Knikbesturing?

De geboorte van de knikbesturing
Niet direct dagelijkse kost, maar wel hoogst klassiek. En afkomstig uit de Amerikaanse landbouw.
Na WOII werd de Amerikaanse landbouw snel steeds meer gemechaniseerd, maar ook grootschaliger.

Nog steeds bestaande bedrijven zoals Ford, John Deere, Case en anderen vulden de markt met een steeds grotere productie van ‘lichte’ tractoren. Voor de niweuwe situatie ‘te lichte’ tractoren.

Met Amerikaanse directheid bedachten ‘farmers’ zelf de oplossing van het probleem.
Ze pakten hun gereedschap en begonnen zelf vierwiel aangedreven tractoren met vier even grote wielen te maken.

Hoe deden ze dat?
Door twee standaard trekkers  te koppelen en de voorwielen er dan onder uit te sleutelen. De siamese tweeling scharnierde, en stuurde daar na op het verbindingspunt tussen de kont en de neus.

Alle dingen die er daarna nog dubbel op zaten moesten met stangen en stokken gekoppeld worden. Inclusief de versnellingsbakken en koppelingen.

De bediening van zo’n apparaat viel feitelijk onder de wetten op de kansspelen.

Het werkte aardig, maar was duur. Er waren immers twee trekkers voor nodig?

De gebroeders Steiger uit Minnesota waren pioniers op het gebied van de professioneel vervaardigde knikgestuurde trekkers. In 1957 maakten ze hun eerste exemplaar op basis van vrachtauto-onderdelen. Douglas en Maurice Steiger noemden hun machine… De Steiger 1. Die machine bestaat nog steeds.

Hij staat in het Bonanzaville Museum in Fargo, North Dakota.

In de jaren ’60-’70 waren Steiger en Versatile de grote merken. Het merk dat de grootste exemplaren maakte, moest het niet van zijn aantallen hebben. De Big Bud woog zo’n 50 ton en had een vermogen van bijna 1.000 pk. Er is er maar eentje van gemaakt.

Maar bij het nazoeken van dit stuk historie bekruipt je de verwondering en kijk je heel anders naar de verre knikgestuurde achterneefjes van deze tractoren, de dumptrekkers die we nu zo nijver op en langs grote grondverzetprojecten zien. En ook in de agrarische hoek is het fenomeen blijven bestaan. Het ‘boerenleven’ als bron voor klassieke voertuigen… Het is verrassend