Een tijdreis, Een zondag langs de Maas – column

We hebben een keer per jaar een uitje. We gaan dan naar Zeeland of naar de westrand van de Ardennen. De voorlaatste keer waren het de Ardennen. Via de Maasvallei en op maar liefst drie Harleys: een UL 1200 uit 1930 of zo (“Ik weet dat hij zeldzaam is en ik weet dat ik geen remmen heb”), een net in burgerkostuum gestoken herboren WLC (“Hij is brandweerrood, écht RAL 3000 dus!”) en een Liberator die vanaf 1946 was blijven lopen (“Het is gewoon een kwestie van om de twintig jaar het blok en de bak reviseren”). Plus een 350 cc DKW (“Natuurlijk smeer ik gewoon 1 op 25”) en een M72-combinatie voor de onderdelen en het gereedschap. De rooie Harley was het probleemkind.

Tijdens de rit sleutelden we de ongemakken van de recente restauratie eruit. Maar toen ook de reservebougie was doorgeslagen, zaten we met een uitdaging. Want waar vind je op een zondagmiddag zo’n Harley-bougie met zijn gek dikke schacht? We reden rond en belden aan. En merkten dat men in de Maasvallei bijzonder gespecialiseerd was in het niet hebben van Harley-bougies.

In de tussentijd liep er bij de ouwe Liberator een voorwiellager aan gruis. Maar omdat de naven van dat ding in de zeventiger jaren al op inbouw van echte lagers waren omgebouwd, was dat geen probleem. De watersportzaak tegenover het terras waar de Lib gestrand was, had de SKF-maat zo voor het grijpen. Met de anderhalftonsgaragekrik uit het zijspan werd de voorkant van de ouwe groene opgekrikt… Een halfuurtje werk plus twee Jupilers… Stelt niets voor.

Op het terras vertelden we de ober over ons probleem. Hij wees ons een smal weggetje dat we moesten volgen.

Daar woonde de weduwe van een garagist. De man was dertig jaar geleden gestorven en toen was de garage op slot gegaan. Misschien was daar nog wat te vinden. Het voormalige garagebedrijf was een halletje van 10 bij 12 dat losjes tegen de zijgevel van een wat verslonsd pand leunde.

Toen we de oprit opdraaiden, kwam er een heel blije oude dame naar buiten. “Regardez les motos! C’est comme j’ai vingt ans encore une fois!” De Harleys en de BMW-kloon deden haar aan haar jeugd denken.

We legden haar ons probleem uit. We mochten in de garage kijken. Na dertig jaar in onbruik te zijn geweest, is een garage geen tochtig hol vol spinnenwebben en vleermuizen. Het was er alleen wat stoffig. Er stonden wat klassiekers waarvan de muizen het hele interieur hadden opgevreten.

Ook veel kartonnen dingesten hadden vraatsporen. De bougies waren keurig gesorteerd. Het bleek dat bougies uit Ford 12M’tjes dezelfde bizarre schachtdikte als de Harley-bougies hadden. Alleen de afdichting op de kop was anders. Maar met gevoelvol aandraaien zou dat het probleem niet zijn.

Voor de bougies hoefde niet betaald te worden. We namen hartelijk afscheid. Met de Ford-bougies haalden we Olloy probleemloos. Dat waren dus 352 heerlijke kilometers in maar 13 kalme uren.