Dat is hem dus nooit geworden: De Winchester Cab

We kennen allemaal de Londense taxi’s. De taximarkt in Engeland is altijd groot en vrij monopolistisch geweest. En de kapers op de kust? Die strandden op de behoudenheid van de Britse taxi chauffeurs.

Mede daarom werd de Winchester ook geen succes. Mede daarom.

De Perkins 4/99 dieselmotor was te zwak voor de 1500 kilo wegende van ‘Cellobond’ gemaakte Winchester. En dat Cellobond van de uit een stuk gemaakte carrosserie was een glasvezel versterkt polyester. De fabriek claimde dat aanrijdingsschades binnen 4 uur verholpen konden worden. De fabriek claimde ook dat de auto het resultaat was van de diepgaande analyse van de wensen van de ‘Cabbies’.

De verlichte dorpel voor de passagier aan de instapkant was wel listig. De lichtbak op het dak die niet alleen ‘TAXI’meldde, maar “Taxi for hire”was natuurlijk ook geniaal. De later update met Ford Cortina benzinemotoren resulteerde er alleen in dat de Winchesters vrij populair werden bij filmmakers. De toenmalige diesels gaven een raar geluidseffect in de toenmalige films met hun toenmalige geluidsapparatuur.

In de bijna 10 jaar dat de productie doorstrompelde kwamen de verkopen – ook na de cosmetische update in 1968 – nauwelijks boven een exemplaar per twee weken uit. Want de Londense city taxichauffeurs bleven trouw aan de Austin FX4.

Gemaakt van 1963-1972
Motor 1628 cc diesel of 1499 cc benzine
Aantal geproducerd ca. 250 st.