Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Alfa Romeo 164 (1987-1998). De grote ommekeer
Zou het overdreven zijn te stellen dat Alfa Romeo zijn voortbestaan aan de 164 te danken heeft? Beslist in een zekere mate. Met zijn hoge bouwkwaliteit en doordachte ergonomie veroverde hij zelfs de zakelijke markt en trok hij het hele merk uit het slop. Heden ten dage hangt het voor- of vierwielaangedreven topmodel de dreiging van uitsterven boven het hoofd, maar dat valt het product an sich niet aan te rekenen.
Tekst & fotografie: Aart van der Haagen, archief • Technische ondersteuning: Arie Vreugdenhil (A-Repair)
Erop of eronder. Dat was het voor Alfa Romeo bij de introductie van de 164 op de IAA Frankfurt in 1987. Het nieuwe vlaggenschip móest slagen en de kort daarvoor door Fiat overgenomen fabrikant terug op de kaart zetten, na de moeizame jaren zeventig met kwaliteitsperikelen en de naweeën daarvan in het opvolgende decennium.
Om het zekere voor het onzekere te nemen en kinderziekten uit te bannen stelde de net aangestelde directie de introductie op exportmarkten zelfs een jaar uit, overigens ook omdat de Italiaanse klanten de orderboeken massaal lieten volstromen.
De 164 slaagde en hóe. Een productieaantal van 273.857 eenheden was voor een Alfa in het hogere sedansegment een wereldprestatie en daar liftten zelfs de verouderde 33 en 75 op mee, die hernieuwde belangstelling vergaarden. Ineens wist de zakelijke markt op grote schaal de weg naar het illustere, doch o zo vaak bekritiseerde merk uit Milaan te vinden en durfden leasemaatschappijen hun tarieven relatief scherp te calculeren. Voorheen een ondenkbare situatie.
Allerbeste
Schuif alle vooroordelen over Italianen en slordige productkwaliteit maar eens mooi aan de kant. Hier hebben we een auto te pakken die het tegendeel bewijst. Kenners weten dat de 164 tot de allerbeste Alfa Romeo’s uit de geschiedenis behoort en wie dat dan nog als ‘relatief’ beschouwt, moet weten dat het lijstje met zwakke plekken zeer kort is en roest amper vat op deze ravissante sedan van Pininfarina-ontwerp krijgt.
Dat kopers indertijd vooral over enig windgeruis klaagden zegt genoeg: er viel over vrijwel niets anders te mekkeren. Is het dan allemaal hosanna? Dat helaas niet, wat puur en alleen te wijten valt aan de rampzalige onderdelenvoorziening. Zelfs voor zaken als schokdempers en componenten van het koelsysteem moet je je diep in het netwerk van verzamelaars en specialisten ingraven om zo’n auto op de weg te kunnen houden. Zonder enig voorbehoud ligt daar de grootste bron van zorg voor een eigenaar, waarmee eventueel dagelijks gebruik een uitdaging wordt.
De Alfa 164 an sich zou zich daar juist perfect voor lenen, dankzij zijn bedrijfszekere techniek, comfortabele vering en stoelen, voortreffelijke stuurbekrachtiging en uitnemende wegligging. Daar weet de zakelijke markt van een jaartje of dertig geleden alles van.
Geniet van het uitgebreide aankoopadvies dat wij in het januarinummer hebben gepubliceerd. Met alle bekende zwakke punten, adviezen bij aankoop, uitgebreide technische gegevens, naslagwerk, specialisten. Alles wat je nodig hebt als je er een wilt aanschaffen, er naar op zoek bent of er een Alfa Romeo 164 bezit. Het januarinummer ligt nu in de kiosk.
Had een in nieuwe staat verkerende, or. NL exemplaar, QV, 4-wiel aangedreven, met alle mogelijke optie’s, alsook de 6-sportbak. Antaciet, met zwart geperforeerd leder. Moest wat practischere auto, te koop gezet, en wat denk je;
Nederlanders zijn te krenterig om geld aan een mooie auto uit te geven. De auto is gekocht door een Amerikaan, die de vraagprijs gaf. Spijtig dus dat vele mooien naar ’t buitenland gaan!
Mijn Croma TDID uit ’96 (een ‘zuster’ van de 164) heb ik 6 jaar geleden uit Italië geïmporteerd maar mijn Fiat/Alfa/Lancia specialist uit Soest (vroeger Eemnes) weet altijd in korte tijd wat te vinden. Uitlaat, koplampen, clignoteurs, radiateur, fuseekogels, draagarmrubbers, remmerij, etc.
Zelf heb ik via http://WWW.SUBITO.IT een (nieuwe!) trekhaak en andere stoelen / bank / deurpanelen weten te regelen.
Is/was dat Martin Beuk?
Het onderdelenprobleem treft niet alleen de Alfa 164 en zijn directe broers van Lancia, en Fiat maar heel veel auto’s van deze generatie om de doodeenvoudige reden dat toen de boekhouders zich druk gingen maken over opslagkosten van onderdelen en er dus massa’s onderdelen na de verplichte leverperiodes gewoon op de schoot beland zijn (of weggegooid zijn voor niet metalen delen). Ook dealers hebben niets meer omdat er gewoonweg geen dealers meer zijn uit die tijd (Alfa dealers met een contract langer dan 5 jaar zijn in heel Europa op 2 handen te tellen) dus oude dealermagazijnen zijn er ook niet meer. Jammer.
Thom
ik had als liefhebber ooit een Audi 100 coupe uit 1974.
Daar was destijds (en ook nu) zelfs geen enkel slijtageonderdeel meer van verkrijgbaar.
Dan wordt het meer een levensopgave i.p.v. liefhebberij om zo een auto te houden.
Sindsdien heb ik mijn altijd eerst verdiept in de verkrijgbare onderdelen voordat ik een nieuwe klassieker aankocht.
Spijtig, want op deze wijze verdwijnt er definitief heel wat moois.
Een gehad een donkergroene 164 met 2.0 ltr motor. Gekocht in Den Haag. Korte tijd gehad samen met mijn zoon tot hoogglans gepoetst prachtig nieuwe borbet velgen eronder met spiksplinternieuwe banden. Helaas van korte duur voor ons huis gestolen. Stilletjes erg lees meegesleept of zo in de nacht. Triest in en intriest. Mijn zoon en ik blijven er nog steeds verliefd op. Ruud
Ik er 4+ jaar met heel veel plezier en zonder problemen mee gereden, maar toen bij 98.000 km de stuurbekrachtiging lekkage vertoonde, mocht ik er van de leasemaatschappij niet langer mee rijden, omdat hij aan het einde van de leasetermijn was. Dus helaas inleveren.
De Lancia heette Thema en de 4 modellen deelden niet het onderstel, maar het platform. Voorzover ik weet, is geen enkel carrosseriedeel van een 164 1 op 1 uitwisselbaar met een andere auto van het Tipo Quattro-kwartet 🙂
Was de moeite waard om te vermelden dat de 164 zijn onderstel en deel van de carrosserie deelde met de Croma van moeder Fiat en de geweldige goede Saab 9000 en ‘zusje’ Lancia, de Trema (die ook met een Ferrari motor leverbaar was)
Ik vond het altijd strak gelijnde auto’s. Dat de onderdelenvoorziening zo’n probleem is, dat heb ik nooit vermoed, laat staan geweten. Wel heel jammer natuurlijk. Een vierwiel aangedreven exemplaar heb ikzelf nog nooit gezien.