BFG: een goed doordachte flop

Ooit, in de tijd dat televisie nog zwart-wit was, was er een tekenfilmserie op tv: De Shaddocks en de Gibi’s. De Shaddocks waren vreemde wezens die vaak zinloos met techniek bezig waren of technisch maar wat aanrommelden. Maar we doen de BFG 1300 tekort door hem weg te schrijven als Shaddock-motorfiets. De merknaam van deze viercilinder had zijn roots in de namen van zijn scheppers: de heren Boccardo, Favario en Grange.

De denkers achter het idee waren dus de heren Boccardo, Favario en Grange. De eerste van dat trio verdween al snel uit beeld. Het idee was geboren in de schaduw van een soort ‘uitvindersbeurs’, het ‘Concours Lépine’. In 1978 won het dappere drietal daar 50.000 Franse franken met hun idee om een zware Franse motorfiets te maken met gebruik van zoveel mogelijk bestaande (Franse) auto-onderdelen. Die insteek moest garant staan voor betaalbaarheid, verkrijgbaarheid, eenvoud en betrouwbaarheid. De uiteindelijke productie begon in 1982.

BFG 1300, Succes met autotechniek

Op dat moment had de Honda Goldwing de wereld al laten zien dat ‘autotechniek’ in een motorfiets een heel goed en mooi resultaat opleverde. De BFG stak daar met zijn lompe lijnen en zijn uit de Renault 5 Alpine overgenomen dashboard nogal onbeholpen bij af. Bovendien hadden de van oudsher toch behoudende motorrijders het er moeilijk mee dat de BFG geen reservestand voor de benzinevoorraad had. De enkele, centraal gemonteerde carburateur zat ze ook al niet lekker.

De BFG 1300 haalde uit zijn 1299 cc 70 pk

Maar het blok scoorde wel vet op zijn koppel. De BMW R100RT leverde ook 70 pk, maar had een maximum koppel van 58,8 Nm bij 4100 tpm. De BFG trok bij 3500 toeren 98,1 Nm! Daarbij was de BFG zo comfortabel dat hij echt een echte kilometervreter was. Bij 6000 toeren was de topsnelheid vlak 200 km/u. Maar bij 4000 toeren draafde zo’n BFG braaf 130 km/u. En dat kon hij eeuwen volhouden. De viercilinderboxer liep daarbij iets van 1 op 14. Het blok was ook soepel genoeg. Al vanaf 1500 tpm in zijn vijf ging zo’n BFG er strak vandoor.

Een BFG 1300 stuurde beter dan een Goldwing

Met zijn lange tank, gestrekte zithouding en het vlakke stuur was de BFG daarbij, met zijn wielbasis van 1600 mm, een veel beter, actiever sturende motor dan de Goldwing. De vijfversnellingsbak schakelt goed. En al dat lelijk hoekige kuipwerk geeft een prima bescherming tegen de wind en de elementen. Remmen deed deze Franse reus ook prima omdat de remmen van Brembo afkwamen. De inzetbaarheid en betrouwbaarheid van het idee zijn intussen bewezen. Binnen de Franse BFG-club loopt een machine die er momenteel al meer dan 480.000 km op heeft zitten. Probleemloos!

Eigenlijk was de BFG een soort Honda Pan European die zijn tijd te ver vooruit was.

De stand van zaken

Er zijn volgens onze info zo’n 600 BFG’s gemaakt. Een deel daarvan ging naar diverse overheidsdiensten. Ooit zagen we drie nieuwe exemplaren die toen al jaren onverkoopbaar waren in Amsterdam. De laatsten der Mohikanen hadden MBK op de tank staan. Binnen de BFG-club zijn er nog ongeveer 400 exemplaren bekend.

Hier vind je ze nauwelijks, maar in Frankrijk kost een opknapper een mille of twee. Nette, goede exemplaren brengen maximaal 6.000 euro op. Het plasticwerk is vaak krokant geworden door UV-straling. Vervangend spul is er niet of nauwelijks voor.

Ons fotomodel heeft zo’n 20 jaar bij zijn huidige eigenaar gewoond en gewerkt. De exoot is daarbij gewoon – en probleemloos – ingezet voor woon-werkverkeer. En er wordt overwogen hem te verkopen.

(Het verhaal gaat hieronder verder met de foto’s.)