Gilera middenklassers met klasse

De overeenkomst tussen Zelhem en Drempt? In allebei de plaatsen zit een klassiekerhandelaar die een leuke Gilera te koop heeft. En Gilera? Dat was een merk dat legendarisch werd vanwege de viecilinder racers. Met die vierpitters heerste het merk in de jaren vijftig. Tot aan de officiële terugtrekking uit de motorsport in 1957 (uit economische redenen: racen is altijd duur, maar soms te duur). Maar voor dat einde haalde Gilera de ene overwinning na de andere binnen. In de halve literklasse pakte het merk 6 keer de volle winst.

Het racen en de techniek zaten bij Gilera in de genen. Geen wonder, want toen Guiseppe Gilera in 1909 zijn eigen bedrijfje oprichtte in Milaan had hij al een zekere bekendheid als motorcoureur. De race afdeling werd, zoals normaal in dat land gefinancierd door de verkoop van burgerbrave eencilinders, 125- en 150 cc kopkleppers. De productie verplaatste zich naar Arcore waar het aanbod werd uitgebreid met een 500 cc eencilinder en een 600 cc twin. Vervolgens bleek dat elk nadeel zijn voordelen heeft. Want in de Eerste Wereldoorlog werd de overheid grootafnemer van Gilera motorfietsen. Gilera werd de grootste motorfabrikant van Italië.

In de periode tussen WOI en WOII maakte Gilera 350 en 500 cc kop- en zijkleppers in toer- en sportuitvoering, plus veel 175- en 200 cc kopkleppertjes. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd uitsluitend oorlogsproductie gedraaid, hierna startte men de normale productie van motorfietsen weer op. Achtervering begon normaal te worden. Telescoopvoorvorken ook. Tussen 1958-1968 ging het financieel bergafwaarts met Gilera. Vernieuwing van het modellenaanbod kon dat tij niet keren. Twee jaar voor de dood van Guiseppe werd het merk verkocht aan Piaggio. Dat was in 1969.

De Gilera’s in Drempt en Zelhem zijn niet de kleinste kopkleppertjes. En helaas voor de aanbieders ook geen 500 cc Saturno’s. Maar het zijn prachtige voorbeelden van Italiaanse, klassieke motorfietsen. Ze waren te groot. Te snel en te duur om als goedkoopste massamotorisering te scoren. Maar ze waren veel goedkoper dan de Saturno’s. Met zo’n prettig conventionele, leuk gestileerde 200 cc Gilera kopklepper maakte je in de tijd dat een 200 cc machine toch al middelzwaar was, best indruk op de burgerij M/V.

Het voordeel van deze machines is dat ze – net als de burgermodellen van MV – de legendarische naam op de tank dragen. Maar in feite zijn ze overzichtelijk, braaf met een vleugje temperament en technisch prettig overzichtelijk.

De 200 Super uit 1965 bij Sander Buitink levert uit 202 cc 12 pk bij 6500 tpm. De 150 Sport bij Albert Venema is een 1953’er. En dat beest levert zo’n 10 pk. Met dat soort snelheden en met de ranke looks moet je heel defensief rijden. Maar buiten de Randstad zijn er nog veel weggetjes waar je je ook op zo’n eenpittertje jong en dynamisch kunt voelen. Maar als je genoeg hebt aan gewoon lekker rondbrommen, dan zit je ook goed met zo’n Gilera. Let er alleen even op dat deze motorfietsen stammen uit de tijd dat de gemiddelde Italiaan 165 centimeters mat.

En als 200 pond wegende en bijna twee meter grote Noord-Hollander of Fries rijd je er tamelijk mee voor joker. Uit eigen ervaring hoor ik soms nog de blije roep van een voormalig buurman: “Kijk daar heb je Dollef op een gemotoriseerde aambei!”

Meer verhalen over klassieke motoren lees je via de voorgaande link.