Sluitingsdatum maartnummer -> we zijn aan het afsluiten
Ford Sierra 2.0 i CL (1990): “Déjà vu” voor Sipke
Een verhaal over een opvallende middenklasse auto uit de jaren 80 die, na bijna twintig jaar in een donkere loods, eindelijk het daglicht weer mag zien. De Ford Sierra 2.0 i CL uit 1990 is, ondanks wat roestvorming, nog altijd een auto die het verdient om bewaard te blijven. De lange winterslaap onder een deken bood helaas ook ruimte voor het sluipende werk van de tand des tijds. Toch is deze Sierra niet afgeschreven – integendeel.
Ford Sierra nog altijd solide ondanks patina
Volgens de APK-keurmeester is het oordeel duidelijk: deze bijna 35 jaar oude Ford Sierra is absoluut geen verloren zaak. De basis van de auto is nog verrassend goed. Natuurlijk zijn er wat minpuntjes: er zit vliegroest op het frame en de bodem, de wielkastranden hebben wat roestgaatjes en de banden zijn vierkant geworden van het lange stilstaan. Maar niets is onherstelbaar. Het interieur oogt verzorgd en zelfs de lak is in opvallend goede staat.
Een extra pluspunt is het onderhoudsverleden. Vlak voordat de auto werd stilgezet, heeft de Sierra nog groot onderhoud gehad. Alle facturen van reparaties en onderhoud zijn bewaard gebleven, inclusief kilometerregistraties. Dat maakt het totaalplaatje niet alleen betrouwbaarder, maar ook historisch interessanter voor liefhebbers van de Ford Sierra.
herinnering aan vroeger
Sipke vertelt openhartig: “Ik zal het maar gelijk bekennen: ik heb niets met Ford. Mijn hart ligt bij oldtimers met een citrofiele inslag. Toch voelde deze ontmoeting met de Sierra als een déjà vu. Toen ik zestien was, reed mijn vader in een Ford Sierra met het kenteken JR-77-YZ. Hij was een van de eersten in het dorp met zo’n futuristisch ogende auto. We noemden hem gekscherend JR, naar de oliebaron uit de serie Dallas. Deze Ford Sierra betekent voor mij toch een stukje verbondenheid met mijn vader.”
In zijn eigen klassiekerparadijs staan inmiddels zes Citroëns: een parmantige 2CV, een ontroerende AMI, een stoere GS, een bloedmooie DS, een pittige BX Sport en een buitensporige Panhard. “Ik zou moeiteloos een uitgave van Auto Motor Klassiek kunnen vullen”, grapt Sipke.
De onverwachte vondst van een Ford Sierra
De vondst van deze Ford Sierra ontstond tijdens een gewone werkdag. Sipke, specialist in zeebanket, bezorgt met zijn viskar in de regio. Op zijn vrije dag besloot hij vaste klant Sjoerd te verrassen met een vers visje, gereden in zijn Citroën GS. De reactie van Sjoerd liet niet lang op zich wachten: “Ik heb ook nog een stukje vergane glorie in de loods staan.” Dat bleek dus deze Ford Sierra te zijn.
Sjoerd vertelt: “Ik heb de auto jarenlang dagelijks gebruikt, tot er problemen kwamen met de koppakking. De reparatie duurde lang, en intussen kocht ik een andere auto. De Sierra bleef daarna onaangeroerd staan. Sipke wist me uiteindelijk te overtuigen dat deze Ford een tweede leven verdient bij een liefhebber die hem weer de weg op brengt. Een besluit waar elke oldtimer- of youngtimerliefhebber zich in kan vinden.”
(Hieronder gaat het verder met de foto’s.)
Mijn daily drive is een Sierra 2.0i CLX Turnier (stationwagen) uit 1992.
Een heerlijke ruime auto van de laatste serie. De motor levert 115 pk en heeft een lekkere koppel.
