Alfa Romeo 75. Eigen gezicht. Veertig jaar jong

Op 11 mei 1985 presenteerde Alfa Romeo de opvolger van de Giulietta van destijds: de 75 kreeg de vuurdoop. De nieuwe Alfa had de nodige trekken van de voorganger. Dat de door Ermanno Cressoni (Centro Stile Alfa Romeo) ontworpen nieuweling deze typeaanduiding kreeg, was niet geheel toevallig. Alfa Romeo bestond in 1985 namelijk 75 jaar. Inmiddels is het dus veertig jaar geleden dat de Tipo 116 opvolger haar opwachting maakte.

Vanwege economische redenen koos men daarvoor, en op instigatie van de Alfa Romeo directie integreerde de designafdeling de nodige Giulietta componenten. Het inzittendencompartiment, de portieren, en de beglazing werden één op één overgenomen van de Giulietta. De voor-en achterzijde werden anders gestileerd, en wel zodanig, dat de Alfa Romeo 75 wel degelijk een eigen identiteit kreeg. De 75 was officieel alleen als vierdeurs versie leverbaar. Rayton Fissore ontwierp nog wel een station variant (Turbowagon), en daarvan rolden zes exemplaren van de band. Deze carrosserievariant haalde de serieproductie nooit, de bouw bleef op zes exemplaren steken.

Het onderstel en de transaxle-constructie waren eveneens geen onbekende toepassingen voor de Alfa 75. De onafhankelijk opgehangen wielen rustten op dubbele draagarmen, en aan de achterzijde monteerde de Italiaanse fabrikant een disselgeleide De Dion as, die verder gelinkt was aan de Watt-koppeling. Verder scoorde de Alfa Romeo punten vanwege de uitgewogen gewichtsverdeling (50-50), en dat was een duidelijk uitvloeisel van de transaxle-toepassing.

Van meet af aan stonden de kopers van een Alfa Romeo 75 meerdere krachtbronnen ter beschikking. De aftrap van de Giulietta-opvolger ging gepaard met een palet dat aan de viercilinder kant bestond uit de 1.6, 1.8 en 2.0 motoren. Alle varianten kregen een dubbele carburateur als brandstofvoorziening. Voor specifieke markten was ook de 1.8 turbo leverbaar, en deze variant kreeg ook als eerste brandstofinjectie. Alfa Romeo bouwde ook zescilinder motoren in de 75. Verder was het model leverbaar met de 2.5 V6 krachtbron. Aan de andere kant van het spectrum kwam ook een turbodieselvariant beschikbaar: de 2.0 met KKK-turbo én intercooler bleef voor specifieke markten (Italië, Frankrijk, Spanje) tijdens de gehele productieperiode van de 75 op het programma.

In 1987 verving de America (in de Verenigde Staten: Milano, die iets minder vermogen had vanwege milieu aanpassingen) de 2.5 V6 variant. De opvolger kreeg nu de 3.0 V6 aan boord. Nog altijd is deze variant één van de meest gezochte exemplaren van het model. Verder introduceerde Alfa Romeo in 1987 de 2.0 Twin Spark, met twee bougies per cilinder, een variabele inlaatnokkenas én Bosch Motronic injectie. Ook monteerde men een geregelde katalysator. Deze versie was van de buitenkant onder meer herkenbaar aan de zijskirts, de grotere bumpers en de verbrede wielkasten. De Twin Spark motoren werden na de introductie nog jarenlang in diverse Alfa Romeo modellen gemonteerd, mét verschillende cilinderinhouden. Verder kwam Alfa Romeo nog met een homologatieversie: de 1.8 i.E. Turbo Evoluzione. Deze in een oplage van 500 stuks gebouwde speciale editie verscheen, omdat Alfa Romeo met de 75 deelnam aan de eerste versie van de WTCC.

In 1988 voerde Alfa Romeo een facelift door. De 75 werd optisch gewijzigd (onder meer kleine spoiler achter, andere grille, helder glas en bumpers in carrosseriekleur voor de meeste uitvoeringen), en ook motorisch was er nieuws onder de zon. Er kwam- weer voor specifieke markten- een 2.4 Turbodiesel op het programma, verder kregen de viercilinder modellen vanaf 1989 brandstofinjectie. De 2.0 met carburatie was al enige tijd geschrapt. In de aanloop naar de jaren negentig was de voorwiel aangedreven Alfa Romeo 155 (gebouwd op hetzelfde platform als bijvoorbeeld de Fiat Tipo/Tempra en de Lancia Dedra) in ontwikkeling, en de Alfa Romeo 75 liep voorzichtig naar het einde. Voor 1990 werd onder meer de drieliter versie nog gewijzigd (toepassing Bosch Motronic 4.1, meer vermogen) en deze heette vanaf dat moment 3.0 QV.

En tijdens de laatste productiejaren introduceerde Alfa Romeo nog enkele lekkernijversies. De meest bekende uitvoering uit de laatste jaren werd de 1.8 I.E Indy (2.0 I.E. Twin Spark uiterlijk, Recarostoelen). In 1992 was het grotendeels gebeurd met de 75. De laatste achterwiel aangedreven Alfa Romeo (tot de komst van de nieuwe Giulia in 2015) werd nog in een gelimiteerde oplage van 5000 2.0 Twin Spark exemplaren aangeboden. De laatste gevoerde uitvoeringen (tot in de eerste maanden van 1993) waren de 1.6 (injectie) en de tweeliter Turbodiesel. Na ongeveer 385.000 gebouwde exemplaren stopte de productie van de auto, die -al dan niet terecht- de laatste echte Alfa wordt genoemd.