Marketing: Een wijvenfiets

Marketing is ooit bedacht om uit te zoeken wat klanten eigenlijk wilden. Intussen is de insteek: “We hebben wat bedacht en hoe splitsen we dat kopers in de maag.” Daarbij worden haakse bochten in gedachtenkronkels niet gevreesd: “Deze motorfiets is het ideale platform voor je smartphone.” Lijkt op: “Deze honkbalknuppel is onmisbaar bij je eerste date.”

De actualiteit van de laatste tijd is die van de beperkte – genummerde! – series. Daar wordt dan doodleuk een investeringswaarde aan verbonden. Dat is mooi als je erin gelooft.

Maar marketing is ook van oudsher sturend geweest. Het mooiste verhaal daarover gaat over de Harley.

De motorfietsopleving in de US of A begon na het eind van WOII met de door ex-militairen/nieuwbakken burgers gebruikte ex-leger-Harley-zijkleppers. In 1952 kwam Harley-Davidson met de K-serie. Daaruit ontstond de KH 900. En die KH 900 evolueerde conform Harleys stap-voor-stapontwikkeling in 1957 tot de Sportster, een 883 cc kopklepper.

In de tussentijd hadden de Amerikaanse veteranen de overstap van ex-veteraan op een motorfiets naar ‘biker’ gemaakt. De WLA’s werden gedateerd en te traag. De Sportsters waren fris en fruitig. En Echt Amerikaans! Legerjacks werden vervangen door leren vesten en jassen. Met colors en patches en andere opsmuk.

Die bikers waren een soort minimalistische bikkels die verbazend veel kilometers maakten en dat het liefst deden op naar verhouding snelle, goedsturende, betrouwbare motorfietsen. Die bikers omarmden de Sportsters, ook omdat die – ook in vergelijking met de Britse twins – lekker goedkoop waren. Dat ze stukgingen kwam doorgaans omdat Amerikanen na aanschaf nooit meer aan onderhoud deden dan olie bijvullen en omdat heel veel Harley-specialisten op een technisch niveau van een blije Neanderthaler stonden. De eigenaars zelf waren ook niet vies van aanpassen en optisch of akoestisch opwaarderen. De kreet “Een Harley is net zo goed als zijn vorige eigenaar” ontstond in deze tijd.

Uit een lage verkoopprijs volgde voor de verkopers natuurlijk een magere winstmarge. Dus wat bedachten de marketeers van Harley? Harley-kopers moesten meer dikke Harleys, de Big Twins, gaan kopen!

Dus wat deden die rakkers? Ze gingen via het fluistercircuit hun eigen Sportsters benoemen tot ‘wijvenmotoren’. En dat is wel het laatste dat je je wilt laten overkomen als dubbel stoere, ongeschoren en bebaarde spierballenroller: rijden op een wijvenmotor.

Of die aanpak werkte? Jazeker! Tot vandaag de dag aan toe. Sportsters. Die ooit bedoeld waren om de razendsportieve Triumphs, BSA’s en Nortons te beconcurreren, zijn nog steeds ondergewaardeerd.

De Ironheads (tot 1985) zijn beperkt snelwegbestendig en stijgen nu in prijs. Maar de Sportsters die de genen delen met de Evoblokken… Nou ja. Die zijn nog steeds zo goed als de laatste eigenaar. Maar dat kan bij die fietsen vanuit de opzet zelf best goed zijn. Indachtig Harley-filosofie zijn de Sportsters al instappers, de 883 en de 1200 als ‘toch bijna geen wijvenmotor meer, maar met een lekkere chick erop zijn ze toch op hun best’, in een stuk of zes versies af fabriek als confectiemaatwerk voor ieder wat wils geleverd. Denk aan namen als Iron 883, Hugger en SuperLow. De Roadster is voor ons het meest gewaardeerde toermodel.

Harley-Davidson Sportsters damesbrommers? Helemaal niet! Er zijn best veel Harley-rijders die de Sportsters de leukste, beste Harleys vinden. Denk aan prijzen vanaf € 3.500 voor een rijdend exemplaar.

(Hieronder staan nog meer foto’s.)