Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Honda CB400A (1976-1977) – een automaat
Honda maakt de meeste motoren ter wereld. Amerika is al lang de grootste klant van Honda. In de Verenigde Staten is rijden met een handgeschakelde auto iets voor perverse sportieve rijders met veel technisch inzicht. Amerikanen rijden automaat. Dus moest er ook een fantastische markt zijn voor motorfietsen met een automatische transmissie. Honda’s met automatische transmissie. De Honda CB400A (Automatic). Toch? NOT!
Honda is de grootste motorfabrikant ter wereld
Honda heeft geprobeerd de niet-bestaande markt te veroveren met de Honda CB750A en de Honda CB400A. Er is serieus werk in die modellen gestoken. De 750 en de 400 waren heel makkelijke motorfietsen om mee te rijden. De uitvoeringen waren correct en ontdaan van enige emotionele uitbarsting. Ze hadden zich volledig gericht op de Amerikaanse levensstijl. En de Amerikanen moesten er niets van hebben. De indrukwekkende CB750A is maar 8000 keer verkocht. Moto Guzzi heeft met de 1000 cc Hydroconvert ook geprobeerd hetzelfde te doen. Het is grappig dat de automaten niet zo gezocht zijn als klassiekers als andere ´mislukkingen´ op motorgebied zijn geworden. Maar het aantal mensen dat geïnteresseerd is in die machines is toegenomen. Zelfs voor projecten wordt geld gegeven, ondanks dat de restauratie van een Japanse automaat doorgaans zo duur uitvalt dat het economisch nog steeds niet rendabel kan zijn. Maar voor de echte liefhebber is de investering natuurlijk van ondergeschikt belang.
De Honda CB400A kwam uit na de CB750A
Honda had besloten wat lessen te trekken uit de misser met de grote automaat. Ze dachten dat het gebrek aan succes te wijten was aan de afmetingen en het gewicht van de CB750A. Er was een lichtere, meer beginnersvriendelijke automaat nodig om succes te hebben in de aan te boren markt. Na die scherpe analyse kwam in 1978 de Honda CB400A die later groeide naar 450 cc. Het blok had vage familiegelijkenis met dat van de CB360, maar had drie kleppen per cilinder en een balansas. En het was feitelijk een 10 pk minder sterke Honda CB400 met een hydraulische koppelomvormer en een tweeversnellingsbak.
Honda bracht het geheel op de markt als Hondamatic
Net als de CB750A was de Honda CB400A voorzien van een hoge en een lage overbrenging. Zeg snelweg- en stads- en of bergtransmissie. Tenminste: zo werkte dat bij de CB750A. Op de 400 cc machine was de set-up eerder dat je in zijn ‘eerste’ versnelling reed tot een kilometer of 70 en daarna ‘opschakelde’ naar zijn twee. En dan kon je lekker meezwemmen met het (Amerikaanse) snelwegverkeer. Feitelijk had de CB400 A dus een tweebak met automatische koppeling. En natuurlijk met een (kabelbediende) parkeerrem. Door de tweehandsbediening was het trouwens onmogelijk de parkeerrem onbedoeld te bedienen tijdens het rijden. Een waarschuwingslamp moest voorkomen dat de eigenaar wegreed met de parkeerrem er nog op. Het slimme was wel dat de hydrauliek gevuld was met gewone motorolie, niet met ATF.
Een automaat op een motorfiets is leuk, mits het maar een CVT is. Motorscooters hebben dit vaak en het haalt het beste uit de (vaak) krappe blokjes naar boven. Bij groen licht rustig gas geven en eenmaal rollende vol open, je bent als eerste aan de overkant, nog voor iedereen met minderwaardigheidscomplexen in veel te grote auto’s.
Maar een schakelende automaat is een ramp. Ooit met een VFR1200F gereden met DCT die ook als automaat te rijden was, in elke rotonde 1 of meerdere keren op en neer schakelen wat een enorm zenuwachtig rijgedrag opleverde, had elke keer het gevoel dat ik de grip kwijt raakte. Rest van de proefrit maat als halfautomaat afgemaakt.
Een motorfiets met een CVT lijkt mij helemaal geweldig. Na 43 jaar schakelen op de motor zou het van mij best automatisch mogen. En dat ligt niet aan de versnellingsbak van mijn 1979er BMW R80/7, die schakelt als het spreekwoordelijke mes door de boter. Ook zonder de koppeling te gebruiken 😀
Ik denk dat zoiets nu al werkelijkheid is in de vorm van een electrische fiets. Technisch bezien een superieur concept, iets waar de spoorwegen al heel lang gebruik van maken, maar voor mij althans helemaal niet ‘leuk’. Daarbij heb ik mijn twijfels over de geschiktheid ervan op gladde wegen. En alleen motorrijden met mooi weer is voor mij geen optie.
Elektrische motorfietsen zitten bomvol electronica, een antislip regeling zit daar ongetwijfeld bij.
Honda, met CB750A (in 3 uitvoeringen, in 3 jaar tijd) , de CB400A en de softchopper CM450A en Moto Guzzi met de Convert en zelfs Suzuki met de GS450GA maakten voor de variabele transmissie gebruik van een koppelomvormer. Alhoewel dit heerlijk ontspannen rijdt is het niet aangeslagen. Niet denigrerend bedoeld: zij rijden als een Dafje.
Hedentendage wordt, met name door Honda, ingezet op het DCT systeem. Welke versie voor meer ontspanning zorgt is erg persoonlijk. Mijn groot zijspan heeft DCT
Naast een paar andere Honda’s ben ik het bezit een CB750A ( totaal 15 in Nederland) waar ik nog wel een jaar of 2 nodig voor heb om hem weer mooi op de weg heb.
Daarnaast heb ik ook EEN CB400A omgebouwd tot zijspancombinatie met een CM450A motorblok. Waar ik dit jaar mee op vakantie naar Tsjechië rijdt. De motoren waren te vroeg voor hun tijd.
Dat vind ik een heel bijzondere combinatie; erg mooi gedaan! Ben benieuwd naat de 4-pitter indien daar ook een bak aan wordt bevestigd.
Mooie combinatie Jos!
Een korte tijd de beschikking gehad over een 450 A in Montréal. Vanaf stilstand tot aan 50 km kneep ik 2 keer een koppelingshendel in die er niet was, en miste ik de mogelijkheid terug te schakelen wanneer ik weer eens een trage Québeccer wilde inhalen nog vóór zo’n onverbiddelijk Arrêt bord bij elk kruispunt. Want de weinige actie in het blok kwam er maar langzaam uit. Op de hellingen was het helemaal een onprettige ervaring, zowel naar boven als naar beneden. Beleefd bedankend heb ik het ding snel weer ingeleverd.
Toch heb ik jaren later er eentje ergens in Zandvoort op de kop getikt. Vanwege de drollenprijs. Maar ook al snel weer van de hand gedaan met 2 kwartjes winst aan een handelaar – voor de gewoon zeer schaarse onderdelen als diepte-investering. De enige m.i. ‘lollige’ Honda automaat op twee wielen was de P-50, maar dat is een ander verhaal en andere ‘beleving’….
Ik kende sie fietsen niet. Weer wat geleerd. En dan dat het geen ATF gevulde bakken waren maar dat er gewone motorolie in zat. Alweer puik denkwerk van die Japanners!!
prima verhaal met leuke data en verschillen