Dit exemplaar was nieuw in Duitsland verkocht, en in 2011 is deze geïmporteerd, en ben de eigenaar sinds 2015. Bij de koop zaten trouwens 4 originele velgen met winterbanden bij.
Er zijn vreemd genoeg weinig stationwagens verkocht.
In de jaren 90 hadden wij een collega groepje waar we met ons drieën per toeval verslingerd waren aan die Fords. Sierra’s en Scorpio’s. Wel allemaal V6 motoren. Dat varieerde van een 2,3 Scorpio via (zoals in mijn geval) een 2.9GL Scorpio naar een Sierra 2.8 waarop die collega een dikke turbo gebouwd had. Ik heb daar toen nog de zuigers voor aangepast. Waar de 2.3 Scorpio 130pk had, had mijn 2.9 (na wat ‘beminnende zorg’) ruim 165pk. Daar was de DynoJet onverbiddelijk over. Die Sierra met het 2.8 blok had in de eindfase van de tuning op diezelfde DynoJet niet minder dan 295pk en een max. koppel van 390Nm. Bij 4800 rpm was het vermogen al 235pk.
Die Sierra’s en Scorpio’s waren heerlijk auto’s en ze waren stevig ook. Van wringende, bewegende deuren had geen van die auto’s last. Naderhand kwam in dat groepje nog een Scorpio Cosworth. Het identieke motorblok als van de 2.9GL maar wel met een 24V cilinderkop erop en met een ongelooflijk lange distributieketting😅. Op de Duitse Autobahn bleek die 199pk Cosworth tot onze verbazing nauwelijks sneller dan mijn ‘beminde’ 2.9GL
Mijn ervaring is dat mijn vader in 1984 een 3deurs 2.0 L V6 kocht en ik als eerste de auto vanuit de dealer mocht rijden. Heerlike 6 cylinder, met 90 pk. Heel soepel en je kon best scheuren ermee. Ik zelf reed toen als student in een Taunus 1.6L op LPG uit 1977. De Sierra 3-deurs 2.0 L uitvoering was eigenlijk altijd een 4 cylinder met 105 pk, wij hadden met de V6 een hele zeldzame. Ik heb vanaf 1984 nooit een andere gezien! Vrijwel meteen na aflevering kwamen er “oren” voor de Sierra, een modificatie vanwege zijwindgevoelighied. Het waren kunststof strips verticaal achter de laatste zijruit. Wij, lees mijn vader, hebben nooit de strips erop laten zetten. Was ook niet echt een issue.
Voor de Sierra reed mijn vader Granada’s V6. De Sierra reed veel beter dan een Taunus en kwam aardig overeen met een Granada, zeker qua wegligging, maar ook door comfort en stilte.
Mijn vader kocht gelijktijdig met mij een Ford 1600 L, hij de nieuwe Sierra en ik het uitloop Taunus model.
Op Belgische kasseiwegen vond ik de Sierra nogal slap van chassis, met name het middenstuk. De deuren bewogen redelijk bij putten in de weg. Daar was de Taunus iets strakker in.
Het voorwiel opkrikken en dan het voorportier openen moest je bij de Sierra helemaal niet doen, bij de Taunus kon het nog net.
De Landrover was weer eens stuk en mijn vrouw en ik zouden met Kerst 1995 een paar dagen naar Antwerpen. We kregen een leenauto mee van de garage, het was een Ford Sierra 2.0 3 deurs automaat. Muisstil tijdens het rijden, strakke wegligging en uitstekende stoelen… het werd een fijne vakantie!
Ooit een vrij nieuwe Sierra (half jaren ’80 ergens) gezien waar een Golf 1 achterin gedoken was.
De Golf heeft de stalen voorbumper afgestoft (bij wijze van spreken, ding was nog prima rijdbaar) en vd Sierra ging geen achterdeur meer open.
Was mijn reden om te zeggen, geen Ford, te slap.