Mercedes-Benz Pagode. De ster als donderslag bij heldere hemel

Als een bliksemflits kwam hij binnen. Het gebeurde tijdens het najaar 1974. Ik zat net op de kleuterschool en ook in die tijd kroop ik het liefst op de achterbank of de voorstoel van een auto. Ook daarom ging ik van kinds af aan heel graag met mijn vader op stap, en nam mijn vader mij op zijn beurt graag mee. Dat gebeurde tijdens het najaar van 1974 ook. Dat was het moment, dat ik verliefd werd op de Mercedes-Benz SL uit Baureihe 113: de Pagode.

Ik zat op de achterbank van een auto die een iets andere statuur kende, maar toen mateloos populair was: de Fiat 127, met de korte achterklep. Kort daarvoor waren wij bij Fiat-dealer Ellens geweest, in Emmeloord. Daar sprak mijn vader over de inruil van onze 127 op een nieuwe, die later gekentekend werd met de combinatie 97-EJ-44. In mijn herinnering is de Fiat 127 onomstreden, één van de favorieten, want dat was de eerste auto die ik bewust meemaakte. Ook, omdat mijn ouders in 1972 hun eerste 127 kochten.

Terwijl mijn vader een mooi bod van Ellens in de binnenzak van het colbert had, zat ik dus op de achterbank. We reden naar huis. Ik dagdroomde, en de geur van de Fiat-dealer zat nog aangenaam in de neus. Ik keek naar rechts, en ineens was het donder en bliksem. Nog nooit had ik zo’n mooie auto gezien, en vroeg aan mijn vader of hij naar deze auto wilde rijden. Dat deed hij, en we stapten beiden uit om de auto te bekijken. We stonden vervolgens bij een in mijn herinnering schitterende Mercedes-Benz Pagode, mét hard top. En voor mij was het de eerste keer dat ik deze W113 in het echt zag. Ik had wel eens een Siku-modelletje van de Mercedes-Benz in handen gehad, en toen fascineerden de lijnen mij al. Maar nu stond ik naast de Pagode, naast het échte werk.

In mijn jongetjesfantasie was dit het antwoord op de vraag hoe een sportwagen eruit moest zien. Zonder dat ik het toen met zoveel woorden kon zeggen, zag ik dat de proporties klopten, de lijnen als een bliksemflits bij mij naar binnen kwamen. Mijn vader heeft later wel eens gezegd dat ik een kwartier lang alleen maar heb gekeken, nog net niet in trance, maar ik verkeerde wel elders. En de voor mij toen piepjonge mythische status van deze schitterende Mercedes groeide, toen mijn vader vertelde dat de auto niet meer nieuw werd gemaakt.

Vanaf dat moment heb ik een grote fascinatie voor het model. Zéker in combinatie met een hard top vind ik deze auto de ultieme combinatie van jaren zestig romantiek en het toenmalige- sportief zakelijke- toekomst perspectief. Die lage taillelijn, dat ogenschijnlijk brede en krachtige front, de elegante achterkant, het elegante beeld dat de Pagode biedt bij een neergeklapte soft top, de omgekeerde b-stijl bij de hard top modellen, de vorm van de voorruit, die op elkaar liggende ruitenwissers: al deze facetten komen voor mij (en u mag daar natuurlijk heel anders over denken) in dit model prachtig samen.

Soms vragen mensen wel eens of ik ook een droomauto heb, een auto die ik als eerste zou kopen als ik de Staatsloterij win. Het ligt dan voor de hand om de Pagode te noemen. En dan bij voorkeur een vroege 230 SL of een heel late 280 SL (inclusief soft-en hard top). Toch ligt die keuze minder voor de hand dan je zou denken. Omdat dromen soms, heel soms mooier dan de werkelijkheid van eigendom. Het houdt de imaginatie en de daarbij behorende mythische status in stand. En de Pagode stijgt voor mij- samen met enkele andere klassiekers- boven de aardse status van eigendom uit.

En dat is ook precies de reden, dat ik een rit met een SL uit de Baureihe 113 steeds voor mij uitschuif. Je wilt soms niet te dicht bij een idool komen, om het maar zo te zeggen. Al ontkom ik daar binnenkort niet meer aan. Niet omdat ik de Staatsloterij win, maar omdat de Pagode zestig jaar bestaat. En de auto ook daarom wil eren. Omdat de donderslag bij heldere hemel uit 1974 nog steeds sporen van diepe affectie voor deze in mijn ogen prachtige Mercedes-Benz nalaat. Ik was vier, en ben bijna vijftig jaar later nog steeds volledig verkocht.