Condor met een Ducati-hart

Condor was Zwitsers. De Condor motoren voor het Zwitserse leger (de marine orders kwamen maar niet door) waren technisch perfecte hoogstandjes die het land van de gecompliceerde uurwerken eer aan deden. Maar ook in Zwitserland bedachten ze dat het allemaal wel een tikkie mindere exclusief kon. Zo kwamen er Condors met een teruggetuned Ducati 350 cc eencilinderblok. En na het afzwaaien van de betreffende dienstplichtige kreeg die zijn Condor met een nadrukkekijk duidelijk onderhoudsboek mee naar huis. Maar op een gegeven moment zwaaiden ook die perfect onderhouden en gedocumenteerde dienstfietsen hun pensioen. Ze kwamen op de markt.

Condors in Het Harde

Indertijd had ik prettig contact met wijlen Simon Sindorf, een uniek karakter en handelaar in ex-legermateriaal. Simon had ongeveer 100 Condors binnengekregen. Toen ik net aan de eerste bak koffie zat kwam er nog een grote denker uit het Gelderse binnen. Die was op zoek naar een vijfassige Mercedes-trekker voor een ton of drie. Maar het gesprek liep uit de hand toen de heren roddels over de lokale notabelen gingen uitwisselen. Het was een beetje het bekende verhaal over oudere mannen en jongere vrouwen. Tijdens dat gesprek riep Simons echtgenote dat ze even weg was. Buiten liep ze naar een grote Mercedes met maar twee assen eronder. Simon keek haar liefdevol na. “De mijne kan goed koken en ze heeft een dikke kont. Die ruil ik mooi nergens tegen in.” Daaruit blijkt dat ook handelaren in zwaar ex-legermateriaal romantisch kunnen zijn.

Een soort doorstart

En het was dankzij alweer de overheid dat de Zwitserse verkoop van motoren aan het einde van de jaren zestig een boost kreeg met de ontwikkeling van een nieuw model. Condor zocht in 1967 een 350 cc motorblok als vervanger van de 250 cc versie. En Ducati had op dat moment net de Scrambler in de markt gezet. Er werd contact opgenomen met Italië voor de ontwikkeling van een militaire motorfiets op basis van de Ducati-krachtbron.

Condor legde aanvullend contacten met andere Italiaanse toeleveranciers zoals Marzocchi en Grimeca. De koplamp kwam van Bosch uit Duitsland. Condor maakte de rest van de motor en het Ducatiblok werd wat teruggetuned opgehangen in rubber. Het leger kreeg de eerste Condor A350’s in 1973. Condor kreeg daarbij de exclusieve verkooprechten van Ducati voor Zwitserland en vanaf dat moment tot aan de oliecrisis steeg de verkoop aan de burger. Toen de productie van de militaire Condors in 1978 stopte waren er 3000 van de Condor A350 gemaakt.

De Italianen snapten het niet

De relatie met Ducati leek goed, maar Condor moest in de jaren zeventig de Italiaanse onderneming telkens weer wijzen op de Zwitserse wetgeving die steeds meer beperkend werd en die de importeur verplichtte om de machines aan te passen aan de snel veranderende regels en milieuwetten. De verbintenis met Ducati, Cagiva en Aprilia stopte in 2003 toen de merken besloten om zelf hun import in Zwitserland te gaan verzorgen. Cagiva is exit, maar Ducati blijft populair in Zwitserland.