Herinneringen maken?

Wij klassiekerrijders zijn motorrijders met in elk geval één klassieke motorfiets. Er is een aanzienlijk verschil tussen motorrijders en mensen die een motor hebben. Dat bedacht ik toen ik met iemand sprak die boos en verdrietig was, omdat zij geen boek mocht maken van haar ervaringen bij de ANWB Alarmcentrale. Natuurlijk gingen die verhalen niet alleen over motorrijders 2.0. Er was ook het tragische verhaal van de man die door zijn eigen camper overreden was, nadat hij daar op een helling onder gekropen was om naar de losse uitlaat te kijken. Of het telefoontje van de automobilist in paniek die vroeg: “Help me. Ik zie borden ‘Trier’. In welk land zit ik?”

Maar het koppel dat belde om gerepatrieerd te worden omdat de bestuurder en zijn partner ergens in de Alpen opeens een haarspeldbochtenfobie hadden ontwikkeld, of de man die eiste dat de ANWB hem uit Schotland kwam redden omdat zijn GPS kapot was?

Er was sprake van een motorrijder die vroeg of het erg was wanneer een motorfiets nat was. Bij wat navragen bleek dat de motor in kwestie tot aan zijn tankdop in een kanaal was terechtgekomen. Dat is een andere wereld dan de onze.

Bij de meest recente trip leken de straten op snelstromende rivieren. Zo nat kunnen motoren wel worden. En hun berijders ook. Maar toch belde niemand de ANWB of zijn moeder. Iedereen had dikke schik. Gewoon omdat motorrijden leuk is en juist het onverwachte de franje aan het kleed is. Dat zaten we onlangs tevreden te overdenken na een dynamoschade in de Ardennen. De dynamo laadde de accu niet meer op. De accu was leeggereden. Dan is het even een kwestie van improviseren.

Bij de dorpsgarage werd een autoaccu gekocht. Bij de lokale quincaillerie scoorden we een paar meter dik snoer en wat klemmen en een acculadertje. De accu werd met een paar goedkope spanbandjes op de buddy gekneveld; het stuk snoer werd de navelstreng tussen de accu en de bedrading van de motor. Als je zonder licht rijdt en de knipperlichten en claxon niet gebruikt, kom je op zo’n acculading echt honderden kilometers ver. Missie geslaagd dus.

Het aardige is dus dat het juist de dingen zijn die mis zijn gegaan die een trip het herinneren waard maken. Het moderne ‘herinneringen maken’ is zinloos en leeg. Fake. Herinneringen zijn dingen die je overkomen zijn. En een vakantieplanning? Die maak je gewoon achteraf.

Om te voorkomen dat avontuurlijk reizen overromantiseerd wordt, nog een uitsmijter: een temperamentvolle Italiaanse twin had na een enorme wolkbreuk elektrische problemen. De vonken lekten naar de buitenkant van de bougiekabels. Bij een tankstation werd een spuitbus vochtverdrijver gekocht waarmee de bedrading van de haperend lopende motor werd afgedoucht. Het drijfgas bleek hoogst ontvlambaar. De motor vloog in de fik. Iemand spoot in paniek 12 kilo bluspoeder in het rond, gleed uit en viel tegen de brandende motor die omviel.

Gelukkig was de tweede brandweerman succesvoller. Oh ja. Bluspoeder is erg laxerend. Maar dat merkte ik pas een uur later. Toen het ook nog steeds regende: “SHIT!”