Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Ford Taunus 1.6 uit 1980: Een knipoog naar het verleden voor Peter.
Peter heeft een lange geschiedenis met bijzondere oldtimers. Hij bestuurde ooit een aantal VW Kevers als hobbyauto’s en stuitte op deze prachtige Ford Taunus 1.6 uit 1980 op het internet. We kennen het allemaal: swipen op je tablet. En met een simpele vingerbeweging passeren mooie youngtimers, klassiekers en oldtimers de revue.
Je komt van alles tegen: projectauto’s, gerestaureerde auto’s die mooier zijn dan toen ze uit de productie kwamen, en auto’s die hun geschiedenis duidelijk laten zien. De Ford Taunus 1.6 die Peter aantikte, maakte hem nieuwsgierig. De auto zag er uitzonderlijk mooi en strak uit, werkelijk een plaatje!
Het bleek dat de inmiddels overleden eigenaar een echte liefhebber was geweest en de Ford zichtbaar had gekoesterd. Dit bood Peter de kans om een Taunus-bestuurder te worden!
Onder de aandacht
Een oldtimer zoals deze Ford Taunus 1.6 mag je als veertiger best in het zonnetje zetten. Of, als je wilt, onder de aandacht brengen. De Ford-brochure sprak bij de introductie over een sensationele auto voor een sensationele prijs. Het was gewoon een zeer complete auto op de markt. Typisch gebouwd voor alle omstandigheden, de ideale auto voor de automobilist die hoge eisen stelt aan rijgedrag, comfort en levensduur.
Ford Taunus. Een ruime keuze
In de jaren 80 kon de koper kiezen uit een breed scala aan mogelijkheden. Variërend van de Ford Taunus L, GL, tot de Ghia-uitvoering in combinatie met verschillende krachtbronnen. Maar ook de keuze aan modellen was groot, met een 2-deurs, 4-deurs en een stationwagen.
Positieve aspecten
Peter vindt het leuk om zijn ervaringen te delen met andere liefhebbers die een warm hart hebben voor youngtimers, klassiekers en oldtimers. Dat er veel fans zijn, blijkt wel uit de dagelijkse praktijk: hij krijgt veel aandacht en voelt de waardering voor het in stand houden van de Ford Taunus 1.6.
De Ford Taunus die toen dagelijks werd gebruikt, is nu uit het straatbeeld verdwenen, maar dankzij liefhebbers zoals Peter kunnen we nog steeds genieten van deze prachtige auto. Het is altijd weer een kick om een auto te zien die je vroeger gewoon op straat geparkeerd zag staan, toch?
Openluchtmuseum
Als je ook geniet van erfgoed dat nog in beweging is, dan is een abonnement op Auto Motor Klassiek aan te raden. Hiermee kun je elke maand terugblikken op vervlogen tijden waarin prachtige youngtimers, klassiekers en oldtimers op twee of vier wielen het straatbeeld bepaalden. Auto Motor Klassiek staat elke maand boordevol verhalen en korte berichten over klassieke auto’s en motoren.
Mooi exemplaar! Alleen de stoot/sierstrips langs de zijkant ontbreken nog. Dat zijn voor deze uitvoering (de L van modeljaar ’80) nog de smalle, met chroom-inleg. Later werden het de brede plastic strips, in combinatie met de de ‘sportievere’ velgen. Als de originele strips erop worden gezet is het een prachtige, originele auto!
Ikzelf was in de tachtiger jaren automonteur bij een ford garage dus moest ik ford rijden dat is dan goedkoop rijden.ik heb 4 ford gehad. De eerste was een ford 1.6 ghia uit 1982…een super mooie blauwe kleur met zwart skai dak.
De 2de was een ford ghia 2.0 met phulmann bekleding getinte ruit en was een automaat.
De 3de was een grijsmetalic lak met zwart skai dak met een v6 moter en de laatste was een ford escort bestel omdat we inmiddels 2 kinderen en altijd veel weg waren.
Altijd fijn en goedkoop rijden en zeker omdat ze op lpg reden en sindsdien altijd op lpg rijden. Ik begrijp dat je trots bent op zulke wagens koester ze en je zal er nog lang plezier van hebben
Ik heb de introductie meegemaakt als verkoper bij Ford, het was zo’n hype dat er blanco orders werden geschreven, koop contacteert inruilauto zonder inruilprijs die werd bepaald als de auto binnen was , te gek voor woorden, maar goed de ster uit de familie was de 2300S ik heb hem nog , superding en dat blijft ie
Heb een eerder model gehad, enorm mee uit de bocht gevlogen (de Ascona waar ik achteraan reed, kon het wèl!) want de wegligging was tamelijk beroerd. Hij schakelde wel enorm soepel, dat herinner ik me nog (toch 45 jaar geleden) en de motor liep mooi rustig (vanwege die riem denk ik, in tegenstelling tot een ketting)
ik heb er 2 gehad 1,6 station blauw en op LPG. De eerste was gestolen en nooit meer teruggehad, maar wat waren het dweilen met een beetje vracht er in, bovendien alleen maar ellende met starten op lpg bij koude motor. De garage kon dit ook niet oplossen. Bij ca 40000 km brak de distributie riem en moest er een nieuwe motor in. De rest van mijn leven geen Ford meer gekocht.
Mijn eerste auto, na behalen van t roze papiertje. Een zilvergrijze 2deurs, GL 1978 met zwartsky dakje. ook de eerste wagen die ik totalloss reed na 3 weken bezit. Voor heel weinig een 4deurs 1979 op de kop getikt en de complete aandrijflijn (schoongemaakt en op geverft) omgeruild. Deze was vaker gebruikt om personen en goederen naar t oosten en terug te brengen. Na een jaar, deze verkocht voor mijn eerste citroen CX
Erg mooie auto.
