Cadzand revisited

Kameraad E. is ooit als dertienjarige naar Cadzand-Bad gefietst. We besluiten de rit op de motor over te doen. In maar 50 jaar is Nederland erg veranderd. En vier ouwe motorfietsen zijn wat anders dan een fiets. Zeker als er een zijspan meerijdt. De rit volgt zo natuurgetrouw mogelijk de authentieke route. We rijden over fietspaden, door inmiddels gegroeide woonwijken, plantsoenen en winkelcentra. Het is hartje zomer, dus iedereen denkt dat we een lokale vakantieactiviteit zijn. Het veer Kruiningen-Perkpolder is niet meer.

Maar zo’n tunnel heeft ook wel wat. De oudgedienden daveren door de kilometerslange pijp die zich van voor tot achter met geblaf, geknal en gegrom vult. Wat spelen met de voorontsteking levert een onweersbui van daverende knallen en blauwpaarse uitlaatvlammen op. Vakantiegangers met caravans dwarrelen verdoofd in ons spoor. De geluidsorkaan loopt ook voor ons uit. Dat heeft blijkbaar iets te maken met resonantiefrequenties. Het oplopen van blijvende gehoorschade is een feest!

Aan de andere kant van de tunnel komen we in een wat sombere klimaatzone, maar we halen Cadzand-Bad, de badplaats met ooit de lelijkste boulevard ooit. Intussen is het kneuterige dorpje bezet door de Belgische Vlamingen die er een soort klein Knokke van hebben gemaakt. Het geld klotst er inmiddels tegen de duinenrij. Maar wij kennen onze weg. Het is een lange dag geweest en er moet dus eerst gefoerageerd worden. We lopen naar De Zeemeeuw. Daar is het gezellig druk op het terras. Iedereen knipoogt tevreden naar de zee. De bewolking neemt toe. Jacks en helmen mogen in een hoek van het terras uitrusten. We doen een bier en regelen asbakken. Een Vlaming knikt onze sigaren tevreden toe. Een Hollands koppel kijkt nuffig boos. De dame maakt wegzwaaigeluiden tegen een overtrekkend kringeltje sigarenrook.

Er zit een man met Harley-tattoos op zijn anabole schouders. Hij heeft een aanzienlijk jongere dame bij zich en is erg druk met het negeren van motorrijders zonder Harley-tattoos. Zou dat eigenlijk pijn doen, een tattoo zetten? Er vallen wat druppels. Wij bestellen nog wat bier en een driedubbele bittergarnituur. Gefrituurde dingen zijn goed. Want een motor kan ook niet zonder olie.

Het begint serieus te regenen. Een zeldzaam buitje. Maar toch… Het terrasvolk vlucht massaal naar binnen. Zomerregen is niet erg. We doen gewoon onze motorspullen weer aan. En waarom zou je je helm niet opzetten omdat je toevallig op een terras zit? Met een jethelm op kun je gewoon eten en drinken.

De bediening snapt het volkomen. Onze bitterballen en dingen worden opgediend onder plastic. In de eetwaar zijn vrolijke parapluutjes gestoken die doorgaans op sorbets gezet worden. Het is stevig doordrinken om de glazen leeg te krijgen.

We zoeken ons honk op. De volgende dag is het weer zomer. In Philippine zit een mosselrestaurant waarvan we de eigenaar kennen. De man heeft een mooie collectie Vincents – “van mijn zwarte geld!” – achter de zaak staan. Een dag is zo voorbij.

Er gaan direct twee tunnelaars met een dienstwagen op zoek naar de zojuist bedachte ondernemer aan het andere eind van de pijp. De terugreis gaat over gebaande wegen. Als je met tachtig over de snelwegen rijdt, creëer je je eigen eiland van verkeersstilte.

Zo’n weekend is zo voorbij.

Jammer.