Honda CD175. Niet spannend, wel lief.

Voordat motorfietsen lijfstijldingetjes werden (zoals een tweede echtgenote, racefiets, sloep, cabriolet, Bourgondisch of gezond uit eten gaan, en ja, ook een motorfiets), waren ze primair vervoersmiddelen voor mensen die meer dan een fiets konden betalen, maar niet genoeg hadden voor een auto.

Tot 1969 werden hele volksstammen blij van motorfietsen. Vanaf dat jaar kon ook een arbeider of bouwvakker zich een auto veroorloven. De handel in afgekeurde Duitse schadewagens bloeide op; deze wagens werden opgeknapt en verkocht aan mensen die er bijzonder trots op waren. Deze importwagens hadden opvallende lettercombinaties op de kentekenplaten. De massa bedacht bijnamen voor deze combinaties, zoals ‘Duitse Deuk’ voor DD, en ‘ex-auto’ voor EX.

Ondanks de toegenomen populariteit van auto’s, bleven er veel motorfietsen op de markt die simpelweg als motorfietsen fungeerden. Ze waren intussen flink verbeterd. Japan, met zijn CD-lijn, speelde hierin ook een belangrijke rol.

De Honda CD175, geproduceerd van 1967 tot 1979, is daar een goed voorbeeld van. Met 174 cc was deze motorfiets door Honda omschreven als een “geweldige nieuwe allrounder, geschikt voor zowel de stad als snelweg”. Het was het toermodel in Honda’s 175 cc-motorfietsassortiment, dat ook de sportievere CB175 en de offroad CL175 omvatte. De CD175 deelde een aantal componenten en ontwerpelementen met andere Honda-modellen, waaronder het vroege model van het geperst stalen ruggengraatframe, ook wel bekend als “T-bone”.

De twin had een elektrische starter (behalve in Groot-Brittannië), richtingaanwijzers, diep gewelfde spatborden en spiegels. De schuin geplaatste luchtgekoelde motor was een doorontwikkelde versie van de oudere Honda CB160-motor, inclusief vele identieke componenten.

De modellen uit 1967 (productcode 237), startend met serienummer CD175-1000001, stonden ook bekend als de CA175, CD175A of CD175 K0. De styling van deze vroege CD-modellen leek op die van de grotere CB450K0 “Black Bomber”, vooral de Britse versie met een vlak stuur.

De modellen uit 1968 (ook productcode 237) begonnen met serienummer CD175-10017136 en bevatten wijzigingen voor export naar de VS, zoals een andere brandstoftank, grotere batterij- en gereedschapsafdekkingen, en verbeterde verlichting. Het frame was een hybride van gelaste buizen en geperste plaatdelen.

De “K3”-modellen uit 1969 (productcode 302) introduceerden een verticaal cilinderblok en een volledig buizenframe, met enkele kleinere wijzigingen in de carrosserie die doorliepen tot het einde van de productie in 1979.

Er zijn veel CD175’s geproduceerd, en velen zijn uiteindelijk ‘aan uitputting gestorven’. Hun rol en periode in de geschiedenis heeft ervoor gezorgd dat ze niet veel veranderd, verbouwd of verzaagd werden. Daarom is er nog een goede kans om een origineel exemplaar te vinden. De prijzen zijn redelijk; denk aan niet veel meer dan tweeduizend euro voor een topmodel, maar voor duizend euro mag je al hoge eisen stellen.

Ons fotomodel vonden we in Loods 8 in Arnhem, waar binnenkort een grote uitverkoop gehouden wordt.