Mijn Ford Taunus was een 2.3 ghia V6 5drs. uit 1979, nog net het vorige model met de kleinere achterlichten en een handmatig openend schuifdak, een heel fijne auto zonder problemen, wel dorstig maar dat was geen probleem voor die tijd.
ik heb tweede helft jaren 80 ook twee Taunussen 1.6 L gehad, allebei uit 1977. 2-deurs metallic zilver met blauw stoffen interieur. Het was ooit een veel voorkomende variant. De eerste zilveren reed op benzine en bleek na een jaar roest op kritieke plekken te hebben, dus APK-afkeur, lees economisch total loss. Bij de Ford dealer van mijn vader heb ik toen een nieuwe best ouwe 1.6 op LPG gekocht. De auto stond al jaren in een hoek en kende ik al jaren. Maar hij was voorzien van zowel op als onder de bumper 4 extra lampen, had zwart antiroest gelakte onderkant van de flanken. Ik vond hem “fout” . En hij stonk enorm naar rook van shag en sigaren. Maar verder was hij zowel techinisch als carrosserie best heel goed. Ik kocht hem voor 2200,- Wat een auto bleek dit te zijn. Hij had al 160.000 km gereden, op LPG, en ik heb er jaren zonder problemen heerlijk mee gereden. En dit alles voor heel weinig vanwege de LPG en de minimale reparaties, eigenlijk alleen onderhoud. En ook met aanhanger voor verhuizingen etc. Hele gezellige auto om met een groepje mee op reis te zijn. Ik heb ooit van een sloop GL het luxe interieur erin overgezet, het was knalgroen, heel erg zeldzaam. En later van een Ghia het hout voor de deuren en het dashboard inclusief dashboard kastje. En sportwielen met chroomranden. En al meteen in het begin heb ik de lampen eraf gehaald en het zwart verwijderd. Het was een luxe auto met al die toeters en bellen , van de sloop, voor luttele bedragen. Dank aan Akkie Stomphorst! (Bekend in Utercht e.o.) Ik haalde er complete uitlaten, banden met de originele velg etc.etc. De Taunus: leuke auto!!
Mooie auto, ik heb in de 80-er jaren een donkerblauwe Taunus 2liter 6cylinder gehad. Mooie en stevige bak. Kenteken GN-71-KH. De Taunus was destijds gemeengoed op de NL wegen en straten.
Deze is van juni 1981 en ik gebruik hem nog dagelijks. Was van mijn vader. Heeft (al) 58000 op de teller staan.
Heb helaas problemen om de juiste foto te plaatsen.
Na eerst een Taunus 2.3 GXL uit 1973 te hebben gereden via wat omzwervingen toch weer een Taunus van dezelfde serie als in dit artikel gekocht. Het betrof een rode 2.0 L (maar wel met de V6).
Echt waanzinnig veel plezier gehad met deze auto, al was de 2.3 GXL die ik eerst had duidelijk de mooiere auto van de twee., maar het zes cilinder geweld was op dat moment voor mij belangrijker.. geweldige auto’s met bakken karakter, heel wat anders als de huidige plastic auto’s!
Geweldige mooie en sterke wagen met heel veel ruimte, Ik kan er een boek over schrijven. Heb er drie gehad en overal geweest zonder problemen was het begin van mijn Ford tijdperk nu bijna veertig jaar en bij de Taunus kon je bijna alles zelf opknappen. Wat een feest was dat beest.
Ik had er ook een 3 liter Taunus tc1 dikke 6 cilinder rode onderkant wit dak.
Ronde koplampen uit een Engels model.
Versnelling bak en achteras van een Ford shera.
Ging over de 200 km/h levens gevaarlijk maar wel een prachtige auto.
Zou hem zo terug kopen.
Gr jos
Heel mooi bewaard gebleven auto, maar was-ie kaal :-). Mijn vader had ooit een goudmetallic Taunus Ghia 1.6, waar ik mooie herinneringen aan heb. Vooral het luxe interieur met de riante velours stoelen en de houten decoratie op de deuren en het dashboard. Ik dacht dat het massief hout was, maar ik kan me vergissen.
Verder was de auto een stuk stiller dan de lawaaiige VW’s die mijn vader daarvoor had…
de houtafwerking was echt fineerhout, dus geen plastic-imitatiehout zoals in vele andere wagens uit die tijd. echt luxe!
ik had in de jaren 80 een Taunus 1600 L station, een tweedehandsje van 5 jaar oud voor enkele hondertjes, Het leuke aan die auto’s toendertijd was dat er op iedere sloop minstens 10 exemplaren stonden, zodat je altijd voor wat kleingeld je eigen auto kon opvrolijken.
Vaak waren de auto’s op de sloop ook in betere conditie dan je eigen auto. Teveel aanbod en geen kopers.
Ik heb er toen de Ghia, met fineerhout afgewerkte deurpanelen ingezet en nog wat andere leuke dingetjes.
Mijn vader kocht toen een Sierra 1.6. Dat was onderhuids eigenlijk hetzelfde als de Taunus.
Was de achteras van de Sierra dan dezelfde als die van de Taunus? Volgens mij had de Taunus een starre achteras en de Sierra een fix differentieel, net zoals de Scorpio, met aandrijfassen en onafhankelijke wielophanging. Daardoor reed hij wat volwassener. Ik dacht althans dat het zo zat. Ja, die ‘Pinto’ motor werd zowat overal in gelepeld. Zelfs de Scorpio had ‘m als die de veeeel mooiere V6 erin had. Hoe dan ook waren en zijn die Taunussen iconische Auto’s. Mijn nek draait nog steeds als ik hem zie. Nostalgie!