De nieuwe klassiekers. De laatste klassiekers?

Er worden hele stammenoorlogen om gevoerd: “wat is een klassieker?” Puur administratief, qua belasting en verzekering kun je er een leeftijd aan knopen. Dus dan is het 2022 model Waddannook SS over een kwart eeuw klassiek. Omdat ik nu eenmaal een technisch fossiel ben, heb ik weinig mee.

Voor mij stopt wat klassiek is bij de motoren (en auto’s) die nog mechanisch zijn. Okay, op ABS na dan. En een TomTommetje of Garmin is ook wel handig. Het verhaal stopte voor mij bij een advertentie waarin een motor werd aangeprezen als het ideale platform voor je smartphone.

In die hoek van Mijn Laatste Klassiekers zitten gewoon topmachines

Zware, snelle vlotte tot snelle toermachines. En die krachtpatsers kosten op dit moment geen drop. Over de toekomst hebben we een zekerheid. Maar bedenk voor de grap eens dat nu duurbetaalde klassiekers ook voor kleingeld van eigenaar wisselden.

Mijn Norton 99 Domiracer kostte me 75 gulden

Dat was exclusief achterwiel. Bij Muts in Soest kocht ik dat ontbrekende wiel met een nog nette band voor 25 gulden. Mijn Kawasaki driepitter had ik – inclusief een nu onbetaalbare Robinson voorrem met acht oplopende schoenen – voor 800 gulden. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar dan word ik wat weemoedig. Toe maar: nog eentje dan. Niemand wilde een Ducati 750 GT hebben. De wanhopige dealer deed zijn winkeldochters over aan zijn monteur. Dus in de 2.000 gulden die ik voor de Duc aftikte zat ook nog eens 100 gulden ‘winst’ voor die monteur.

Dus we gaan met de kennis van nu vooruit, een stap het verleden in.

Want nu mag je serieus eisen stellen als je minder dan € 1.500 te besteden hebt. Want voor dat geld koop je een nette tot mooie, goede Yamaha FJ1200, een Kawasaki GTR1000 of een Honda CBR1000f. Die motorfietsen stonden aan het eind van de ontwikkeling van de authentieke Japanse viercilinders. Ze sturen en remmen goed. Ze zijn snel genoeg om je rijbewijs kwijt te raken. Je kunt er probleemloos lange, snelle  reizen mee maken en je kunt er mee dansen door de Ardennen of Vogezen. En aan mensen die vinden dat je minimaal 100+ pk nodig hebt om lekker te kunnen rijden hebben we dan geen boodschap.

De machines zijn veel verkocht en de onderdelenvoorziening – nieuw of gebruikt – is nog prima in orde, zeker als je eens over de grenzen kijkt. Het is alleen wel handig je huiswerk te doen. Want tussen de types en bouwjaren willen nog wel eens technische wijzigingen zitten die een aankoop net even niet laten passen.

Gewoon eindeloos goed

Bij een gewoon goed onderhouden exemplaar hoeft een kilometerstand van meer dan een ton geen enkele belemmering voor aankoop te zijn. Qua elektronica zitten ze aan de overzichtelijke kant.

Hoe indrukwekkend die krachtpatsers ook zijn: ze zijn zo gedateerd dat ze nog echt klassiek overkomen als je ze vergelijkt met de huidige (rij)technische stand van zaken. En als je dan in de Franse Ardennen goed kunt meekomen achter een peperdure hightech Ducati Panigale… Nou, ja. Laten we eerlijk zijn. Dan komt dat omdat die Ducatist een betere financiering dan rijopleiding had.

We zijn dus eens in die wereld gedoken en we zullen de komende tijd eens aandacht besteden aan die toppers van toen. Dat zal de kopende partijen dan misschien wel pijn doen. Maar laten we eerlijk zijn: Het is eigenlijk tegennatuurlijk dat je – zoals een jeugdige AMK lezer deed – twee FJ1200’s scoorde voor € 1.200. En als er nog iemand een mooie Honda CBR 1000 heeft staan, dan mag die zich melden. Niet omdat we ruimte in de schuur zouden hebben. Maar hij is wel een verhaal in AMK waard. En Auto Motor Klassiek is ons maandblad. Dat is niet gratis zoals het bezoek aan onze site. Maar een abonnement is zo goedkoop dat je het jezelf en ons eigenlijk niet mis kan laten lopen. Bij voorbaat bedankt voor het abonneren dus!

Lees meer verhalen over klassieke motoren.