Aircooled Winterfest Rosmalen. Mijn klassiekerstart van het nieuwe jaar

Het nieuwe jaar is een kleine week onderweg. ‘Op de eerste zaterdag van 2024 geeft- ergens in Leeuwarden- het wekkertje met zoetgevooisde signalen in dat ik op moet staan. Ondanks het vroege tijdstip kost die handeling mij geen enkele moeite. De Nederlandse start van het klassiekerjaar geeft genoeg inspiratie, om in alle vroegte huis en haard te verlaten. Het Aircooled Winterfest Rosmalen staat voor de deur, en de eerste scheut luchtgekoelde liefde staat klaar om te worden omarmd.

En zo staat de Titaniumgrijze V50 op de parkeerplaats bij Wirdum klaar voor de aftocht naar Brabant. Peter en Arnold stappen in. Thomas is geveld door een keelontsteking. En Oane reist vanuit de hemel met ons mee, hij zal deze dag nog vaak voorbij komen, en vanaf onze schouders meegenieten van het moois in Rosmalen. In Heerde pakken we een kop koffie. Gewone, zwarte koffie. Want we gaan naar gewone auto’s, die een ongewoon sterke rol speelden tijdens de periode dat zij nieuw geleverd werden.

De Volvo staat op zijn plekje bij het Autotron. En dat is gevuld met luchtgekoeld, en nog een paar modellen uit de watergekoelde V.A.G. stal. In de hoofdzaal springt direct de stand van de Luchtgekoelde Volkswagen Club Nederland in het oog, waar het platform van een Typ 3 een inkijkje geeft in de techniek. Er staat een prachtige Panamabeige Variant met de korte neus, een juweel. Er zijn veel onderdelenstands. Er staan mooie bussen, originele Kevers, bijna 100% kloppende Kevers, customized Kevers, mooie Karmann-Ghia’s, schaalmodellen, restauratieprojecten: noem het maar op. Over de hele linie, in de andere hallen, op de bovenverdieping: overal vind je bijzondere creaties, originele auto’s, een T2 die wordt omgebouwd naar een elektrische variant, noem maar op.

We struikelen over de onderdelen, maar net datgene wat wij zoeken vinden we niet. Aan een Typ 3 bumper is heel moeilijk te komen, een zonneklephouder voor een Typ 3 is ook nergens te vinden. En knollen voor citroenen verkopen? Ook dat komen we tegen bij één van de onderdelenstands. We zoeken voor Thomas naar een originele bumper voor één van zijn Kevers: een 1302 uit 1971. Daar wordt ons door een handelaar verteld dat hij er één heeft liggen. Maar dat is een bumper met uitsneden voor de knipperlichten, en nee, dáár werd een 1302 nooit mee uitgerust. “Dan kunt u er plaatjes inlassen”. Ja, dat kan. De bumper blijft op zijn plek. Ik zoek nog een carburateur-voorverwarmingsbuis voor de Jetta. Onderdelen genoeg voor watergekoelde VW classics en youngtimers. Maar de buis is niet te bekennen. Peter slaagt uiteindelijk wel, want hij vindt nog een baksteun voor de onder handen zijnde Typ 3 uit 1972. Twee tientjes, Peter blij, verkoper blij. En Thomas is later ook blij, want hij is misschien wel diegene die het meest uitkeek naar vandaag, maar er niet bij kon zijn. Wij besluiten om Thomas te verrassen, en kopen een mooi IXO 1:43 schaalmodel van de Typ 3 Variant voor hem. En daar is hij- zo blijkt een paar dagen later- erg blij mee.

Even later wordt Arnold geïnterviewd, door Brabants Buske. Dat is een rubriek van Omroep Brabant. Arnold inspecteert een tamelijk vroege Typ 1 en wekt daarmee de aandacht van de crew. Er ontstaat een leuk gesprek, en snel concludeert de interviewer dat Arnold een kenner is. Dat klopt. We krijgen een sticker van de omroeprubriek, het blijkt dat de Brabantse crew zich lang verplaatste met een VW Bus. “Een T2”, zegt één van de crewmembers. Maar ik zie echt een T3, en het is ook een T3. We besluiten de conclusie te trekken, dat een T3 in Noord-Brabant een T2 heet, en in de rest van de wereld T3 wordt genoemd. “Misschien is het wel een T2, die als voorseriemodel van de T3 is ingezet”, zeg ik er nog bij. We nemen lachend afscheid. Ook weer opgelost. Arnold, Peter en ik hebben nog lang lol om het voorval.

We beleven meer, maar na een peperdure kartonnen beker met koffie besluiten we om huiswaarts te gaan. De Volvo wacht braaf, en staat klaar voor een comfortabele rit naar Noord-Nederland. Een mooie dag zit erop, althans, bijna. Want we eten nog bij De Lichtmis. De uitspanning werd ooit door TV-coryfee en kok Herman den Blijker onder handen genomen, en de tent zit vol. We eten daar een prima hap, bespreken niet alleen klassieke auto’s, en hebben een mooi contact met de serveerster. Het klopt allemaal, daar onder die markante toren. We proosten op Oane, en op kameraadschap. We gaan huiswaarts, een dun laagje sneeuw topt de dag af. Bij Wolvega kijk ik naar links, en een mooi gevoel overvalt me. Het komt goed dit jaar. Een uur later stap ik in Leeuwarden via de voordeur weer naar binnen. Ik ben thuis. En prijs mij in meerdere opzichten heel gelukkig.

Foar Oane, dy’t der ek by wie.