40+ Life begins at 40 – column

‘Life begins at 40’, zeggen ze. Zou dat ook voor motorfietsen gelden? Voor veel liefhebbers uit de begindagen zijn motorfietsen uit de jaren vijftig, zestig en zeventig ‘de klassiekers’. Maar de tijd gaat door en – gelukkig – komen er ook jongere klassiekerliefhebbers bij. En voor mannen (en die enkele vrouw) zijn de machines uit de net genoemde jaren wel erg oud.

Er zijn er intussen een hoop voor wie een Harley-Davidson Panhead gewoon maar een merk en een type van ‘vroeger’ is, en geen mythologisch stuk mechanisch erfgoed. En Norton? Wat ooit ‘The Unapproachable’ was, laat mensen nu denken aan een softwarepakket.

Voor oudere liefhebbers zijn machines uit de jaren tachtig en negentig in hun gevoelswaarde gewoon nog ZGAN.

Maar toch: 1986 is intussen ook alweer 40 jaar geleden. En wat dat jaar in de motorwereld betekende? De jaren 80 stonden bekend om de felle strijd tussen Japanse fabrikanten: Honda, Yamaha, Suzuki en Kawasaki. Ze overtroffen elkaar in rap tempo met nieuwe technologieën, zoals aluminium brugframes, vloeistofkoeling en geavanceerde nokkenassystemen. 1986 was een iconisch jaar voor motorfietsen. Fabrikanten introduceerden destijds baanbrekende sportmotoren, zware customs en inmiddels legendarische toermachines. Veel van deze modellen zijn inmiddels uitgegroeid tot gewaardeerde klassiekers.

De tweede helft van de jaren tachtig vormde de waterscheiding tussen de ‘oude’ en de nieuwe techniek. Dubbele bovenliggende nokkenassen waren gemeengoed. De motorblokken gingen zomaar meer dan een ton mee. Benzine-inspuiting was er niet alleen meer voor exoten en de boordelektronica was nog niet ontaard in de digitale tsunami van nu.

Dat resulteerde in het meest onbevangen motorrijden ooit. Je hoefde je hoegenaamd geen zorgen te maken of je motor je onderweg in de steek zou laten. De rijwielgedeeltes werden alleen nog op punten bekritiseerd door mensen die echt op het scherpst van de snede reden en voor de betreffende doelgroepen waren de remmen ook okay.

Wat nu helemaal leuk is: voor motorfietsen uit de tweede helft van de jaren tachtig zijn de prijzen mensvriendelijk tot laag. De ooit revolutionaire BMW K100’s en K75’s? Daarvan zitten de prijzen voor originele exemplaren tussen de 1.500 en 3.000 euro. Voor een mille of vier rijd je een Harley-Davidson Sportster. Een nette Kawasaki GTR1000 heb je al voor minder dan 1.000 euro.

Een nadeel of een voordeel?

Deze motorfietsen worden nogal eens gekocht door droomvogels die met een haakse slijper en zo’n loempiazadel iets unieks willen maken. Dat houdt in dat er A) een originele klassieker verdwijnt en B) dat de originele onderdelen die bij zo’n verkrachting overblijven voor weinig te koop zijn.

Dus staar je niet blind op onhaalbare dromen. Want een Münch zal niet weggaan voor € 20.000. En die € 20.000 noemde ik niet voor niets. Want onlangs werd er op een veiling voor een MV Agusta 750 America € 20.000 minder geboden dan de laagste geschatte prijs.

Oh ja: de XJ900 van de kopfoto staat bij Termaat in Nijmegen.