De toekomst? Het verleden is belangrijker!

De motor hapert een paar keer en stopt. Uit laten rollen. Neerzetten. Helm af en een sigaar aan. Een moment van rust. Jezelf – volkomen zen – in het ‘nu’ zetten.

Je druk maken over wat er misgaat als ik de geplande afspraak niet haal? Dat is zinloos gepieker over de toekomst. Toekomst wordt overschat. Noem maar eens één ding dat de toekomst voor jou heeft gedaan.

Het verleden, dat is prettig tastbaar. Daar verander je niets meer aan. Maar dat verleden heb je wel beleefd. Het bruggetje? Naarmate je meer verleden hebt, heb je minder toekomst. Dus minder om je zorgen over te maken. En als je concluderend mompelt dat ‘je je meeste boterhammetjes wel op hebt’, dan kun je in je eigen beperkte toekomst hopelijk nog ruimschoots nadenken over je verleden.

Veel van wat je bent, ben je door dat verleden geworden. In mijn familie zit motorrijden niet in de genen. Maar toen het lagere schoolvriendje Simons stiefvader op een oranjerode Honda C72 Dream mijn leven kwam binnensnorren, was ik verloren.

Sinds mijn 17e heb ik altijd minimaal twee motorfietsen gehad. En op zijn minst één veelbelovende verkering uitgemaakt, omdat de dames in kwestie hun toekomst toch anders inschatten dan ik de mijne deed. Wij jongetjes worden doorgaans immers eerder geslachtsrijp dan volwassen. En als je tijdens de toekomstplannerij van je verkering erover na zit te denken welke kleur de Ducati GT moet krijgen? Dan moet je je prioriteiten stellen…

Er is een tijdje geweest dat ik werktechnisch nogal in de lift zat. In die tijd had ik iets van twaalf motoren, maar geen tijd om erop te rijden. Toen ik dat naar waarde inschatte, werd het leven weer grappig. Minder geld. Minder motorfietsen. Meer plezier, meer tijd. Dat heeft me een midlifecrisis bespaard. Want ik heb nu hoogstens nog spijt van een paar dingen die ik wel heb gedaan en niet de pijnlijke leegte als het gaat over dingen die ik had willen doen, maar die er nooit van gekomen zijn.

Het enige vraagteken in dat inmiddels best lange traject? In de tijd dat ik zoveel motorfietsen had, had ik ook een BSA A65. En waar dat ding ooit is gebleven?

Intussen blijkt de brommer ermee gestopt te zijn door een draadbreuk, een ontsnapt AMP-stekkertje dat definitief de draad kwijt was. Kijk: het ding doet het weer. Ik zwaai nog even naar de zoveelste motorrijder die zijn blijkbaar gestrande collega achteloos voorbij rijdt. Pak een stukje berm om de aanloop te nemen en ben weer onderweg. Ik ben klaar voor de toekomst. Voor die belangrijke afspraak waar ik – na een telefoontje – gewoon ook best twee uur later mocht komen. Niet op kantoor. Maar op het terras tegenover het kantoor. “Want,” zo sprak mijn opdrachtgever in wording, “op kantoor is maar op kantoor.” Die insteek was veelbelovend voor de meest nabije, overzichtelijke toekomst. Proost!

De conclusie?
Ik ben die babyboomer zonder huiske in Toscane, zonder camper, zonder motorsloep en zonder kekke cabrio. Maar 50++ jaar motorrijden en maar wat aankloten heeft me zoveel gebracht dat ik me de rijkste man van de wereld voel.

Mijn Lief en ik hebben alles wat we willen en hebben onze eigen interpretatie van de befaamde bancaire ‘Triple A-status’ bereikt: Aldi, Action en Aanbiedingen.

Je hebt niet veel materiële dingen nodig om je rijk te voelen. Als je met, al is het er maar één, een klassieker in de schuur hand in hand met je Lief in slaap valt, dan heb je een rijk verleden. Als je zonder klassieker hand in hand met je Lief in slaap valt, dan heb je ook al de volle bonuspunten. En die toekomst? Ach, dat zie ik morgen wel weer.