Het GVD

Elke zomer barst de internet’discussie’ weer los: hoe je te kleden als het buiten warmpjes is…

De reacties zijn doorgaans kenmerkend voor de intelligentie van reageerders: ‘Als je zo rijdt, verdien je een pijnlijke dood.’ ‘Door mensen zoals jij zitten we met onbetaalbare zorg.’ Ik vraag me af hoeveel van deze toetsenbordhelden motorrijder zijn.

Deze tekst schreef ik jaren geleden voor het Belgische Motoren & Toerisme…

Dat GVD is niet godslasterlijk bedoeld, maar als in ‘het Grote Veiligheids Denken’.

De gesel van onze tijd.

Laten we de zaak eens bezien vanuit het standpunt van een man. Een aanpak die de ouderen onder u zich mogelijk herinneren. Stelt u zich de aanloop tot een gepassioneerd treffen met uw Lief voor. U controleert in uw digitale almanak op welk moment van haar cyclus zij zich bevindt. U investeert in een boeket bloemen, reserveert bij de pizzeria, zorgt voor sfeerverlichting en neemt preventief een lange douche waar u zich blij van zin inzeept, afspoelt, poetst en flost en deodoriseert.

Bij nadering van het intro doet u zo’n bokserbitje in tegen mogelijk pijnlijk tandcontact tijdens te heftig kussen. U zet uw valhelm op om confrontaties met het kopschot van het bed te beperken, en doet uw elleboog- en knieprotectoren aan tegen schaafwonden door het fris gesteven beddengoed. Nog voordat u uw handschoenen tegen onbedoelde krabwonden aantrekt, zet u uw veiligheidsbril op voor wanneer de geplande kreet van opperste passie met speekseldruppels gepaard zou gaan.

Staat uw fiere verenigingslid daarna nog stram in de houding of heeft hij als een sombere dahliabol zijn kop in uw schoot gelegd?

Bizar? Onzin? Maar nee! Want wat doet u zoal voordat u op uw motor stapt? U zult niet de eerste zijn die op de buienradar kijkt wat de inschattingen voor de komende uren zijn. Terwijl uw makkers de volgende dag op Facebook vragen: ‘Waar was je? We hebben de hele middag op een terras zitten pintelieren!’

Zekerheid en veiligheid bestaan niet. Het is dus ook niet constructief om ze te zoeken. Helaas denken technische genieën, producenten en marketeers daar anders over.

Als we de liefde er even buiten laten en weer terugkeren naar onze passie: motorrijden is een onbeholpen wijze om rond te lummelen onder het constante gevaar van omvallen. Omvallen geeft doorgaans schade aan motor en ego. En het kan pijnlijk zijn.

Ongelooflijk hoeveel breekbare waar er in een lichaam zit. De slijtvastheid van de afwerkingslaag is ook beneden alle normen. Na al die jaren productontwikkeling had dat beter moeten zijn!

Op de motor hullen we ons dus bij voorkeur in beschermende kleding. En juist in die hoek zijn de ontwikkelingen snel gegaan. Onze helmen zijn multifunctionele systemen. Ze hebben klick-down sun visors, variabele climatisering, op maat gemaakte wangstukken en een Bluetooth-aansluiting, zodat de splendid isolation waar wij als motorrijders vroeger in verkeerden, is verworden tot een brei van gesprekken met medemotorrijders, duopassagiers en onbeveiligde muzak- en radiotransmissies van de Rijkswacht en de Dienst voor de Veiligheid van de Staat.

Daartussendoor meldt een rustig autoritaire, maar toch zwoele stem: ‘Ga na vierhonderd meter linksaf bij de wei waar doorgaans een wit paard in staat.’ Onze kleding houdt warm, droog en koel en beschermt met allerlei hightech weefsels, drielaagssystemen en ventilatieflappen plus harde en zachte protectoren. Over handschoenen is nagedacht; in laarzen zit ruimtevaarttechnologie. Er zijn jacks met airbags en in een recente publicatie werd verontrusting uitgesproken dat motards al meer dan een eeuw rondreden zonder een nekbrace. Bangelijk!

En een beetje motor kan niet meer zonder ABS, GPS, tractiecontrolesystemen, toerentalbegrenzers en een motormanagement vol ECU’s dat zo gesofisticeerd is dat mijn Apple zich roodblozend van schaamte verschuilt achter de bergen rommel op mijn bureau.

Wordt motorrijden daar veiliger van? Ja. Wordt het er leuker van? Denk daarbij nog maar aan de inleiding. Want vroeger was niet alles beter. ‘Vroeger’ was de tijd dat seks veilig en motorrijden gevaarlijk was.

Mijn mening, geen advies: We hebben allemaal ons gezonde verstand. Maar laat dat ons gevoel niet helemaal wegdrukken. Motorrijden is vrijheid. Motorrijden gaat om de mens en zijn moto.

En er is niets mooier dan een rit in de late lente. Of op een zomeravond. In jeans en een windjack. Op sneakers en met alleen de trouwring als bescherming aan de handen.

Met een jethelm en een Ray-Ban op. De wind in je gezicht. De geur van Brussel, de Hoge Venen of de Ardennen in de neus.

U dient zich van tevoren alleen even voor te nemen niet te verongelukken. Ergens aan het begin van de vorige eeuw (1917) schreef Dirk Witte, een van Neerlands weinige grote denkers, het lied: ‘Mensch, durf te leven’.

Inmiddels is het weer trouwens veranderd naar wisselvallig met flinke regenbuien. Het zal eerdaags wel weer zomer worden…