aan te sleutelen, je kon op het voorwiel zitten en overal vrij goed bij.
Had er 2 exact zo. Tussen 1983 en 1986. Niet perfect maar o zo leuk. En ze gingen goed van de plek. En zopen olie. Er is zoveel anders vergeleken bij een UK mini. Ook wat je pas op het tweede oog ziet. Deze klopt helemaal zo te zien.
Helaas zijn ze nu buiten mijn bereik geprijsd. Maar wel terecht dat ze op waarde geschat worden.
Heel mooi eindresultaat en opvallend goede foto’s – maar de klokjes hadden wel allemaal in focus gemogen. Ik zie een ‘Cooper’ -vermelding op de grille en toch een zwart dak. Is dat de italiaanse invloed?
Lief en schattig, dat zijn de woorden die bij me opkomen bij het zien van dit model (dit in tegenstelling tot de moderne mini die beter de naam Maxi zou dragen).
Enigszins verbazingwekkend hoe zeldzaam ze intussen geworden zijn na maar liefst 41 jaar, bijna ongewijzigde productie.
Mooi dat deze gered is van de sloop.