Fiat 850 Sportcoupé – kleine Italiaan met grootse allure

Soms komt er een auto voorbij waarvan je denkt: ja, dat klopt gewoon. De lijnen, de houding, de uitstraling. De Fiat 850 Sportcoupé is er zo eentje. Klein van stuk, maar groot in uitstraling. En dit jaar blaast hij alweer 60 kaarsjes uit. Tijd om dat eens te vieren.

Elegantie in zakformaat

De 850 Sportcoupé is geboren in de tijd dat Fiat nog met gemak mooie auto’s uit de mouw schudde. Dante Giacosa, de man die praktisch de hele Fiat-stal ontwierp, vond dit één van de mooiste modellen van zijn hand. En dat zegt wat, want Giacosa leverde de blauwdrukken voor zowat alles met een Fiat-logo in de jaren vijftig en zestig.

Voor de coupé werd het designteam van vader Mario Felice Boano en zoon Gian Paolo ingeschakeld. Zij smeedden een 2+2 fastback die meer weg had van een kleine Gran Turismo dan van een simpel boodschappenkarretje. Het resultaat? Een elegant silhouet met een achterzijde die zelfs vandaag nog fris oogt.

Een wolfje in lamskleren

Onder die ranke huid zat geen Ferrari-blok, maar wel een achterin geplaatste viercilinder die door Abarth een flinke schop onder de kont kreeg. Dubbele Weber, scherpere nokkenas, hogere compressie… en ineens had je 47 pk in een karretje dat nauwelijks zevenhonderd kilo woog. Vanaf 1968 werd het nog wat beter: 903 cc, 52 pk, en een top van bijna 150 km/h. Genoeg om destijds een Mini Cooper S het vuur aan de schenen te leggen.

Oké, 148 km/h klinkt tegenwoordig niet indrukwekkend. Maar vergeet niet: dit was midden jaren zestig. Auto’s die toen nog moeite hadden met 120 km/h stonden ineens met open mond te kijken hoe zo’n kleine Fiat over de snelweg knalde.

Rijden met een glimlach

Een auto met de motor achterin kan link zijn – vraag maar aan Porsche-rijders uit de jaren zestig – maar de 850 Sportcoupé wist er aardig mee om te gaan. De schrijvende pers roemde zijn speelse karakter en fijne wegligging. Ja, als je te hard een bocht in dook, kon de achterkant uitbreken. Maar dat gebeurde altijd voorspelbaar en beheersbaar.

Het onderstel was bovendien aangepast: straffere dempers, een zwaardere stabilisator, en voorin schijfremmen. Ook de bredere 13-inch velgen hielpen mee. Kortom: het was geen speeltje alleen voor de boulevard, maar echt een sportieve allrounder.

Binnenkant net zo chic

Stap je in, dan zie je meteen dat dit geen kale sedan is. De Sportcoupé kreeg een interieur dat duidelijk in de buurt kwam van de grotere Gran Turismo’s. Kunstleren bekleding, een sportstuur, ronde meters in een teak-achtig dashboard – alles ademde sportieve luxe. Optioneel kon je zelfs een toerenteller krijgen, voor dat ultieme racy gevoel.

Het was een auto waarmee je indruk maakte. Niet omdat hij duur of zeldzaam was, maar omdat hij gewoon mooi en goed doordacht was.

Betaalbare schoonheid

En dat was misschien wel de grootste troef: de Fiat 850 Sportcoupé was een sportwagen voor iedereen. In 1970 kostte hij in Nederland ƒ 7.140 – een bedrag waarmee je de buren jaloers maakte zonder de bank te breken. Fiat bouwde er bijna 350.000 van, dus exclusief was hij nooit. Maar juist die massaproductie zorgde ervoor dat de prijs laag bleef en de techniek eenvoudig te onderhouden was.

Het enige echte probleem? Roest. Zoals bij zoveel Italianen uit die tijd vrat de tinworm zich sneller een weg door het plaatwerk dan je hem kon poetsen. Maar ach, dat hoort bij de charme.

Tijdloos icoon

Vandaag de dag is de 850 Sportcoupé nog steeds een schoonheid. Het design staat als een huis en je ziet er meteen de hand van de Italiaanse school in: elegantie, proportie, en een vleugje flair die de Duitsers en Fransen toen niet konden evenaren. Het was een kleine auto, maar eentje die het grote gevoel van Italië in de jaren zestig perfect wist te vangen.

---

Het hele verhaal – inclusief de technische gegevens, ontwerpgeschiedenis en meer beeldmateriaal – staat in het septembernummer van Auto Motor Klassiek. Dat ligt nu in de kiosk.

(Hieronder gaat het nog verder met de foto’s.)