AMC Pacer Wagon, daarin zit je mooi te kijk

Ramen. Wat er ook achter schuilgaat, passanten voelen oncontroleerbaar hun hoofd die kant op draaien om te kijken. Reizigers in een AMC Pacer Wagon weten er alles van, want zij zitten mooi te kijk en kunnen het zich niet permitteren om in hun neus te peuteren, ruzie te maken of juist een beetje met elkaar te flikflooien. De bestuurder heeft hiervoor gekozen, de rest moet zich maar naar zijn lot schikken. 

Door: Aart van der Haagen

Wanneer niemand je erop wijst, ga je het als eigenaar misschien wel nooit ontdekken: rechts toont de AMC Pacer Wagon zich van een toegankelijker kant dan links en dat heeft alles te maken met het onderlinge lengteverschil in deuren, dat bijna negen centimeter bedraagt en ouders moest stimuleren om hun kinderen aan stoepzijde te laten instappen. Echt, wij sloegen onmiddellijk aan op dit knotsgekke apparaat bij Janita’s Classic Cars. 

Bij deze creatie van AMC’s hoofdontwerper Richard A. Teague val je werkelijk van de ene verbazing in de andere, want hij gooit alle opvattingen over hoe je een auto schept overhoop. Dat begint al met de visie op het fenomeen ‘compact’. Zoek maar eens een model in de middenklasse waarbij de lengte slechts tweeënhalf keer de breedte bedraagt. 

Overdrijven

Marketingafdelingen in de Verenigde Staten verstaan de kunst van het overdrijven als geen ander, maar er lijkt weinig reden om te twijfelen aan de claim dat het glasoppervlak 37 procent van de totale koets bestrijkt. Het betreft overigens de waarde van de reguliere AMC Pacer, de hatchback zogezegd, waarvan de Wagon naar ons idee echter weinig zal afwijken. Ongetwijfeld dragen die reusachtige raampartijen een steentje bij aan het voor de afmetingen forse wagengewicht, dat bijna de anderhalve ton bereikt. 

Compact staat in Europa symbool voor economisch, maar in de wereld van de Pacer duidelijk niet, mede doordat de ingenieurs in een vergevorderde fase van het ontwikkelingsproces naar een bedaagde, inefficiënte zescilinder lijnmotor moesten grijpen. Het oorspronkelijke idee van wankeltechniek, in te kopen bij General Motors, was in allerijl losgelaten door het uitbreken van de oliecrisis. 

Architectentaal

Waar het design bijna het vermoeden doet rijzen dat de AMC Pacer niet op aarde werd ontworpen, maar als ufo neerdaalde, daar ontpopt hij zich als ouderwets Amerikaans in zijn omgangsvormen. Met de overbekrachtigde, griezelig indirecte besturing moet je maar een beetje in het luchtledige mikken en vooral een vloeiende stijl tussen de witte lijnen kiezen, want voor een partijtje bochtenwerk is deze rijdende ballon nooit echt in de stemming. Zou hij misschien het liefst gewoon opstijgen, om zich daarmee aan alle commentaren in het openbaar te onttrekken? 

Je kunt er overigens heerlijk relaxed en soepel mee door het verkeer tokkelen, niet in het laatst door de tamme zescilindermotor die door zijn koppel aan een krachtige diesel doet denken. Ha, hij bereikt zijn piek van 112 pk uit 4,2 liter bij slechts 3200 tpm. Ingeblikt voel je je nooit aan boord van ‘the first wide small car’, zoals AMC ’m indertijd propageerde, want de ruimtebeleving grenst voor het soort auto aan het ongelooflijke en via het giga-glasoppervlak legt hij de verbinding tussen binnen en buiten, zoals dat in architectentaal heet. Andersom uiteraard ook; dat besef blijft zich opdringen. Het is dat de wet het niet toestaat, maar als je aan de jaren zeventig denkt, zou je eigenlijk wel vitrage willen monteren.